ΔΕΥΤΕΡΑ
29
ΙΟΥΝΙΟΥ
Στην αυγή της νέας χιλιετίας που είχες βγει για τα καλά από το αυγό της της Brit μουσικής κουλτούρας – αλλά εξακολουθούσες να κάθεσαι ακόμα εκεί αναπαυτικά (γιατί, μεταξύ μας, που αλλού θα έβρισκες καλύτερα;) – σκάγανε τέσσερις virtual φάτσες, αυτές που είχαμε μάθει να λέμε anime, με μια γνώριμη φωνή πίσω από την εικονική πραγματικότητα. Κάπως έτσι, θα περιέγραφε μια 20χρονη την πρώτη γνωριμία με τους Gorillaz, το side project του Damon Albarn των Blur, που είχε ήδη ξεκινήσει να ψάχνεται έξω από τη μουσική πεπατημένη.
Και λίγο το anime (που έκτοτε έγινε φωλιά προσωπικότητας για πολλά 20χρονα), αλλά λίγο παραπάνω το μουσικό ιδίωμα που έτρεχε στον επόμενο αιώνα με φόρα, σε είχαν κάνει δική τους. Όχι fan fanatic, αλλά συντηρώντας μια σταθερή περιέργεια για το τί θα βγάλει από το καπέλο του ξανά ο Damon Albarn.
O Albarn με τον μπασίστα του γκρουπ Seye Adelekan.
Κι αν το βράδυ της περασμένης Πέμπτης, ο επιδραστικότατος μουσικός της τελευταίας 30ετίας στη Βρετανία, δεν αποχωρίστηκε τον μάλλινο κόκκινο σκούφο του (χμ, φορούσε το ίδιο τις προάλλες στο Τότεναμ) τελικά εμφάνισε τόσους «λαγούς» στη σκηνή, υπογραμμίζοντας την οικουμενικότητα και την πολυχρωμία του ήχου τους, την πολυπολιτισμικότητα του ανοιχτού αυτού σχήματος, την γενναιοδωρία με την οποία στέκεται ο Albarn απέναντι στην επόμενη γενιά καλλιτεχνών. Και τελικά το δημοκρατικό status του όλου εγχειρήματος που έδινε σήμα στις 20.000 και βάλε του κοινού. Ψιλοκοίταζα τα εικονικά μέλη της (αρχικής μπάντας), τους 2-D, Mudz, Russ και Noodle (ιδιαιτέρως αυτήν) στα εντυπωσιακά animation clips του Jamie Hewlett, αλλά στ’ αλήθεια, δεν μπορούσα να πάρω τα μάτια μου από την αλήθεια της σκηνής.
Στο δεύτερο τραγούδι του live – πόσο μάλλον όταν αυτό είναι το ολοκαίνουργιο σατιρικό «Happy Dicator» – ο Albarn βρίσκεται κάτω στα κάγκελα της αρένας και τα ξεφωνητά των οπαδών αλλάζουν πολύ γρήγορα το αίσθημα επικοινωνίας μαζί του. Γρήγορα, τα hits διαδέχονται το ένα το άλλο: «El Manana», «On Melancholy Hill» με αποκορύφωμα το συγκινητικό για πολλούς «Οrange County» (το τραγουδάει μαζί με την εντυπωσιακή πολυκαλλιτέχνιδα Kara Jackson). «You know the hardest thing is to say goodbye to someone you love/That’s the hardest thing/ Every face you forgot/ Father’s jaw» τραγουδάει με την κιθάρα του – κάνοντας εκ μέρους μερικών από εμάς ένα μικρό μνημόσυνο, μια χειρονομία αποχαιρετισμού εν μέσω εντός περιβάλλοντος γενικής χαράς.
Γεμάτη η Πλατεία Νερού σε στιγμιότυπο από το “Happy Dictator”.
Οι δημιουργικές αντιφάσεις και ζυμώσεις είναι εξάλλου το πιο δυνατό χαρτί των Gorillaz. Σετάρουν την «Andromeda» και το «Kids with Guns», το «Stylo» και το «Damascus» και έχουν ήδη φέρει μαζί την pop, την rock, την dub, την reggae, το hip hop, τα blues και κάθε είδους ethnic επιρροή: από την αραβική έως την ινδική μουσική. Αυτό το περίμενες· αυτή είναι η μουσική υπογραφή που τους κάνει και τόσο ανθεκτικούς 25 χρόνια μετά και τόσο διεισδυτικούς σε μια γενιά που δεν είχε καν γεννηθεί όταν αυτοί ιδρύονταν. Κι όμως, τα 25χρονα ήταν η πλειοψηφία του κοινού που γέμιζε την Πλατεία Νερού σε αυτή την σύμπραξη του Release Athens και του Nostos Festival.
Αυτό που δεν περίμενες είναι ότι στη σκηνή θα εμφανιστεί ο πλέον πολιτικός ράπερ της Αμερικής, ο Yassiin Bey για να τζαμάρει μαζί με την εμβληματική μορφή της Συρίας Omar Souleyman. Το vibe της συναυλίας είχε ξανά ανατραπεί με μια αχαλίνωτη πολυφωνία.
Στο μεταξύ, ο Albarn είχε από νωρίς αρχίσει να επαινεί την Αθήνα. «Ήταν πάντα σημαντική πόλη, αλλά τελευταία θεωρώ πως είναι το Νο1» έλεγε σε μια έκρηξη θαυμασμού που την άφησε να αιωρείται, αφήνοντας μας να νομίζουμε πως πρόκειται για τις μεγαλοστομίες που λένε οι διεθνείς καλλιτέχνες σε κάθε σταθμό της περιοδείας τους. Κι όμως, ο τύπος το εννοούσε. Γιατί καθώς έφτανε η ώρα να βουτήξει στα super hit της συναυλίας, επανερχόταν για να εξηγήσει. «Πριν από χρόνια, η Ελλάδα ήταν η ‘δειλή’ της Ευρώπης, αλλά αυτό άλλαξε. Πιστεύω ότι ξαναβρήκε αυτό που ήταν πάντα: η επιτομή της Δημοκρατίας και του Σοσιαλισμού, μια χώρα που μπορεί να κάνει την επανάσταση. Μην ξεχνάτε, είναι πολύ δύσκολοι οι καιροί που ζούμε». Ο κόσμος παραληρεί. Το «Λευτεριά στην Παλαιστίνη» γίνεται το σύνθημα των από ‘κάτω’, ενώ πάνω στη σκηνή αναγνωρίζεις την έναρξη του «Dirty Harry» με βοηθητικά vocals από τον Bootie Brown.
Με το μεγάφωνο στο χέρι.
Ένα άτυπο encore έχει ξεκινήσει. Ο χορός καλά κρατεί με «Feel Good Inc.» (εδώ συμμετέχει και ο Pos των φοβερών De La Soul) και «Clint Eastwood». Η γροθιά του frontman των Gorillaz είναι υψωμένη και το ίδιο ζητά να κάνει και το κοινό του. Ακολουθούμε τραγουδώντας το προφητικό «I ain’t happy, I’m feeling glad/I got sunshine in a bag/I’m useless, but not for long/The future is comin’ on». Αργά μεν, αλλά παρατηρείς ότι στο military σακάκι του φοράει μια κονκάρδα του Che (Guevara). Οι Gorillaz γίνονται μια ακόμα έκρηξη για πολιτικό διάλογο, μια ακόμα ανάγκη για δημιουργία δημοκρατικών συλλογικοτήτων. «Let’s be lovely together» είχε πει στην εισαγωγή της συναυλία, άλλωστε.
Βέβαια, μας παράτησαν κάπως στα κρύα του λουτρού, ιδρωμένους και διψασμένους για ένα κανονικό encore – έστω για μια από τις σπάνιες συμπεριλήψεις του «Dare» στο setlist τους. Αλλά χαιρέτησαν στα γρήγορα, οι προβολείς άναψαν και μας άφησαν να σκεφτόμαστε ότι οι συναυλίες χρειάζεται να είναι, εκτός από τόποι χαράς και χορού, συναθροίσεις ανοιχτής αμφισβήτησης σε έναν κόσμο που δεν βγάζει νόημα. Με άλλα λόγια «Jump with them all and move it».
