Στην Πρόβα: «Χιονονιφάδες» στο Θέατρο του Νέου Κόσμου – Για τους έρωτες που είναι “γραφτό” να επιλέγουμε

Μια από τις τελευταίες ζεστές μέρες αυτού του μήνα, βρεθήκαμε στον Κάτω Χώρο του Θεάτρου του Νέου Κόσμου, εκεί όπου είχε στηθεί το χιονισμένο, χειμωνιάτικο σκηνικό για τις «Χιονονιφάδες» – μια παράσταση βαθιά ανθρώπινη, βαθιά τρυφερή, ικανή να σε “ζεστάνει” και την πιο κρύα ημέρα του χειμώνα.

Η Νάνσυ Μπούκλη σκηνοθετεί το έργο της Βρετανίδας Νίνα Μπέρι, που μεταφέρεται στην ελληνική σκηνή σε μετάφραση Αντώνη Γαλέου και πρωταγωνιστές την Τζωρτζίνα Λιώση (Ρόουζι) και τον Άγγελο-Προκόπιο Νεράντζη (Τσάρλι). Λίγο πριν την πρεμιέρα την Τετάρτη 11 Νοεμβρίου, μπήκαμε στην πρόβα και πήραμε μια μικρή γεύση από την παράσταση που έρχεται να “μιλήσει” σε όλες τις Ρόουζι και όλους τους Τσάρλι, εκεί έξω.

Οι «Χιονονιφάδες», το «εξαιρετικό και αξιαγάπητο» θεατρικό ντεμπούτο της Νίνα Μπέρι, όπως το περιέγραψε στην 5αστερη κριτική της η Guardian, ήρθε την πιο κατάλληλη στιγμή για τη Νάνσυ Μπούκλη. «Νομίζω ότι το έργο με επέλεξε. Ήρθε, μετά από μια περίοδο, που κάπως υπήρχε μια ροή κυνικότητας και παράλογου στα έργα που συμμετείχα· μου αρέσει που αυτό είναι ένα πιο γλυκό και τρυφερό έργο – χωρίς όμως να είναι μελό. Είναι μια πολύ ισχυρή ιστορία και σε τραβά ο μαγνητισμός αυτών των ανθρώπων» μάς λέει η σκηνοθέτιδα, περιγράφοντας τον τρόπο που εκείνη και η ομάδα της ερωτεύονταν όλο και περισσότερο, μέρα με τη μέρα, τις «Χιονονιφάδες». «Όπως στο έργο, τα παιδιά γνωρίζονται σιγά-σιγά και ερωτεύονται, έτσι κι εμείς ερωτευτήκαμε αυτό το έργο και όσο πιο βαθιά μπαίναμε στη δραματουργία, καταλαβαίναμε για ποιον λόγο γίνονται όλα, τελικά».

Την ώρα που το σκηνικό ακόμα στήνεται, εμείς γνωρίζουμε για πρώτη φορά την Ρόουζι (Τζωρτζίνα Λιώση) και τον Τσάρλι (Άγγελος-Προκόπιος Νεράντζης), δύο παιδιά που συναντιούνται τυχαία (ή μήπως όχι;) ένα χιονισμένο πρωινό στο Πάρκο Χίτον και χωρίς να το ξέρουν θα συνδεθούν για μια ζωή. Είναι χειμώνας στην Αγγλία και χιονίζει πολύ – η σκηνή στον Κάτω Χώρο του Θεάτρου του Νέου Κόσμου πολύ σύντομα θα γεμίσει με το πιο ονειρεμένο “χιόνι” που έχεις δει, σχεδόν δεν μπορείς να διακρίνεις αν βρίσκονται ανάμεσα σε νιφάδες χιονιού ή ψηλά, στα σύννεφα.

Η Ρόουζι και ο Τσάρλι είναι ακόμη παιδιά. Μία γρήγορη ματιά, μια αμήχανη σιωπή που μετατρέπεται σε μια ανεξήγητη έλξη είναι αρκετά για να τους αλλάξουν τη ζωή. «Εσύ το ήξερες ότι δεν υπάρχουν δύο ίδιες νιφάδες χιονιού;». Κι όμως σαν τις «Χιονονιφάδες» που πέφτουν μπροστά στα μάτια τους, είναι τόσο διαφορετικοί, μα και τόσο ίδιοι.

«Ό,τι μαθαίνουμε για τους δύο αυτούς χαρακτήρες, το μαθαίνουμε, πάντα, με γνώμονα τη συνάντησή τους. Όλη η πορεία τους, ο τρόπος που εξελίσσονται μέσα στα χρόνια, έχει να κάνει με αυτή τη συνάντηση, με αυτή τη σχέση που αναπτύσσουν» μάς είχε ήδη εξηγήσει νωρίτερα στην αυλή του Θεάτρου του Νέου Κόσμου ο Άγγελος-Προκόπιος Νεράντζης, λίγο πριν μεταμορφωθεί σε Τσάρλι, με την Τζωρτζίνα Λιώση να συμπληρώνει για τη Ρόουζι: «Πιάνουμε το νήμα από τότε που ήταν σχεδόν επτά ετών. Ό,τι γνωρίζουμε για τη Ρόουζι, το ξέρουμε κυρίως γύρω από τη σχέση της με τον Τσάρλι, βλέπουμε δηλαδή πώς αυτή η σχέση αλλάζει τον τρόπο που βλέπει τα πράγματα. Ακόμα κι όταν αυτοί οι δύο δεν είναι κυριολεκτικά “μαζί”, στον ίδιο χώρο δηλαδή, ζουν παράλληλες ζωές. Ο τρόπος με τον οποίο μεγαλώνει η Ρόουζι, θα μπορούσε να αλλάξει εκατομμύρια φορές – αλλά το σίγουρο είναι ότι, στη ζωή της, έπρεπε να συναντήσει τον Τσάρλι».

Μέσα από έξι εικόνες, παρακολουθούμε τη Ρόουζι και τον Τσάρλι από την παιδική αθωότητα έως την ενηλικίωση. Σαν δύο «χιονονιφάδες» θα κάνουν ο καθένας τη δική του, ξεχωριστή διαδρομή, όμως μοιάζει σχεδόν “πεπρωμένο” να καταφέρουν να φτάσουν μαζί στο έδαφος. Ή τουλάχιστον αυτό ελπίζεις.

Κατά τη διάρκεια αυτής της διαδρομής, εξάλλου, θα ερωτευτούν, θα κάνουν λάθη, θα απομακρυνθούν, θα συναντιούνται και θα ζουν παράλληλα, θα είναι μακριά, μα και τόσο κοντά.

Όσο η Ρόουζι εξηγεί στον μαυροπίνακα τη θεωρία του «κβαντικού εναγκαλισμού», δεν γίνεται να μην νιώσεις έστω και για λίγο, ότι ναι, οι ήρωες μας είναι γραφτό να είναι μαζί. Κι όμως, οι «Χιονονιφάδες» μιλούν για κάτι πολύ βαθύτερο.

«Με μια πρώτη ανάγνωση, βλέπουμε δύο ανθρώπους που ερωτεύτηκαν και ίσως να μην καταλαβαίνουμε και το γιατί. Στην πορεία, καταλαβαίνουμε ότι αυτό που μας δείχνει το έργο είναι δύο ανθρώπους που επιλέγουν, σε κάθε περίπτωση, ο ένας τον άλλο. Αυτό είναι πολύ πιο βαθύ από έναν έρωτα με την πρώτη ματιά ή από έναν έρωτα που είναι “meant to be”. Πιστεύω πάρα πολύ στους ανθρώπους που διαλέγουν κάθε μέρα ο ένας τον άλλον» μάς απαντά η Τζωρτζίνα Λιώση.

Για τον Άγγελο-Προκόπιο Νεράντζη, αν κάτι μας δείχνουν οι «Χιονονιφάδες» είναι ότι ο έρωτας έχει τη δύναμη να μας κάνει καλύτερους. «Όχι ετεροκαθοριζόμενοι από τον έρωτα, αλλά [ότι] όταν έχεις έναν άνθρωπο δίπλα σου, θέλεις να είσαι η καλύτερη εκδοχή του εαυτού σου. Και τους βλέπουμε και τους δύο ήρωες να το πιστεύουν αυτό» συμφωνεί η Τζωρτζίνα Λιώση.

Σε μια εποχή που είμαστε συνεχώς συνδεδεμένοι, όμως πασχίζουμε να επικοινωνήσουμε και να συνδεθούμε ουσιαστικά, οι «Χιονονιφάδες» αυτό ακριβώς έρχονται να μας θυμίσουν: τη δύναμη της ανθρώπινης σύνδεσης, την ομορφιά του να “ανοίγεσαι” πραγματικά. Όπως λέει και η Νάνσυ Μπούκλη: «Πρέπει να το τολμήσουμε, αυτός είναι ο μόνος τρόπος, να έχουμε ο ένας τον άλλον – όχι να νομίζουμε ότι όλα γίνονται πίσω από μία συσκευή. Αν δεν υπάρχει η πράξη, δεν γίνεται τίποτα, φτιάχνει ο καθένας τη δική του ιστορία – που μπορεί να είναι ωραία – αλλά έτσι δεν θα επικοινωνήσουμε ποτέ».

Φεύγοντας, αν πήραμε κάτι από τις «Χιονονιφάδες» αυτό δεν είναι το χιόνι (αν και πολύ θα το θέλαμε), αλλά η γλυκόπικρη συνειδητοποίηση ότι η αγάπη δεν είναι μια ευθεία διαδρομή. Οι άνθρωποι αλλάζουν, κουβαλούν τις πληγές και τα “θέλω” τους, βρίσκονται και χάνονται. Όμως, όπως η πορεία μιας νιφάδας χιονιού μέχρι να φτάσει στη Γη, έτσι και η αγάπη, πάντα βρίσκει τον δρόμο της. Αρκεί να την αφήσουμε.