18
Ο Βασίλης Δούβλης στην δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του καταπιάνεται με ένα άκρως επίκαιρο θέμα: την αναζωπύρωση του φασισμού και το bulling στα σχολεία.
Μια χούφτα μαθητών λυκείου σε υποβαθμισμένη περιοχή της Αθήνας αναζητούν την ταυτότητα και το μέλλον τους μέσα από ένα δυσοίωνο περιβάλλον που μαστίζεται από την καθημερινή βία, την οικονομική κρίση, την ξενοφοβία και το ρατσισμό.
Η αρχή της ελπίδας
Η ειρωνική φράση από το πορθμείο του Περάματος βρίσκεται σε ένα από τα πρώτα πλάνα του φιλμ. O Βασίλης Δούβλης προτιμά να μην δείχνει με το δάχτυλο αλλά να υπονοεί και να θέτει νέα ερωτήματα εκεί που ο θεατής περιμένει τις απαντήσεις.
Αφήνοντας τα φρέσκα νεανικά πρόσωπα των ηθοποιών του να κάνουν το κουμάντο στην πλοκή, πετυχαίνει να προσδώσει στα ηλεκτρισμένα καρέ του όλη την ένταση και το άγχος που πηγάζει από το σοφά δομημένο και ελλειπτικό σενάριο. Η εντιμότητα στις προθέσεις δεν αμφισβητείται, όπως και η αποφασιστικότητα από πλευράς Δούβλη να φτάσει το μαχαίρι της κριτικής του μέχρι το κόκαλο.
