Hot or Not #241: Όλα όσα μάς άρεσαν (ή μάς χάλασαν) αυτή την εβδομάδα

Κάθε εβδομάδα, η ομάδα του Monopoli κρατάει σημειώσεις από όσα συζητά στο γραφείο, στις παρέες, στις βόλτες και γενικά εκεί έξω. Όσα μας τράβηξαν την προσοχή, μας άρεσαν, μας προβλημάτισαν ή απλώς μας έκαναν να σταθούμε λίγο παραπάνω. Από την επικαιρότητα και την πόλη μέχρι τον πολιτισμό, αυτά είναι όσα ξεχωρίσαμε αυτή την εβδομάδα.

Η DC επιστρέφει ανανεωμένη, με τον James Gunn να έχει αναλάβει τα ηνία και να δοκιμάζει νέες κινηματογραφικές κατευθύνσεις. Το Superman το αγαπήσαμε, το Supergirl… όχι και τόσο, και τώρα το ενδιαφέρον στρέφεται στο Clayface, την πρώτη body horror ταινία της DC. Μπορεί η ιστορία της δημιουργίας ενός εμβληματικού κακού του Batman να μην είναι πρωτόγνωρη αλλά η επιλογή του είδους της δίνει μια διαφορετική ταυτότητα.

Με τον Mike Flanagan να συμμετέχει στο σενάριο, έχοντας ήδη αποδείξει την αγάπη του για το horror μέσα από σειρές όπως το The Haunting of Hill House, οι προσδοκίες είναι αναμενόμενα υψηλές. Στον πρωταγωνιστικό ρόλο, ο Tom Rhys Harries εντυπωσιάζει ως ένας τραγικά γοητευτικός movie star που βλέπει το σώμα και τη ζωή του να μεταμορφώνονται σε κάτι εφιαλτικό. Μια ερμηνεία που αξίζει την προσοχή μας και ένα όνομα που κρατάμε γιατί μάλλον θα συναντήσουμε ξανά σύντομα.

Το Clayface δεν ανακαλύπτει απαραίτητα τον τροχό του body horror έχει όμως ενδιαφέρουσα πλοκή, καλές ερμηνείες και ορισμένες πραγματικά απολαυστικές στιγμές, με αποκορύφωμα ένα sequence στο τρίτο act που μοιάζει να έχει ξεπηδήσει από τις σελίδες comic book. Μπορεί να μην είναι αψεγάδιαστο, αλλά ήταν απολαυστικό και κατάφερε να δώσει μια ενδιαφέρουσα νέα διάσταση σε έναν γνώριμο χαρακτήρα. Μικρό tip: Αν επιλέξετε να τη δείτε, θα αποφεύγαμε ένα μεγάλο γεύμα πριν από την προβολή. Just in case.
Δάφνη Τζώρτζη

Φωτογραφία: Ευτυχία Βλάχου

Ο θεατρικός οργασμός συνεχίζεται, και στην πρωτεύουσα, αλλά και στο calendar  του κινητού μου και έτσι η αρχή της εβδομάδας με βρήκε να προετοιμάζομαι, κυριολεκτικά καθώς διαρκεί 2,5 ώρες, για την παράσταση της ΟΜΑΔΑΣ ΝΤΟΥΘ «Με δύναμη από την Κηφισιά_THE DELIVERY EDITION» στο Θέατρο 104. Πέντε φίλοι βρίσκονται σε ένα επεισόδιο καταναλωτικής μανίας (ταυτιστείτε ελεύθερα) και ξεκινούν να φιλοσοφούν για την ζωή, τις σχέσεις, την επαγγελματική αποκατάσταση και την επικαιρότητα με αναγκαία διαλείμματα μουσικής και χορού (ταυτιστείτε ελεύθερα διπλής).

Η Βάσια Ατταριάν και η Μυρτώ Μακρίδη συνθέτουν και σκηνοθετούν, ουσιαστικά, το χάος. Μία «αυτοσχέδια κωμωδία» ελαφρώς βασισμένη στο γνωστό έργο «Με δύναμη απο την Κηφισιά», όπου ο τέταρτος τοίχος δεν υφίσταται καν, και το κοινό στην πραγματικότητα δεν παρακολουθεί, αλλά ακολουθεί τους ηθοποιούς να κινούνται, να μιλούν , να μπαίνουν και να βγαίνουν από την αίθουσα για ένα αναγκαίο τσιγάρο. Δεν νομίζω πως έχω δει ποτέ κάτι παρόμοιο σε format παράστασης, με τέτοια ελευθερία και «αναρχία» στο θεατρικό πλαίσιο, αλλά αυτό ακριβώς κάνει και την παράσταση πετυχημένη. Γιατί, δεν θέλω να πω ψέματα, είναι πολλές οι δυόμιση ώρες – ωστόσο κυλούν χωρίς «πίεση» και ευχάριστα και ο στόχος των δημιουργών της μάλλον συναντάει την επιτυχία. Καθώς το έργο, εκτός από μία αποτύπωση του ύστερου καταναλωτισμού που ζούμε, τις φιλίες ως το μόνο πραγματικό στήριγμα για να μην τρελαθούμε και την πραγματικότητα ότι μοιραζόμαστε ένα εγκεφαλικό κύτταρο με τους κοντινούς μας ανθρώπους, είναι και η εμφανής παραδοχή, πως κανέναν κλασικό θεατρικό τρικ και φόρμα, δεν λειτουργούν πια. «Έχουμε φτάσει σε ένα σημείο όπου όλα έχουν παρέλθει» ακούστηκε κάποια στιγμή προς το τέλος της παράστασης και με αυτό ως δεδομένο πια, αυτό το έργο είναι μία πολύ όμορφη «επανάληψη» ή και ευφυής παρατήρηση όσων ζούμε καθημερινά όλ@.
Μαρία Βαλτζάκη

Χρειάστηκε να φτάσουμε στο 2026 για να αντιμετωπίσουμε τις σερβιέτες και τα ταμπόν ως αυτό που πραγματικά είναι: προϊόντα ΠΡΩΤΗΣ ανάγκης. Αυτή την εβδομάδα ανακοινώθηκε η μείωση του ΦΠΑ στα προϊόντα περιόδου από το 24% στο 13%, με ισχύ από την 1η Ιανουαρίου 2027, με τον πρωθυπουργό να χαρακτηρίζει την απόφαση «κίνηση κοινωνικής και φυλετικής δικαιοσύνης». Για το αυτονόητο, δηλαδή.

Η εξαγγελία έρχεται μετά από μία ακόμη πανελλαδική έρευνα, σύμφωνα με την οποία 1 στις 8 γυναίκες στην Ελλάδα δεν κατάφερε, έστω και μία φορά μέσα στον τελευταίο χρόνο, να αγοράσει προϊόντα περιόδου λόγω οικονομικής αδυναμίας. Και μιλάμε για μια βασική βιολογική ανάγκη, όχι για μια προσωπική επιλογή ή μια πολυτέλεια. Την ίδια στιγμή, μάλιστα, που το χαρτί υγείας φορολογείται με 6%!

Η μείωση του ΦΠΑ είναι αναμφίβολα ένα θετικό βήμα. Δεν γίνεται, όμως, να μη σταθούμε στο πόσο αυτονόητο θα έπρεπε να είναι εξαρχής. Γιατί η περίοδος δεν είναι πολυτέλεια, δεν είναι επιλογή και σίγουρα δεν μπορεί να αποτελεί έναν ακόμη λόγο οικονομικής επιβάρυνσης για τις γυναίκες. Το να μπορείς να διαχειριστείς την περίοδό σου χωρίς να χρειάζεται να υπολογίζεις αν αντέχει η τσέπη σου δεν θα έπρεπε να αποτελεί κοινωνική κατάκτηση. Θα έπρεπε να είναι το ελάχιστο.
Ευδοκία Βαζούκη