Hot or Not #226: Όλα όσα μάς άρεσαν (ή μάς χάλασαν) αυτή την εβδομάδα

Στο τέλος κάθε εβδομάδας, η ομάδα του Monopoli μοιράζεται μαζί σας όλα όσα συζητά στο γραφείο ή στον “έξω” κόσμο, με φίλους, παρέες, συνεργάτες και γνωστούς. Συγκεντρώνουμε, δηλαδή, όλα όσα μας τράβηξαν την προσοχή (θετικά ή αρνητικά) αυτή την εβδομάδα, όσα ξεχωρίσαμε στην επικαιρότητα, την πόλη και τον πολιτισμό.

@vasilikimichalopoulou

Ο Πάνος και η Βίκυ μου χάρισαν το «Σακάκι» που έχω τη χαρά να είναι μέρος του δίσκου του Πάνου! 🎶 Εδω, από το live του Πάνου στην Τεχνόπολη! 🏭 Μεγάλο ευχαριστώ 🙏♥️ Μουσική: #panosvlahos Στίχοι: #vickychyta #panosvlahos #technopolisathens #vasilikimichalopoulou

♬ πρωτότυπος ήχος – Vasiliki Michalopoulou

Για μένα, τα πρώτα, ειδικά, άλμπουμ του Πάνου Βλάχου άνοιξαν έναν καινούριο κόσμο στη μουσική που ακούω και, κυρίως, στο τι αναζητώ στα τραγούδια. Οι στίχοι του είναι το Α και το Ω σε όλες τις δουλειές του και, όπως μου είπε μία φίλη πρόσφατα, «τραγουδάει σαν να απαγγέλλει ποίηση». Καλλιτέχνες σαν τον ίδιο στάθηκαν η αφορμή για να ανακαλύψω πόσο σημαντικοί είναι για μένα οι στίχοι και η ιστορία ενός τραγουδιού. Αυτός είναι και ένας, από τους πολλούς λόγους, που αγαπώ τα τραγούδια της Βασιλικής Μιχαλοπούλου. Δίνει στις ερμηνείες της πάντα ένα πολύ βαθύ νόημα και κατορθώνει να συναντά τους ακροατές των κομματιών της σε πολύ προσωπικό επίπεδο.

Όταν, λοιπόν, οι δυο τους συνέπραξαν στην τελευταία δισκογραφική δουλειά του Πάνου, με τίτλο «Άλμπουμ Φωτογραφικά», που κυκλοφόρησε την προηγούμενη εβδομάδα, η αλήθεια είναι πως ήμουν πολύ χαρούμενη. Αισθάνομαι πως αυτοί οι δύο άνθρωποι αντιμετωπίζουν τις λέξεις και τα τραγούδια με τον ίδιο ρομαντικό και ειλικρινή τρόπο. Το «Σακάκι», όπως είναι ο τίτλος του τραγουδιού τους, σε στίχους και μουσική του Πάνου Βλάχου και της Βίκυς Χύτα, είναι σαν μια λεπτομερής, στενάχωρη αλλά και “ασφαλής”, παρατήρηση της καθημερινότητας – σίγουρα της δικής μου, αλλά νομίζω και πολλών ανθρώπων εκεί έξω. Η ζωή που περνάει κι εμείς που υπάρχουμε μόνο μέσα στη δουλειά μας, σε μικρά διαμερίσματα, προσπαθώντας να αντισταθμίσουμε το άγχος μας και να ελέγξουμε τις ανάσες μας. Η αναγκαία ντοπαμίνη που απεγνωσμένα όλοι ψάχνουμε και ο έρωτας και η αγάπη, για τα οποία πλέον είμαστε όλοι ειδικοί — αλλά μόνο στα λόγια. Αν κάπως ψάχνετε ένα τραγούδι για να ταυτιστείτε και, βασικά, να νιώσετε πως κάποιος άλλος περνάει όσα κι εσείς, σας προτρέπω να αναζητήσετε το «Σακάκι» του Πάνου, της Βασιλικής και της Βίκυς.
Μαρία Βαλτζάκη

Μετά από αλλεπάλληλα sold out, ο Σπύρος Παπαδόπουλος και η Ρένια Λουιζίδου βάζουν ξανά «πλυντήριο», αυτή τη φορά σε καλοκαιρινή περιοδεία. Βασισμένη στο ομώνυμο έργο της Michele Riml, η παράσταση παρακολουθεί ένα ζευγάρι που, ύστερα από είκοσι πέντε χρόνια γάμου, αποφασίζει να δώσει μία τελευταία ευκαιρία στη φθαρμένη ερωτική του ζωή.

Το θέμα δεν είναι πρωτότυπο, όμως η σκηνοθεσία και η διασκευή του Σπύρου Παπαδόπουλου το προσαρμόζουν εύστοχα στην ελληνική πραγματικότητα, αναδεικνύοντας με χιούμορ μια κατάσταση που αφορά πολύ περισσότερα ζευγάρια απ’ όσα ίσως θα παραδεχόμασταν. Μέσα από ξεκαρδιστικές αλλά και αμήχανες στιγμές – όπως η εμφάνιση της Ρένιας Λουιζίδου ως σέξι Κοκκινοσκουφίτσας ή η απολαυστικά αδέξια προσπάθειά της για dirty talk – η παράσταση προσφέρει άφθονο γέλιο, χωρίς να χάνει την ανθρώπινη πλευρά της.

Το μεγαλύτερο ατού της είναι η χημεία των δύο πρωταγωνιστών. Η Ρένια Λουιζίδου και ο Σπύρος Παπαδόπουλος ερμηνεύουν τους χαρακτήρες τους με φυσικότητα, ισορροπώντας ανάμεσα στην κωμωδία και στις πιο τρυφερές στιγμές του έργου.

Στο ανοιχτό Δημοτικό Θέατρο Λυκαβηττού, η παράσταση λειτούργησε για εμένα ιδανικά ως μια ανάλαφρη καλοκαιρινή έξοδος. Δεν υπόσχεται κάτι ανατρεπτικό, αλλά επενδύει στην απλότητα, στους αναγνωρίσιμους χαρακτήρες και στο διαχρονικό χιούμορ, προσφέροντας μια ευχάριστη θεατρική εμπειρία που θα κάνει πολλούς να γελάσουν και αρκετά ζευγάρια να αναγνωρίσουν κάτι από τον εαυτό τους.
Ιανός Κωνσταντόπουλος

Η Madonna είναι και θα είναι η βασίλισσα της pop, κάθε της κυκλοφορία θα συζητηθεί, κάθε νέο της κομμάτι σου επιβάλλει να κάτσεις να το ακούσεις. Απλά, την τελευταία δεκαετία μάς είχε μπερδέψει, εγώ τουλάχιστον ένιωθα ότι κυνηγάει περισσότερο τα trends, την “επικαιρότητα”, πάρα δουλειές που θα αντιστοιχούσαν στο legend status της. Κανένα πρόβλημα με τον πειραματισμό, απλά όταν είσαι η Madonna το κοινό σου έχει άλλες απαιτήσεις. Ε, λοιπόν, αυτές τις απαιτήσεις ήρθε να ξεπεράσει το πολυαναμενόμενο (με όλη τη σημασία της λέξης) Confessions ΙΙ, που έρχεται 21 ακριβώς χρόνια μετά το εμβληματικό Confessions on a dancefloor.

Με έναν τίτλο, που φυσικά γεννά κάποια expectations ως το σίκουελ του πιο εμβληματικού δίσκου της, το Confessions ΙΙ βρισκει την Madonna να αναζητά πάλι τις pop ρίζες της με απόλυτη αυτογνωσία – ίσως γι’ αυτό όταν πειραματίζεται με reggaeton, house, EDM, πετυχαίνει κιόλας. Από τα 16 τραγούδια δεν θα θες να κάνεις ούτε ένα skip, όπου και να το ακούσεις (σπίτι μόνος, έξω με παρέα, δεν έχει σημασία) να περιμένεις ότι σχεδόν μια ώρα θα χορεύεις, μιας και τα περισσότερα κομμάτια είναι καθαρόαιμοι dance ύμνοι. Εξαιρετικά ενδιαφέρον μού φάνηκε το Betrayal, με sample από το διάσημο έργο για πιάνο του Ερίκ Σατί, Gnossiennes no.1, αλλά και το My sins are my savior με τον Βέλγο Stromae, το Bizzare με τον Martin Garrix, ενώ τα δικά μου προσωπικά αγαπημένα είναι το I Feel Free, Good for the soul, Danceteria, Read my lips, School και φυσικά το Love without words, γιατί στην τελική αυτό είναι η μουσική.
Τατιάνα Γεωργακοπούλου