Hot or Not #225: Όλα όσα μας άρεσαν (ή μας χάλασαν) αυτή την εβδομάδα

Στο τέλος κάθε εβδομάδας, η ομάδα του Monopoli μοιράζεται μαζί σας όλα όσα συζητά στο γραφείο ή στον “έξω” κόσμο, με φίλους, παρέες, συνεργάτες και γνωστούς. Συγκεντρώνουμε, δηλαδή, όλα όσα μας τράβηξαν την προσοχή (θετικά ή αρνητικά) αυτή την εβδομάδα, όσα ξεχωρίσαμε στην επικαιρότητα, την πόλη και τον πολιτισμό.

Ευτυχώς για εμάς, πήγαμε κόντρα στην άποψη που μάς θέλει το καλοκαίρι μακριά από τα κλειστά θέατρα. Δυστυχώς για εσάς, η παράσταση «Πουστάρα» στο Θέατρο Μαβίλη ρίχνει αυλαία στις 30 Ιουνίου.

Ήδη από τον τίτλο της, η παράσταση σε σκηνοθεσία και δραματουργία του Ευάγγελου Λάλου σε προδιαθέτει πως αυτό που θα δεις έχει ξεκάθαρο πολιτικό πρόσημο, χωρίς όμως να χάνει το χιούμορ και τον αυτοσαρκασμό του. Βασισμένη στο θέατρο ντοκουμέντο και στις προσωπικές μαρτυρίες των ηθοποιών που συμμετέχουν, η «Πουστάρα» συνθέτει ένα πολυφωνικό αφήγημα γύρω από το τι σημαίνει να είσαι γκέι άντρας στην Ελλάδα του σήμερα.

Έχουν αλλάξει πράγματι τα πράγματα τα τελευταία είκοσι χρόνια; Από τα πρόστιμα για ένα τηλεοπτικό φιλί μεταξύ δύο ανδρών φτάσαμε στην ισότητα στον γάμο και την τεκνοθεσία, ενώ πλέον γκέι ζευγάρια καλούνται σε τηλεοπτικές εκπομπές για να μιλήσουν ανοιχτά για τη ζωή τους. Κι όμως, δίπλα σε αυτές τις κατακτήσεις εξακολουθούν να συνυπάρχουν γνώριμες γραφικότητες και επικίνδυνες αντιλήψεις. Παπάδες ξαπλωμένοι στους δρόμους διαμαρτύρονται για το Pride, wannabe influencers μοιράζουν απλόχερα την άποψή τους, θεολόγοι αποκτούν τηλεοπτικό βήμα ως «ειδικοί» επί του ζητήματος και μέλη πάνελ επιδίδονται με κάθε ευκαιρία σε ομοφοβικά παραληρήματα, επιμένοντας πως τα ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα δεν υφίστανται καμία καταπίεση και πως «ό,τι έχουν ζητήσει τους έχει ήδη δοθεί».

Αλλά ας μην αναπαράγω άλλο αυτές τις φωνές. Η «Πουστάρα» δεν είναι μια παράσταση που αφορά αποκλειστικά άτομα που ανήκουν στη ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα, παρότι ξεκινά από τις δικές τους εμπειρίες. Είναι μια παράσταση για όλους όσοι έχουν νιώσει, έστω και μία φορά, ότι δεν τους επιτρέπεται να είναι ο εαυτός τους. Σίγουρα, βέβαια, δεν απευθύνεται στους ομοφοβικούς και τους φασίστες. Κρίμα, βέβαια γιατί λίγη ενσυναίσθηση, που κερνάει γενναιόδωρα η παράσταση, θα τους έκανε καλό.

Θα γελάσεις, θα συγκινηθείς, θα βρεθείς να χορεύεις από τη θέση σου και να σιγοτραγουδάς μαζί με τη ζωντανή μουσική του Σταύρου Τσαντέ. Κυρίως, όμως, θα γίνεις μέρος ενός πολύχρωμου συλλογικού ταξιδιού προς αυτό που πραγματικά είμαστε. Γιατί δεν χρειάζεται να είσαι γκέι για να καταλάβεις πώς είναι να σου ζητούν, διαρκώς, να είσαι κάποιος άλλος…
Ευδοκία Βαζούκη

Μια μαγευτική βραδιά επεφύλασσε η Εθνική Συμφωνική Ορχήστρα της ΕΡΤ στο φιλόμουσο κοινό που κατέκλυσε το Ηρώδειο στις 21 Ιουνίου, Παγκόσμια Ημέρα Μουσικής. Υπό τη διεύθυνση του μαέστρου Μιχάλη Οικονόμου και έχοντας στο πλευρό της δύο λαμπρούς σολίστες, τον βιολονίστα Λεωνίδα Καβάκο –που ο διευθυντής της Ορχήστρας συνέκρινε με τον Νταβίντ Όιστραχ, προσκεκλημένο στην πρώτη εμφάνιση της Συμφωνικής του ΕΙΡ, τότε, στον ίδιο χώρο το 1964– και τον βιολίστα της νεότερης γενιάς Ηλία Λιβιεράτο, που συνεπήραν το κοινό ερμηνεύοντας τη Συμφωνία κοντσερτάντε για βιολί, βιόλα και ορχήστρα σε μι ύφεση μείζονα του Μότσαρτ. Οι δύο σολίστες ξεσήκωσαν θύελλα χειροκροτημάτων στο κατάμεστο κοίλο του ρωμαϊκού ωδείου και ανταπέδωσαν ερμηνεύοντας ένα ακόμη ροντό του αυστριακού συνθέτη. Το δεύτερο μέρος της συναυλίας, με τις κερκίδες να φωτίζονται από ένα γοητευτικό μισοφέγγαρο, ήταν αφιερωμένο στη δημοφιλή 7η Συμφωνία του Μπετόβεν, που η ενορχήστρωση του Μιχάλη Οικονόμου είχε προικίσει με επιπλέον πνευστά, προκειμένου ο ήχος να διαθέτει όγκο που να ανταποκρίνεται στις συνθήκες μιας συναυλίας σε εξωτερικό χώρο – μολονότι ο ήχος ήδη ενισχυόταν μέσω μικροφώνων. Η ερμηνεία δύσκολα θα μπορούσε να μην ενθουσιάσει το κοινό, και η Ορχήστρα χειροκροτήθηκε θερμά, το ίδιο και η ομάδα θεατών που σήκωσε κατά τη διάρκεια των επευφημιών παλαιστινιακές σημαίες. Οι θεατές αποχώρησαν από το Ηρώδειο μετά τα μεσάνυχτα, προς μεγάλη απογοήτευση όσων είχαν βασιστεί στα μέσα μαζικής μεταφοράς για τη μετακίνησή τους…
Σπύρος Κακουριώτης

Μετά από μια επιτυχημένη πορεία της στο θέατρο Άλφα, η παράσταση «Θέλω να σου κρατάω το χέρι» ταξιδεύει σε καλοκαιρινή περιοδεία. Έτσι, κατάφερα κι εγώ να δω στο Θέατρο Βράχων τον Τάσο Ιορδανίδη και τη Θάλεια Ματίκα να μιλούν για την «αλήθεια μας» – αυτή την τόσο κλισέ φράση των καιρών μας. Με πρωτοτυπία, ανατροπή, ευαισθησία, ταχύ ρυθμό και λεπτομέρεια, η δραματική και κωμική πένα του Ιορδανίδη ανοίγει τον ασκό του αιόλου γύρω από τις περίπλοκες ανθρώπινες σχέσεις, την προσγειωτική αποτυχία ενός γάμου, την ελλιπή επικοινωνία, αλλά και την ελπίδα μιας δεύτερης ευκαιρίας. Η ευφυία του έργου έγκειται στο ότι «τεστάρει» τα όρια των χαρακτήρων ξεχωριστά και μέσα στην δυναμική τους, σχολιάζει το σαρωτικό κύμα της οικονομικής πραγματικότητας, τις απατηλές διεξόδους, τους αναπόδραστους ρόλους των φύλων, ενώ αφήνει να εννοηθούν άλλα τόσα. Παράλληλα ενεργοποιεί και την προσοχή του δραστήριου θεατή που θα κολλήσει τα κομμάτια των ιστοριών, ενώ επιβραβεύει αυτόν που θα συνδέσει και συνδεθεί με τους δύο πρωταγωνιστές. Η Θάλεια Ματίκα σκηνοθετεί με έμφαση το γοργό, τις εναλλαγές, την φυσικότητα, όσο η αυτονόητη χημεία με τον Τάσο Ιορδανίδη προσδίδει στο έργο την πνοή του. Το βάθος της παράστασης προκύπτει από την συγκίνηση, την λεπτή ισορροπία στο χιούμορ και τη δραματικότητα, αλλά και από την ουσιαστική υπενθύμιση πως η συντροφικότητα δεν είναι δεδομένη· είναι μια καθημερινή επιλογή που απαιτεί ειλικρίνεια, εμπιστοσύνη και διάθεση να κρατήσεις το χέρι του άλλου ακόμη και στις πιο δύσκολες στιγμές. Τα τραγούδια που πλαισιώνουν τη δράση συνομιλούν με την πλοκή και τα συναισθήματα των ηρώων, ενώ η επιλογή του εμβληματικού «I Want to Hold Your Hand» των The Beatles εξωτερικεύει την (απούσα ίσως) βαθιά ανθρώπινη ανάγκη για εγγύτητα και ουσιαστική επαφή. Το θερμό χειροκρότημα στο θέατρο Βράχων ήταν απλώς η απόδειξη μιας ζεστής παράστασης που δεν σε «αφήνει» για πολύ ώρα αφότου φύγεις.
Λίνα Ρόκα

Μία από τις συναυλίες της χρονιάς ήταν αναμφίβολα οι Gorillaz. Ήταν δυνατόν να λείπω; Προφανώς και όχι. Άλλωστε ανήκω σε εκείνη τη μικρή (και μάλλον σπάνια) κατηγορία ανθρώπων της γενιάς μου που πρώτα κόλλησαν με τους Blur και μετά ανακάλυψαν τους Gorillaz. Και κάπως έτσι κατέληξα να αγαπάω δύο τελείως διαφορετικά συγκροτήματα που έχουν όμως την ίδια δημιουργική υπογραφή: τον Damon Albarn.

Ο Albarn ανέβηκε στη σκηνή λες και ο χρόνος δεν τον έχει αγγίξει. Με την ίδια ενέργεια που είχε στα χρόνια των Blur, παρέσυρε το κοινό σε μια συναυλία που περισσότερο έμοιαζε με γιορτή της μουσικής παρά με ένα απλό live. Καλεσμένοι από διαφορετικές χώρες, παραδοσιακοί ήχοι που μπλέκονταν απίστευτα φυσικά με το γνώριμο Gorillaz σύμπαν, μια μπάντα-φωτιά και backing vocals που έδιναν ζωή σε κάθε τραγούδι. Ήταν από εκείνες τις συναυλίες που, ακόμα κι όταν δεν ξέρεις ένα κομμάτι, δεν μπορείς να πάρεις τα μάτια σου από τη σκηνή.

Και μετά ήρθε το τέλος. Ή μάλλον… το πάρτι. Feel Good Inc, Clint Eastwood και… η Πλατεία Νερού μετατράπηκε σε ένα τεράστιο singalong και ξαφνικά όλοι τραγουδούσαν και χαμογελούσαν σαν μικρά παιδιά. Εκεί που νόμιζες ότι είχες κουραστεί από τις ώρες αναμονής και τη ζέστη, έφυγες με ένα τεράστιο χαμόγελο και μία μόνο σκέψη: «Άλλο ένα κομμάτι ακόμα!». Γιατί αν κάτι ξέρουν να κάνουν οι Gorillaz είναι να σε αφήνουν να θες κι άλλο.
Δάφνη Τζώρτζη

Το να επιστρέφει μια τόσο αγαπημένη σειρά ταινιών έπειτα από χρόνια δημιουργεί πάντοτε υψηλές προσδοκίες, αλλά και τον φόβο πως πρόκειται απλώς για ένα ακόμη sequel βασιζόμενο αποκλειστικά στη νοσταλγία. Ευτυχώς, το Toy Story 5 καταφέρνει να δικαιολογήσει την ύπαρξή του, προσεγγίζοντας ένα θέμα που απασχολεί όσο ποτέ τη σύγχρονη παιδική ηλικία, χωρίς να απομακρύνεται από την καρδιά του franchise. Η ιστορία επαναφέρει τον Γούντι και την υπόλοιπη γνώριμη παρέα σε μια περιπέτεια που περιστρέφεται γύρω από τη σχέση των παιδιών με την τεχνολογία, με πρωταγωνίστρια την Τζέσυ. Αντί όμως να δαιμονοποιεί τις οθόνες, επιλέγει μια πιο ισορροπημένη ματιά, υπενθυμίζοντας τη σημασία της φαντασίας, του παιχνιδιού και της ανθρώπινης επαφής. Οι νέοι χαρακτήρες (παιχνίδια και μη), ενσωματώνονται ομαλά στην πλοκή, προσφέροντας αρκετές στιγμές χιούμορ, ενώ η συγκίνηση χτίζεται διακριτικά, χωρίς να νιώθει επιτηδευμένη.

Παράλληλα, η ταινία διατηρεί τον ζωντανό ρυθμό και τη παιδική γοητεία που έκανε το franchise αγαπητό σε όλους εμάς που μεγαλώσαμε μαζί του. Η ισορροπία ανάμεσα στις κωμικές στιγμές και στους πιο ουσιαστικούς προβληματισμούς λειτουργεί αποτελεσματικά, επιτρέποντας στο μήνυμά της να περάσει φυσικά και χωρίς διδακτισμό σε όλες τις ηλικίες. Συνολικά, το Toy Story 5 για εμένα αποτελεί μια άξια συνέχεια που σέβεται την κληρονομιά των προκατόχων του, ενώ βρίσκει τρόπο να μιλήσει και στο σημερινό κοινό. Μπορεί να απευθύνεται πρωτίστως στα παιδιά, όμως οι μεγαλύτεροι δύσκολα θα φύγουμε από την αίθουσα χωρίς να θυμηθούμε έστω για λίγο τη μαγεία της παιδικής μας ηλικίας.
Ιανός Κωνσταντόπουλος

Την Τετάρτη 24 Ιουνίου είχα την χαρά να βρεθώ στην Πλατεία Νερού στα πλαίσια του Release για να παρακολουθήσω ζωντανά τον Nick Cave και την μπάντα The Bad Seeds. Δεν ήξερα τι με περίμενε! Αυτή ήταν η πρώτη φορά που τους είδα live, οπότε ενώ ήξερα ότι είναι πολύ καλός στις συναυλίες του, σίγουρα αυτό που έζησα ξεπέρασε τις προσδοκίες μου. Ο Nick Cave φέρνει στην μουσική κάτι που λείπει πλέον από τις συναυλίες. Έχει ατελείωτο πάθος για αυτό που κάνει και το μεταφέρει με έναν πανέμορφο και σχεδόν ιερό τρόπο στο κοινό. Η απόλυτη αίσθηση του ροκ σταρ, που ξεχάστηκε κάπου στα τέλη του ‘70. Συνομιλούσε με το κοινό, ανέβαινε στα χέρια τους και στεκόταν όρθιος, κλωτσούσε στον αέρα, ανέβασε στην σκηνή ένα πιτσιρίκι, τα έκανε όλα! Είχε μια παρουσία που είτε είσαι τυχερός και την έζησες παλαιότερα ή ακούς να μιλάνε για αυτήν οι γονείς σου όταν λένε για τις συναυλίες που πήγαιναν μικροί.

Το κλίμα φορτισμένο με συναισθήματα χιλιάδων ανθρώπων και πιο φορτισμένο από τον ίδιο, που μέσα σε 2:30 ώρες κατάφερε να περάσει από όλο το φάσμα των συναισθημάτων. Μεγάλες σταρ της βραδιάς ήταν και οι τραγουδίστριες της χορωδίας που σε μετέφεραν σε ένα πολύ ιερό και ήρεμο “μέρος”, που ερχόταν σε απίστευτη αντίθεση με τα υπόλοιπα άτομα που χοροπηδούσαν στην σκηνή ασταμάτητα. Αγαπημένες μου στιγμές της βραδιάς ήταν σίγουρα η εκτέλεση του 15λεπτού τραγουδιού “Hollywood” και όλες οι στιγμές που ο Warren Ellis έδινε μάχη με το βιολί και όποιο άλλο όργανο αποφάσιζε να χρησιμοποιήσει σαν αχόρταγο παιδάκι.
Νικολέτα Χατζησάββα

Όσοι βρεθήκαμε την Παρασκευή στο Ηρώδειο δεν είδαμε άλλο ένα ανέβασμα της Εκάβης. Σίγουρα είδαμε μια εξαιρετική παράσταση, που λειτουργούσε από την αρχή μέχρι το τέλος σαν μια καλοκουρδισμένη μηχανή, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι έλειπε το ανθρώπινο συναίσθημα. Πώς μοιάζει όμως ο κόσμος μιας ευριπίδεια Εκάβης με φόντο την πλατωνική Πολιτεία, με τη ματιά του Στάθη Λιβαθινού; Στο μεγαλύτερο μέρος της παράστασης όλος ο θίασος (πλην της Εκάβης) φορούσε μάσκες – πραγματικά κομψοτεχνήματα, που σε γυρνούσαν στις ρίζες της αρχαίας τραγωδίας. Αυτό ίσως έκανε ακόμα πιο δύσκολο το ήδη απαιτητικό έργο τους, αφού μιλάμε μια παράσταση με αυστηρό ρυθμό, που ακούσια σε καθηλωνε από την πρώτη μέχρι τη τελευταία στιγμή. Κι όμως, οι κινήσεις, τα σώματά τους, η φωνή τους, όλα λειτουργούσαν τόσο σωστά, που σχεδόν ξεχνούσες ότι δεν έβλεπες τα πρόσωπά τους, αλλά καλοσχεδιασμένες μάσκες. Ο Αντώνης Γιαννακός ως Πολύδωρος ή μάλλον το φάντασμά του, η Πολυξένη Παπακωνσταντίνου ως Πολυξένη, ο Γιώργος Δαμπασης ως πολυμήχανος Οδυσσέας, ο Νίκος Καρδωνης ως Ταλβύθιος, ο Άρης Τρουπάκης ως Αγαμέμνων, ο Νεστωρ Κοψιδας ως Πολυμηστωρ και φυσικά η Μαρία Σαββίδου ως τραγική Εκάβη, όλοι τους ήταν υποδειγματικοί. Και φυσικά δεν μπορώ να μην κάνω ειδική μνεία στον υπέροχο Χορο (Άννα Μαγκου, Λιλλυ Μελεμε, Ερατω Πισση, Θεοδοσία Σαββάκη, Βιργινία Ταμπαροπούλου). Με απίστευτο ρυθμό μάς παρέσερναν κάθε στιγμή. Αυτή ήταν σίγουρα η ιδανική παράσταση για να αποχαιρετήσουμε θεατρικά τουλάχιστον το Ωδείο Ηρώδου του Αττικού, λίγο πριν κλείσει για τις ανάγκες αποκατάστασής του.
Τατιάνα Γεωργακοπούλου