Hot or Not #227: Όλα όσα μάς άρεσαν (ή μάς χάλασαν) αυτή την εβδομάδα

Στο τέλος κάθε εβδομάδας, η ομάδα του Monopoli μοιράζεται μαζί σας όλα όσα συζητά στο γραφείο ή στον “έξω” κόσμο, με φίλους, παρέες, συνεργάτες και γνωστούς. Συγκεντρώνουμε, δηλαδή, όλα όσα μας τράβηξαν την προσοχή (θετικά ή αρνητικά) αυτή την εβδομάδα, όσα ξεχωρίσαμε στην επικαιρότητα, την πόλη και τον πολιτισμό.

Πηγή: Release Athens

Είναι πραγματικά τρομερά περίεργο που δεν είχα πάει ποτέ σε συναυλία του Παύλου Παυλίδη – και αυτό για δύο λόγους. Πρώτον γιατί λατρεύω τις συναυλίες – και εκείνες του Παυλίδη φημίζονται για το vibe τους. Και δεύτερον γιατί οι πιο hardcore fan της μουσικής του είναι φίλοι μου. Πάντα τους θυμάμαι να περιμένουν με ανυπομονησία τα – σπάνια είναι η αλήθεια – live του. Να μου περιγράφουν μια ατμόσφαιρα μαγική και ένα περιβάλλον ταυτόχρονα οικείο αλλά και εξωπραγματικό.

Την Κυριακή  που μας πέρασε, επιτέλους, βρέθηκα στην πλατεία σε μία από τις συναυλίες του. Που αλλού; Μα φυσικά στο Realese Athens, που τα τελευταία δύο χρόνια είναι το σταθερό ραντεβού του Παυλίδη με τους φαν του. Μπορώ να επιβεβαιώσω λοιπόν πως όσα έχετε ακούσει για τα live του «ροκ ποιητή» αυτής της χώρας είναι πέρα για πέρα αληθινά. Σώματα να πάλλονται σε ροκ ρυθμούς, άνθρωποι να ουρλιάζουν μέσα από την ψυχή τους, τους πιο relatable & gut wrenching στίχους που έχουν γραφτεί και ένας τρομερά γοητευτικός τύπος να χορεύει, σαν να μην τον κοιτάζει κανείς, πάνω στην σκηνή ανάμεσα στα κουπλέ των τραγουδιών του. «Αυτή είναι η καλύτερη μου συναυλία» φώναξε συγκινημένος στο τέλος του live του και εμείς παλεύαμε να βρούμε την ανάσα μας ανάμεσα στις «Ρόδες», στο «Μπρόνκολεονε», την «Σιωπή» και την «Φωτιά στο λιμάνι». Τώρα που το σκέφτομαι, μόνο από τύχη δεν βρέθηκα μέχρι τώρα σε συναυλία του – ή μάλλον από ατυχία. Αλλά πλέον η τύχη μου άλλαξε και μπορώ να πω με σιγουριά πως πρέπει όλοι οι άνθρωποι να βρεθούν σε ένα live του Παύλου Παυλίδη στη ζωή τους!
Μαρία Βαλτζάκη

Είδα το Obsession, παιδιά! Και ναι, πήγα με χαμηλές προσδοκίες. Και ναι, μου ξέφυγε μια κραυγή μέσα στην κλειστή αίθουσα σε ένα jump scare. Και ναι, γυρίζοντας σπίτι ξενύχτησα ψάχνοντας τα πάντα για την ταινία: από το πώς γυρίστηκε και τις δεύτερες (ή και τρίτες) αναγνώσεις των σκηνών, μέχρι συζητήσεις στα social media και σχόλια χρηστών στο Letterboxd. Με λίγα λόγια, πήρα δουλειά για το σπίτι.

Και τώρα, λίγες μέρες μετά, διάβασα ότι η ταινία του 26χρονου Curry Barker ξεπέρασε επίσημα τα 400 εκατομμύρια δολάρια στο παγκόσμιο box office, εκθρονίζοντας το Enter the Dragon (1973) του Bruce Lee, που κρατούσε το σχετικό ρεκόρ για περισσότερα από 50 χρόνια. Αν αναλογιστεί κανείς ότι το Obsession γυρίστηκε με προϋπολογισμό μόλις 750.000 δολαρίων, το επίτευγμα μοιάζει ακόμη πιο εντυπωσιακό.

Το Obsession, όμως, είναι κάτι πολύ περισσότερο από ένα ακόμη horror movie. Οι σκηνές του προκαλούν μια δυσφορία που κάποιες στιγμές γίνεται γέλιο — ξέρεις, εκείνο το αμήχανο γέλιο που βγαίνει όταν δεν ξέρεις πώς αλλιώς να αντιδράσεις. Και αυτό γιατί φέρνει στην επιφάνεια ζητήματα που απασχολούν την εποχή μας: τις πιο «δύσκολες» ερωτικές σχέσεις, την αδυναμία στην επικοινωνία, την ευαλωτότητα, αλλά και πολύ πιο σκοτεινά θέματα, όπως η σχέση θύτη και θύματος, όπου οι ρόλοι εναλλάσσονται διαρκώς μέσα σε έναν φαύλο κύκλο ενοχών και φόβου. Ταυτόχρονα, η ταινία σχολιάζει το πόσο εύκολα μπορούν όλα να ξεφύγουν όταν απουσιάζει η ελευθερία της βούλησης.

Και κάπου εκεί βρίσκεται το πιο ενδιαφέρον στοιχείο της. Όσο πλησιάζει το τέλος — ή, ακόμη περισσότερο, όταν αρχίσεις να σκέφτεσαι όσα είδες αφού ανάψουν τα φώτα στην αίθουσα — συνειδητοποιείς ότι ο «εμμονικός» εδώ δεν είναι μόνο αυτός που η ταινία σου δείχνει εξαρχής με το δάχτυλο. Αρκεί να αναρωτηθεί πόσες φορές έχεις βιαστεί να καταλήξεις ποιος είναι το θύμα και ποιος ο θύτης. Πόσες φορές έχεις μπερδευτεί, γιατί στην πραγματικότητα τα όρια δεν είναι ποτέ τόσο ξεκάθαρα όσο θα ήθελες… Και πόσες τοξικές συμπεριφορές έχεις συνηθίσει να ρομαντικοποιείς στο όνομα του έρωτα…
Ευδοκία Βαζούκη

Δεν ξέρω τι να πρωτο-γράψω γι’ αυτό το live! Για ‘μένα ήταν σίγουρα ότι πιο κοντινό σε ανέμελο καλοκαίρι, ενώ βρισκόμουν στο κέντρο της Αθήνας. Βρεθήκαμε στην Τεχνόπολη, οι φίλοι μου, εγώ και πλήθος κόσμου για να ακούσουμε τον Σπύρο και τον Πανάγο και όλες τις εκπλήξεις που μάς επιφύλασσαν για τη βραδιά.

Αρχικά την συναυλία άνοιξαν οι Τεκετζήδες, τα ανερχόμενα αστέρια, όπως τους χαρακτήρισαν. Μια παρέα φίλων που κουβαλάνε ό,τι τρέλα κουβαλούσαν και οι Γιαγκίνηδες όταν κάνανε τα πρώτα τους βήματα. Έπειτα, εμφανίστηκαν οι σταρ της βραδιάς, εμφανώς συγκινημένοι, ευχαριστώντας συνεχόμενα το κοινό που τους τιμά με την παρουσία και την αγάπη του. Στην σκηνή ήρθαν ως guests ο Σπύρος Γραμμένος και ο Papazo και όλη η βραδιά έμοιαζε με ένα συνεχόμενο πάρτι-γλέντι!

Η συγκίνηση ήρθε για να μείνει, μιας και η μέρα της συναυλίας ήταν η μέρα των γενεθλίων του Πανάγου και του έκαναν έκπληξη με τούρτα on stage. Πραγματικά αν κρατάω κάτι από αυτή την βραδιά – πέρα από το πόσο καλά πέρασα και πόσο χόρεψα όποιο τραγούδι είπαν και δεν είπαν – είναι η χαρά και η ευγνωμοσύνη των παιδιών. Ας κάνουμε πιο συχνά διάσημα νέα άτομα, που αγαπάνε αυτό που κάνουν!
Νικολέτα Χατζησάββα

Παρακολούθησα τον τελικό του Your Face Sounds Familiar την προηγούμενη Κυριακή και, ομολογώ, μου θύμισε γιατί το συγκεκριμένο format έχει καταφέρει να ξεχωρίσει όλα αυτά τα χρόνια. Μετά από δώδεκα live, οι δέκα διαγωνιζόμενοι επέλεξαν μόνοι τους την τελευταία τους μίμηση και το αποτέλεσμα ήταν ίσως το πιο ενδιαφέρον επεισόδιο της σεζόν. Από rock opera και Broadway μέχρι ελληνικό κινηματογράφο και το συγκλονιστικό «Hurt» του Johnny Cash (που χάρισε την νίκη στην ταλαντούχα Μαριλού Κατσαφάδου), οι επιλογές έδειξαν ότι πίσω από το παιχνίδι των μεταμορφώσεων υπάρχει πραγματικό καλλιτεχνικό εύρος.

Πέρα όμως από τις εμφανίσεις, αυτό που εξακολουθεί να κάνει το Your Face Sounds Familiar να ξεχωρίζει είναι η φιλοσοφία του. Σε μια εποχή που η τηλεόραση επενδύει συχνά στην ένταση, τις αντιπαραθέσεις και τον εύκολο εντυπωσιασμό, το συγκεκριμένο show επιμένει να βασίζεται στη συνεργασία, στο χιούμορ και στη χαρά προσφέρει η σκηνή . Δεν υπάρχουν αποχωρήσεις, φανατισμός ή τηλεοπτικές «κόντρες» για να κρατήσουν το ενδιαφέρον του κοινού.

Ίσως γι’ αυτό το Your Face Sounds Familiar να παραμένει (τουλάχιστον για εμένα) ένα από τα λίγα talent shows που βλέπεις για να περάσεις καλά. Και, τελικά, αυτή η ανάλαφρη, καλοπροαίρετη ψυχαγωγία αποδεικνύεται πολύ πιο σπάνια στην ελληνική τηλεόραση απ’ όσο θα έπρεπε.
Ιανός Κωνσταντόπουλος