Οι Αόρατες

Υπόθεση

Με απόφαση του Δήμου, το κέντρο υποδοχής άστεγων γυναικών Envol πρόκειται να κλείσει. Οι κοινωνικοί λειτουργοί έχουν μόνο τρεις μήνες στη διάθεσή τους για να επανεντάξουν στην κοινωνία, με κάθε τρόπο, τις γυναίκες που έχουν στη μέριμνά τους: πλαστογραφούν, καταφεύγουν στο ψέμα και προσπαθούν να βρουν οποιοδήποτε «μέσο» για να ανασταλεί η απόφαση. Για αυτό το διάστημα, τα πάντα επιτρέπονται, αρκεί οι γυναίκες να «σωθούν»!

Άστεγες γυναίκες έτοιμες για όλα

Ο Λουί-Ζουλιέν Πετί έχει το θάρρος να φτιάξει ένα έργο που παρά την σκληρή θεματική του (οι άστεγοι στις μητροπολιτικές κοινωνίες είναι ένα ύψιστο πρόβλημα που δεν έχει βρει ακόμη λύση) μετατρέπεται σε μια απόλυτα feelgood και φωτεινή ταινία. Το επίκαιρο και άκρως πολιτικοποιημένο θέμα του αποφεύγει δια ροπάλου να γίνει μελό ή διδακτικό στις «Αόρατες». Το ενδιαφέρον του σκηνοθέτη εστιάζει στο να γίνουν οι πρωταγωνίστριες από «αόρατες» (όπως δηλώνει κι ο τίτλος) σε ορατές. Να αποκτήσουν ξανά την ανθρώπινη υπόσταση τους δηλαδή ώστε να αναγκάσουν τον θεατή όχι απλώς να τις «δει» αλλά κυρίως να τις σεβαστεί.

Η ερμηνεία που δίνουν κάποιες άστεγες που παίζουν τους εαυτούς τους είναι πραγματικά εντυπωσιακή. Πίσω από το αρχικά αδειανό, κουρασμένο βλέμμα τους υπάρχει μια σπίθα, την οποία ο σκηνοθέτης καταφέρνει να την ανάψει και να την κάνει φλόγα. Η μεταμόρφωση τους γίνεται φυσικά και αβίαστα χωρίς τεχνητά μέσα. Το βλέπεις στη συμπεριφορά τους ακόμη και στις σκηνές που ο Πετί δεν μπορεί να αποφύγει κάποια εύκολα κλισέ. Αυτή είναι η μεγάλη αξία του φιλμ που γεννήθηκε ως ιδέα όταν ο Πετί παρακολούθησε ένα ντοκιμαντέρ της Κλερ Λαζενί που αφορούσε στις άστεγες γυναίκες του Παρισιού.

Η ικανότητα του γάλλου σκηνοθέτη είναι πως καταφέρνει με σχετική άνεση να αναδείξει το δραματικό στοιχείο μέσα από τη χρήση του κωμικού και να περιγράψει πρόσωπα και καταστάσεις που ο πολύς κόσμος αρνείται να δει. Δεν είναι και λίγο αυτό.