Εξόριστος

Ο Τζαφέρ είναι ένας χημικός μηχανικός σε φαρμακευτική εταιρεία. Κατάγεται από το Κόσοβο και ζει στη Γερμανία με τη Γερμανίδα σύζυγό του Νόρα και τα τρία τους παιδιά. Έχει μια καλή δουλειά και ένα ωραίο σπίτι, διατηρώντας ωστόσο μια απόσταση από την οικογένεια της συζύγου του πιστεύοντας ότι ποτέ δεν έχει γίνει αποδεκτός. Μια μέρα επιστρέφοντας από το γραφείο, ανακαλύπτει ένα νεκρό ποντίκι στην πόρτα του κήπου του.

Μια σειρά από απρόβλεπτα γεγονότα θα οδηγήσουν τον Τζαφέρ στη συνειδητοποίηση της θέσης του στη γερμανική κοινωνία αλλά και στην ίδια την οικογένειά του, ξετυλίγοντας ταυτόχρονα και τη δική του «κρυφή» ζωή και τον χαρακτήρα του. Ο Βισάρ Μορίνα επιλέγει να μας δείξει μόνο ότι εκείνος κρίνει απαραίτητο από τη ζωή του ήρωα του, εστιάζοντας κυρίως τις «παρανοϊκές» ιδέες που μπαίνουν στο μυαλό του. Η απόφαση να ενισχύσει την ιστορία με ψήγματα μαύρου χιούμορ προφανώς και αποσκοπεί στο να ελαφρύνει κάπως το βαρύ κλίμα. Ο «Εξόριστος» επιχειρεί δια της πλαγίας οδού – εκτός του βιτριολικού χιούμορ σε κάποιες στιγμές η ταινία παίρνει μια αδέξια στροφή προς το θρίλερ- να μιλήσει για το ζήτημα της ταυτότητας που ορίζεται κυρίως από το κοινωνικό και πολιτικό πλαίσιο. Σε μια «ανεκτική» κοινωνία όπου το διαφορετικό είναι αποδεκτό μόνο όταν είναι απόλυτα ενσωματωμένο, οι παρεκτροπές μπορούν να έχουν τραγικές συνέπειες. Ο Μορίνα μοιάζει όχι μόνο να μην ξέρει πώς να τις διαχειριστεί  αλλά, το σημαντικότερο, είναι πως δεν ξέρει ακριβώς τι να κάνει με τον ήρωα του. Για αυτό και επιλέγει ένα κλείσιμο όλων των υποθέσεων με μια ανούσια ευκολία.