ΤΡΙΤΗ
21
ΙΟΥΛΙΟΥ
«This is like my personal World Cup». Αυτή είναι μια φράση που χρησιμοποιείται ευρέως για να περιγράψουμε εκείνα τα σημαντικά γεγονότα ή events που έχουν μεγάλη σημασία για εμάς. Τις τελευταίες εβδομάδες, ωστόσο, διαδραματίζεται στην ήπειρο της Αμερικής το κανονικό World Cup – το Μουντιάλ 2026. Και χθες το βράδυ πραγματοποιήθηκε ο τελικός της διοργάνωσης ανάμεσα στις ομάδες της Αργεντινής και της Ισπανίας.
Η αλήθεια είναι πως το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου του 2026 δεν είχε αφήσει και τις καλύτερες εντυπώσεις, από την αρχή ακόμα. Το γεγονός πως η γιορτή του πιο οικουμενικού αθλήματος της ανθρωπότητας έλαβε χώρα σε μια ήπειρο, αλλά και κατά το ήμισυ σε μια χώρα που τα τελευταία χρόνια έχει γίνει ένα από τα πιο σκοτεινά, επικίνδυνα και βίαια μέρη του κόσμου, ας πούμε πως δεν βοήθησε ιδιαίτερα.
Επίσης, ξέρω πως είναι δύσκολο να το αντιληφθούμε στην καθημερινότητά μας, ωστόσο βρισκόμαστε εν μέσω πολέμων σε πολλά και διαφορετικά μέτωπα και η οικοδέσποινα χώρα, οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, είναι, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, μέρος αυτών των πολέμων (ίσως έχει και μερίδιο ευθύνης σε αυτούς). Την περίοδο της δεύτερης και πιο σουρεαλιστικής – ως τώρα -θητείας του Trump, την περίοδο που η Αμερική και ο κόσμος βρίσκονται αντιμέτωποι με την κατακόρυφη άνοδο της Ακροδεξιάς και των πολιτικών μίσους, είναι πιθανότατα πιο υποκριτικό από ποτέ να πραγματοποιείται η γιορτή του ποδοσφαίρου με ομάδες από όλον τον κόσμο σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Είναι σίγουρα περίεργο και άβολο.
Το Μουντιάλ του 2026 ήταν ίσως το πιο άνοστο που έχει υπάρξει, υποστηρίζουν πολλοί φίλαθλοι. Είναι σίγουρα μια ακραία γιορτή του καταναλωτισμού και το πιο ακριβό που έχει ζήσει το άθλημα του ποδοσφαίρου. Οι συνθήκες των αγώνων, η διαιτησία, οι διαδηλώσεις των φιλάθλων και η καταστολή τους είναι μόνο μερικά από τα μελανά σημεία, ίσως του πιο αμφιλεγόμενου, Παγκοσμίου Κυπέλλου μέχρι σήμερα.
Ταυτόχρονα, όμως, είναι αδύνατο να μην παρατηρήσει κανείς την ομορφιά του να βλέπεις ανθρώπους όλων των φυλών και των κοινωνικών τάξεων να συνυπάρχουν, να χαίρονται, να συγκινούνται και να κλαίνε για όσα σημαίνει για εκείνους, το να κινείται μια μπάλα σε ένα ποδοσφαιρικό γήπεδο. Νομίζω πως από τις καλύτερες αναμνήσεις που δημιουργήθηκαν στο φετινό Μουντιάλ είναι το – οριακό – comeback της εθνικής Αγγλίας και το συγκινητικό ritual παικτών και οπαδών να τραγουδούν το Wonderwall των Oasis μετά από κάθε αγώνα.
Όμως, όσο κι αν έχουμε ανάγκη τη διαφυγή από την πραγματικότητα, είναι δύσκολο να αγνοήσει κανείς όσα συμβαίνουν στον κόσμο και, κυρίως, το πώς οι παίκτες – stars και μη – των ομάδων φαίνεται να αντιδρούν σε αυτά. Η στάση τους, η σιωπή τους, οι απόψεις τους και οι πράξεις τους φαίνεται να έχουν αντίκτυπο και να παίζουν σημαντικό ρόλο για πολλούς από τους οπαδούς του ποδοσφαίρου, και όχι μόνο.
View this post on Instagram
Στον χθεσινό τελικό, η Αργεντινή του Messi βρέθηκε για δεύτερη φορά στον τελικό για την κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου, αν και ο «καλύτερος παίκτης του κόσμου» δεν πήρε μία ακόμη νίκη. Από την άλλη, η Ισπανία ξανά κατέκτησε τον τίτλο της παγκόσμιας πρωταθλήτριας ύστερα από 16 χρόνια, με έναν από τους παίκτες της ομάδας, και πρόσωπο που απασχόλησε τα social media τις τελευταίες εβδομάδες, να είναι ο 19χρονος Lamine Yamal. Το «μέλλον του ποδοσφαίρου», όπως χαρακτηρίζουν πολλοί τον Ισπανό παίκτη, πέτυχε την πρώτη του νίκη σε τελικό Μουντιάλ και μάλιστα απέναντι στο ίνδαλμα του, τον Lionel Messi. Οι δύο τους έχουν ξανά συναντηθεί. Ο Αργεντίνος ποδοσφαιριστής είχε κάνει ένα spot για την UNICEF πριν από 19 χρόνια, όπου έκανε μπάνιο ένα μικρό αγόρι. Αυτό το αγόρι ήταν ο Lamine Yamal. Και φέτος αντιμετώπισαν ο ένας τον άλλο σε ένα τελικό παγκοσμίου κυπέλου. Μάλιστα ο Yamal γιόρτασε αυτή τη νίκη με μια αγκαλιά στο Messi, αλλά βασικά με τον μικρό του αδερφό στην μέση του γηπέδου – το ίντερνετ το λάτρεψε.
View this post on Instagram
Επιστρέφοντας όμως στις ομάδες και το κατά πόσο είναι πολιτικό το ποδόσφαιρο, η Ισπανία είναι από εκείνες τις χώρες που συμμετέχουν με τον τρόπο τους στην εκδήλωση αλληλεγγύης προς τον παλαιστινιακό λαό. Η φωτογραφία του νεαρού Yamal να κρατά τη σημαία της Παλαιστίνης στο πούλμαν της ομάδας του κατά τη διάρκεια της παρέλασης της FC BARCELONA για την κατάκτηση του πρωταθλήματος της La Liga έκανε πολλές φορές τον γύρο του διαδικτύου, και από χθες το βράδυ επανήλθε ξανά. Το feed μου γέμισε με ανθρώπους που πανηγυρίζουν τη νίκη της χώρας τους ή ακόμη και με ανθρώπους που δεν έχουν καμία σχέση με την Ισπανία, αλλά χαίρονται που τη νίκη πήρε μια ομάδα – και ένα παιδί – που «στέκεται στη σωστή πλευρά της Ιστορίας».
@xiqizizy
Και ναι, μπορεί αυτή η φράση να είναι τετριμμένη, όμως όντως, στη δυστοπική πραγματικότητα που ζούμε, όπου το αληθινό και το πλασματικό μπερδεύονται μονίμως, έχει εμφανώς τη σημασία του για πολλούς, το να χαρούν και να κερδίσουν εκείνοι που «μιλούν», που δεν αγνοούν τους ανθρώπους, ούτε κυριεύονται από το συμφέρον. Και αν είμαστε καταδικασμένοι να ισορροπούμε ανάμεσα σε γιορτές και πόλεμο, ας κερδίζουν πάντα εκείνοι που είναι με τους ανθρώπους.
