Στον ιστό του τρόμου

Νεαρός με αδυναμία στα εξωτικά ζώα αγοράζει σπάνια αράχνη που αποδεικνύεται άκρως επικίνδυνη για τους ενοίκους της πολυκατοικίας στην οποία μένει ο ήρωας.

Με την πρώτη του κιόλας ταινία ο Σεμπαστιάν Βανιτσέκ δίνει τα διαπιστευτήρια ενός ικανότατου ενορχηστρωτή του φιλμικού τρόμου. Το φιλμ «Στον ιστό της αράχνης» καταφέρνει να ανανεώσει υποδειγματικά και με φρέσκιες ιδέες τον φόβο που πηγάζει από τον χώρο της εντομολογίας, με μια σειρά από πετυχημένα τρικ: κλειστοφοβική φωτογραφία, αμείωτο σασπένς, μεθοδική αφήγηση, δυνατά jump scares.

Αλλά και μια επιτηδευμένη αίσθηση κοινωνικού ρεαλισμού (με το απαραίτητο αλλά και τόσο επιδερμικό σχόλιο για την γκετοποίηση των εργατικών συνοικιών) που δεν κολλάει με την ιστορία ενώ και η επίκληση του δράματος είναι εντελώς αχρείαστη αν όχι αφελής. Εκτός κι αν εσάς σας πείθει η ατάκα «μα γιατί πάψαμε να μιλάμε μεταξύ μας;» που εκστομίζει ένας χαρακτήρας του έργου στο φίλο του την ώρα που ετοιμάζονται να γίνουν μεζές για τις επιθετικές και ασταμάτητες αράχνες.