Η Αόρατη Γυναίκα

Αυτή πάνω-κάτω είναι η πλοκή του έργου, που κρύβει λίγες εκπλήξεις. Πρόκειται για μια καλοδουλεμένη ως προς τα σκηνικά, τα κοστούμια και εν μέρει τις συνήθειες ταινία εποχής, σκηνοθετημένη από τον Ralph Fiennes, ο οποίος παίζει και τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Εκείνο που δεν βλέπουμε τόσο πολύ, είναι η πολύ πειστική αποτύπωση της κοινωνίας της εποχής, καθώς ασχολείται περισσότερο με τους πρωταγωνιστές του δράματος.

Επίσης, έχει και φεμινιστικά στοιχεία, καθώς δείχνει με ζοφερά χρώματα τις γυναίκες αρκετά εγκλωβισμένες και εξαρτημένες από τους άντρες.
Σε επίπεδο σεναρίου και σκηνοθεσίας η ταινία κινείται σε μέτρια επίπεδα. Από εικαστικής πλευράς δεν έχει σπουδαία πλάνα, ενώ στις σκηνές μέσα σε σπίτια, υπάρχει αρκετό σκοτάδι, κάτι που επελέγη- φαντάζομαι- γιατί τότε οι άνθρωποι φώτιζαν με κεριά. Είναι αρκετά αργόσυρτο και θα μπορούσε να είχε γίνει καλύτερη δουλειά στο μοντάζ. Το παιχνίδι με το χρόνο στην αφήγηση, που κινείται σε δύο διαφορετικές εποχές της Nelly Ternan (με και χωρίς τον Ντίκενς) θα μπορούσε να δουλευτεί καλύτερα.

Νομίζω, επίσης, ότι η ταινία του Fiennes παραείναι καλή με τους χαρακτήρες- και δεν αναφέρομαι μόνο στον Ντίκενς, αλλά και στην Nelly Ternan. Δεν βγάζει τόσα άπλυτα στη φόρα- όσα θα μπορούσε- και έτσι γίνεται λιγότερο συναρπαστική και περισσότερο γλυκόπικρη, αισθαντική και ηθικοπλαστική, αλλά χωρίς την απαραίτητη ενέργεια.

Η υψηλή ποιότητα των Βρετανών ηθοποιών είναι το βασικό ατού της ταινίας. Ο μελαγχολικός Ralph Fiennes δεν σου βγάζει τόσο πολύ την όρεξη για ζωή, που τον ωθεί στον έρωτα για μια νεαρή κοπέλα και στη διάλυση του γάμου του. Ωστόσο, παίζει με συναίσθημα και με αρκετό βάθος. Η Felicity Jones, στο ρόλο της γοητευτικής νεαρής συντρόφου μπαίνει βαθιά στο χαρακτήρα της. Το πάθος της για τον μεγάλο Ντίκενς και τη λογοτεχνία τα αποδίδει με πολύ συναίσθημα. Επίσης, δείχνει πολύ καλά και το ότι είναι μια γυναίκα που δυσκολεύεται και όσο καιρό είναι με τον Ντίκενς και μετά να προσαρμοστεί στο κοινωνικό της περιβάλλον. Η ζωή για την νεαρή είναι ένας αγώνας να αποδεχθεί τον εαυτό της είτε ως μυστική ερωμένη, είτε ως μυστική «χήρα» του μεγάλου συγγραφέα.

Αυτή που με εντυπωσίασε περισσότερο με την απλότητα και την ακρίβεια της ερμηνείας της, πάντως, ήταν η πραγματική σύζυγος του Ντίκενς, την οποία ερμηνεύει η Joanna Scanlan. Μια δραματική μορφή, μια γυναίκα που εγκαταλείπεται από τον άντρα της, μια γυναίκα που έχει χάσει την ομορφιά της, αλλά και την όρεξη για ζωή. Το μπλαζέ της ηλικίας και της πλήξης του γάμου συνδυάζονται απολύτως αρμονικά με την βαριά θλίψη που φέρνει η απόρριψη, σε μια εποχή που ήθελε τη γυναίκα ηττοπαθή και στο περιθώριο της κοινωνικής ζωής.

Σε γενικές γραμμές, “Η αόρατη γυναίκα” είναι μια ταινία με θετικά στοιχεία και αδυναμίες. Νομίζω ότι η βασική της ποιότητα είναι το άρτιο επίπεδο των ηθοποιών, που ερμηνεύουν τους πρωταγωνιστικούς ρόλους και το σχόλιο που γίνεται για τη θέση της γυναίκας, χωρίς υπερβολές.

Γιώργος Σμυρνής