Το θέατρο της Δευτέρας: «Θαυμαστός Καινούριος Κόσμος»

Πόσο «καινούριος» μπορεί να θεωρείτε ένας κόσμος όταν μάς στερεί πράγματα που παλιά είχαμε; Πόσο «θαυμαστός» μπορεί να χαρακτηριστεί ένα κόσμος όταν οι άνθρωποι του δεν εξελίσσονται, δεν διαφέρουν και δεν νιώθουν; Εύλογες απορίες που επανήλθαν στο προσκήνιο με τα την παράσταση σε σκηνοθεσία Αικατερίνης Παπαγεωργίου, «Θαυμαστός καινούριος Κόσμος» στο Θέατρο Δίπυλον.

Το εξαιρετικό έργο του Aldous Huxley, αν και γραμμένο στις αρχές του 20ού αιώνα είναι επικίνδυνα επίκαιρο. Αν και οι απορίες που θέτει, η αλληγορίες του και οι αξίες που θέλει να μεταδώσει είναι διαχρονικές, φαίνεται πως πλέον η δυστοπία του μοιάζει πιο κοντά από ό,τι παλαιότερα. Πράγμα περίεργο αν αναλογιστεί κανείς πως είμαστε στο pic της τεχνολογικής εξέλιξης. Ως ανθρωπότητα δεν έχουμε υπάρξει ποτέ πιο έτοιμοι, πιο φαινομενικά πλήρης και πιο παροπλισμένοι στην ιστορία μας. Η πραγματικότητα όμως είναι πολύ διαφορετική. Η ανισότητες στο κόσμο μας πλέον είναι πιο ξεκάθαρες. Έχουμε ακουμπήσει τον απόλυτο πλούτο και συνεχίζουμε να έχουμε σε αυξανόμενο ποσοστό την απόλυτη φτώχια. Όσο ο κόσμος και η τεχνολογία προχωράει γινόμαστε όλο και πιο δυστυχισμένοι και τα τελευταία χρόνια γινόμαστε κάτι ακόμα χειρότερο, άπραγοι, μουδιασμένοι, ανίκανοι.

Έτσι η Παπαγεωργίου στήνει μία παράσταση πάνω σε ένα μυθιστόρημα που από μία οπτική το ζούμε όντως. Μία σύγχρονη προσέγγιση, αφαιρετική και στην βάση χορευτική που παίζει με την φόρμα του σώματος και «αφήνει» στα φώτα και στα χρώματα, στα κουστούμια, να δώσουν τις περεταίρω επεξηγήσεις. Οι ηθοποιοί καλούνται να μεταδώσουν αυτό το μούδιασμα αλλά και το ανεξέλεγκτο συναίσθημα, που έρχεται πάντα (αργά ή γρήγορα), με πολύ συγκεκριμένα μέσα. Το κείμενο πάλι, καταφέρνει και σε συναντά, όπως καταφέρνουν πάντα να κάνουν οι δυνατές λέξεις και η εξαιρετικά μοντέρνα προσέγγιση της παράστασης κατορθώνει, σε σημεία, να σε αγγίξει βαθιά.

Ταυτότητα παράστασης