Και οι 7 Ήταν Υπέροχοι

Ο Bartholomew Bogue (Peter Sarsgaard), σκληρός και αδίστακτος βιομήχανος, καταδυναστεύει τους κατοίκους του Rose Creek και τους κλέβει τα κτήματα τους. Μια από τους κατοίκους, η Emma Cullen (Haley Bennett) αποφασίζει να αντιδράσει και αναζητάει ικανούς μισθοφόρους για να τον πολεμήσουν. Οι επτά τύποι που συγκεντρώνει είναι ένα ετερόκλητο τιμ που αποτελείται από ένα κυνηγό επικηρυγμένων, ένα τζογαδόρο, έναν καταζητούμενο, ένα μισθοφόρο, έναν εκτελεστή, έναν ινδιάνο κι ένα θεόρατο κυνηγός αρκούδων…

Το σύγχρονο ριμέικ του Fuqua διατηρεί όλη τη μεγαλοπρέπεια της ομότιτλης ταινίας του 1960 – που ήταν με τη σειρά της βασισμένη στη δημιουργία του Akira Kurosawa «Οι 7 σαμουράι»- η οποία είχε ως βασικούς πρωταγωνιστές τον σταρ της εποχής Yul Brynner και τους Eli Wallach, Steve McQueen σε σημαντικούς ρόλους. Η σκηνοθετική δεξιοτεχνία του αφροαμερικανού σκηνοθέτη είναι αδιαμφισβήτητη: στις ομολογουμένες εντυπωσιακές σκηνές μάχης ο Fuqua χρησιμοποιεί τεχνικές που «διαβάζονται» και ως φόρος τιμής σε κλασικά γουέστερν. Η δε τελική σφοδρή σύγκρουση είναι ένα οπτικό υπερθέαμα βγαλμένο από τις καλύτερες στιγμές ενός Leone ή ενός Ford. Όμως ο σκηνοθέτης δεν αρκείται στην απλή κινηματογράφηση της ιστορίας του. Οι χαρακτήρες που χρησιμοποιεί είναι ανθρώπινοι και ρεαλιστικοί ενώ το ιστορικό υπόβαθρο που τοποθετεί την ιστορία του είναι αρκετά μετά το τέλος του εμφυλίου (1879) διαφοροποιώντας την ιστορία από το πρωτότυπο φιλμ που διαδραματίζεται αρκετά νωρίτερα και μάλιστα στην περιοχή ενός μεξικανικού χωριού. Πρόκειται για μια κρίσιμη περίοδο όπου το μέλλον της Αμερικής αρχίζει να χτίζεται με βάση τον καπιταλισμό και τη θρησκεία, συντηρητικοποιώντας ακόμη περισσότερο τις μάζες. Όμως η πικρή διαπίστωση του πως κάποια σύμβολα του ηρωικού (;) παρελθόντος ετοιμάζονται να περάσουν οριστικά στην ιστορία, αντισταθμίζεται με την αισιοδοξία που διαφαίνεται στο μακρινό ορίζοντα από τη στιγμή που η μοναδική γυναίκα του φιλμ, η Emma, ρίχνει την πρώτη σφαίρα και εξισώνεται απόλυτα με τους άντρες πρωταγωνιστές του φιλμ.

Κωνσταντίνος Καϊμάκης