Τέλειοι Ξένοι

Επτά φίλοι στη διάρκεια ενός δείπνου αποφασίζουν να μοιραστούν μεταξύ τους όλες τις κλήσεις και όλα τα μηνύματα που λαμβάνουν στα κινητά τους για να σπάσουν κάπως τη μονοτονία της καθημερινότητας. Φυσικά τα αποτελέσματα είναι κωμικοτραγικά.

Η ιδέα είναι έξυπνη και άκρως πιασάρικη αλλά η σκηνοθετική απόδοση της δεν δείχνει τίποτα παραπάνω από μια ερασιτεχνική νοοτροπία του τύπου «ας τελειώνουμε και μην το παρατραβάμε». Νοοτροπία που εν πολλοίς υπάρχει και στους ήρωες του έργου – ο κλασικός νεοέλληνας μικροαστός που άλλα πρεσβεύει στη θεωρία κι άλλα πράττει- οπότε από μια άποψη ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος Θοδωρής Αθερίδης (είναι η νέα ταινία του ύστερα από την αισθηματική κομεντί φαντασίας «Από έρωτα» του 2014) ευστοχεί στον τομέα της ρεαλιστικής χροιάς της ιστορίας του.

Όμως στον πυρήνα της η ταινία είναι βαθιά συντηρητική και απέραντα ομοφοβική παρά το όσα (θεωρητικά) «υποστηρίζει». Το θέμα της θα μπορούσε να είναι η ανοχή στη διαφορετικότητα – με έμφαση στο ζήτημα του ελεύθερης σεξουαλικής προτίμησης- και η σκιαγράφηση της αληθινής φιλίας. Όμως τα άνοστα αστειάκια γύρω από το δίλημμα «πούστης ή αδερφή;», οι προκάτ ψεύτικοι διάλογοι, τα άτσαλα κι άστοχα δραματικά στιγμιότυπα και οι αδιάφοροι χαρακτήρες, διαλύουν πλήρως το οικοδόμημα. Μένει η υποκριτική επάρκεια του Παπαδημητρίου και μια σχετική περιέργεια ως προς την κατάληξη αυτού του μοιραίου δείπνου για να σωθεί κάτι από το ναυάγιο.

Κωνσταντίνος Καϊμάκης