Το ένστικτο της ζωής

Υπόθεση

Ο Αντόνιο έχει την τέλεια ζωή: μια αγαπημένη οικογένεια, πολύ καλή δουλειά κι ένα όμορφο σπίτι. Η φούσκα στην οποία ζει, όμως, θα σκάσει, όταν θ’ ανακαλύψει ότι χρειάζεται επειγόντως μεταμόσχευση νεφρού. Ο Αντόνιο ζούσε πάντα με το γράμμα του νόμου, αλλά όταν όλες οι νόμιμες οδοί στερεύουν, το ήθος του θα δοκιμαστεί.

Η τραγωδία ενός συνηθισμένου ανθρώπου

Ο Αρμάντο Μπο, εμπνεύστηκε την ιδέα της ταινίας (η δεύτερη σκηνοθεσία του) από ένα φίλο του πατέρα μου που αν και πλούσιος, αναγκάστηκε να αγοράσει νεφρό στη μαύρη αγορά της Βολιβίας προκειμένου να σώσει τη σύζυγό του που ήταν πολύ άρρωστη και βρισκόταν τελευταία στη λίστα μεταμοσχεύσεων, σε συνδυασμό με μια διαφήμιση που είχε βάλει σε μια εφημερίδα ένας νεαρός άνδρας προσφέροντας το νεφρό του με αντάλλαγμα ένα σπίτι. Το διπλό αυτό δράμα έγινε το έναυσμα για το σκηνοθέτη-σεναριογράφο στο να αναζητήσει στα πιο μαύρα σκοτάδια της ανθρώπινης διαδρομής, τα σημεία εκείνα που κρύβουν την εσωτερική αλήθεια του κόσμου μας.

Το «Ένστικτο της ζωής» παρά κάποιες απόπειρες να ελαφρύνει με γλυκόπικρους τόνους το σφοδρό δράμα του Αντόνιο, δεν παύει να είναι μια κυνική και επώδυνη ομολογία της πιο ακραίας μορφής του ανθρώπινου ενστίκτου. Δεν κρύβουμε ότι σε πολλά σημεία ο αμοραλισμός του σεναρίου μας ενόχλησε αλλά δεν μπορούμε να αρνηθούμε το διαλογισμό κάποιων κεντρικών σημείων που έχουν ουσία καθώς και τα εφόδια για να θέσουν τα καίρια ερωτήματα σχετικά  τι είναι εκείνο που μεταμορφώνει ένα φιλήσυχο άνθρωπο σε σκοτεινό εκδικητή. Όμως ο Μπο αποτυγχάνει να φτιάξει ένα σφιχτοδεμένο και πειστικό φιλμ αφού η αληθοφάνεια δεν τον καίει ιδιαίτερα, το σασπένς δεν δίνεται με ικανοποιητικό τρόπο και το κυριότερο, αποπροσανατολίζεται εύκολα. Το γκροτέσκο και η υπερβολή της καθημερινότητας (προφανής στόχος του «Ενστίκτου της ζωής» είναι η δηκτική κριτική πάνω στον υλισμό και τις ψευδαισθήσεις του καπιταλισμού) διατηρούν το πάνω χέρι στην ιστορία και παρότι ο σκηνοθέτης δίνει βάθος στους χαρακτήρες, το τελικό αποτέλεσμα αφήνει μια πικρή γεύση στο θεατή.