ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ
08
ΜΑΪΟΥ
Μιλά με ηρεμία, αλλά πίσω από τις λέξεις της υπάρχει μια έντονη ανάγκη για αλήθεια, τόσο στη δουλειά της όσο και στον τρόπο που αντιλαμβάνεται τους ανθρώπους γύρω της. Από τους πρώτους αυτοσχεδιασμούς με φίλους, όταν ήταν ακόμη μικρή, και την απόφαση να αφήσει πίσω έναν πιο «ασφαλή» δρόμο για να ακολουθήσει την υποκριτική, μέχρι τον πρώτο της τηλεοπτικό ρόλο στην επιτυχημένη σειρά του Alpha, «Άγιος Έρωτας», η διαδρομή της Αντιγόνης Μακρή μοιάζει να χτίστηκε βήμα-βήμα πάνω στην ανάγκη της να εκφράζεται ουσιαστικά.
Μέσα από τον ρόλο της Ελένης — μιας γυναίκας που προσπαθεί να συμφιλιωθεί με την ταυτότητα και την αλήθεια της σε μια βαθιά συντηρητική εποχή — ήρθε αντιμέτωπη με ιστορίες ανθρώπων που για χρόνια έμεναν αόρατοι. Και ίσως εκεί βρίσκεται τελικά ο πυρήνας αυτής της συζήτησης: στη σημασία του να ακούγονται ιστορίες ανθρώπων που κάποτε έμεναν στο περιθώριο, στη δύναμη της εκπροσώπησης, αλλά και στη βαθιά ανθρώπινη ανάγκη να μπορεί κανείς να υπάρξει χωρίς φόβο.
Ας πάρουμε λίγο τα πράγματα από την αρχή. Πότε γεννήθηκε μέσα σου η ανάγκη να ασχοληθείς με την υποκριτική; Τι ήταν αυτό που σε τράβηξε σε αυτήν;Δεν νομίζω ότι μπορώ να προσδιορίσω μια συγκεκριμένη στιγμή. Είναι κάτι που ένιωθα πάντα μέσα μου, σαν ένα κομμάτι του εαυτού μου. Ίσως γι’ αυτό και άργησα να το αναγνωρίσω και να το δω ως επάγγελμα. Αλλά πάντα υπήρχε αυτή η έλξη προς την έκφραση, τις ιστορίες, τους χαρακτήρες και κάπως με οδήγησε φυσικά προς τα εκεί. Από μικρή με θυμάμαι να συμμετέχω σε θεατρικές δράσεις, στο σχολείο αλλά και στο σπίτι, αυτοσχεδιάζοντας με φίλους. Πιο συνειδητά το είδα στο Λύκειο, όταν αποφάσισα να συμμετάσχω σε μια θεατρική ομάδα που είχε δημιουργηθεί από καθηγητές μας – τη Λία Παπαδοπούλου και τον Γιάννη Μαμούκαρη. Η ομάδα αυτή δούλευε πιο ουσιαστικά πάνω στο θεατρικό παιχνίδι και την υποκριτική. Νομίζω εκεί ήταν που άρχισε να παίρνει μορφή μέσα μου όλο αυτό και θα τους είμαι για πάντα ευγνώμων.
Ήταν σίγουρα μια δύσκολη απόφαση, γιατί η γραφιστική είναι ένας πιο «ασφαλής» δρόμος και είχα ήδη επενδύσει χρόνο σε αυτό. Υπήρχε μια αμφιβολία, ένας φόβος για το άγνωστο. Από την άλλη όμως, ένιωθα ότι αν δεν το δοκιμάσω, αν δεν βουτήξω σε αυτήν την «θάλασσα», θα μου μείνει απωθημένο. Οπότε κάπως ήρθε σαν εσωτερική ανάγκη να το τολμήσω. Δεν ήταν μια απόφαση της στιγμής, ωρίμασε μέσα μου. Και τελικά, όσο τρομακτικό κι αν ήταν, ένιωσα ότι είναι πιο σωστό για μένα να ακολουθήσω αυτό που πραγματικά με εκφράζει.
Η στήριξη της οικογένειάς μου ήταν πολύ σημαντική για μένα, και γενικά είναι σε ό,τι επιλέγω στη ζωή μου. Ειδικά στη στιγμή που έπρεπε να αποφασίσω αν θα το σπουδάσω και να ακολουθήσω αυτή την κατεύθυνση, ήταν δίπλα μου. Και όχι μόνο αυτό — σε στιγμές που μπορεί να είχα αμφιβολίες, με ώθησαν κιόλας να το τολμήσω, παρόλο που ίσως ούτε οι ίδιοι ήταν απόλυτα σίγουροι, λόγω της αστάθειας του επαγγέλματος. Είναι πολύ ωραίο συναίσθημα τώρα, μετά από κάποια χρόνια, να τους βλέπω χαρούμενους και περήφανους γι’ αυτή μου την απόφαση.
Έχεις ασχοληθεί και με τη ναυαγοσωστική – κάτι αρκετά διαφορετικό από τα υπόλοιπα. Τι σου έχει μάθει αυτή η εμπειρία;Η ενασχόλησή μου με τη ναυαγοσωστική μου έμαθε πρωτίστως την αξία της ευθύνης, καθώς έχεις στα χέρια σου την ασφάλεια άλλων ανθρώπων. Ναι, είναι όντως κάτι διαφορετικό, αλλά μου έχει δώσει πολλά. Κυρίως με έμαθε να είμαι παρούσα και να παρατηρώ τους ανθρώπους – κάτι που με βοηθάει πολύ και στην υποκριτική. Επίσης, σε μαθαίνει να κρατάς την ψυχραιμία σου και να αντιδράς αυθόρμητα, χωρίς να το πολυσκέφτεσαι. Και νομίζω ότι αυτή η αμεσότητα και η αλήθεια είναι πολύ σημαντική και πάνω στη σκηνή.
Κοιτώντας πίσω, υπήρξαν ανασφάλειες ή φόβοι που ενδεχομένως σε καθυστέρησαν στο να κάνεις αυτό το βήμα προς το όνειρο;Πάντα υπάρχει χώρος για προσωπική αλήθεια και ελευθερία, αρκεί να τον διεκδικήσεις
Ναι, υπήρχαν ανασφάλειες και φόβοι, κυρίως γύρω από το αν θα μπορέσω να σταθώ σε έναν τόσο αβέβαιο χώρο και αν είναι «σωστό» να αφήσω κάτι πιο σταθερό. Νομίζω ότι αυτό από μόνο του δημιουργεί μια εσωτερική σύγκρουση. Αυτές οι σκέψεις με καθυστέρησαν σε κάποιο βαθμό, γιατί χρειάστηκε χρόνος για να το επεξεργαστώ μέσα μου. Δεν ήταν εύκολο. Παρ’ όλα αυτά, τελικά αυτό που επικράτησε ήταν η ανάγκη μου να το ακολουθήσω. Και σήμερα, κοιτώντας πίσω, το βλέπω σαν μια διαδρομή που με έφερε πιο κοντά σε αυτό που πραγματικά είμαι.
Ναι, ήταν η πρώτη μου εμπειρία σε τηλεοπτικό ρόλο. Ξεκίνησε με έναν πολύ όμορφο και έντονο τρόπο, σχεδόν σαν απογείωση, μέσα σε ένα εξαιρετικό κλίμα συνεργασίας. Είχα την τύχη να βρεθώ ανάμεσα σε υπέροχους και ταλαντούχους ανθρώπους, κάθε ειδικότητας, κάτι που με έκανε να νιώσω ασφάλεια , εμπιστοσύνη και να μπορέσω να εξελιχθώ μέσα στη διαδικασία. Σιγά σιγά άρχισα να μαθαίνω τον ρυθμό της τηλεόρασης και να εξοικειώνομαι με την κάμερα, που στην αρχή μοιάζει σαν ένας νέος κόσμος που πρέπει να τον αφουγκραστείς πριν τον καταλάβεις. Ήταν μια πορεία γεμάτη μάθηση, προσαρμογή και δημιουργικότητα, και νιώθω πραγματικά ότι με βοήθησε να σταθώ πιο σταθερά σε αυτόν τον χώρο. Βήμα-βήμα ερχόμουν πιο κοντά στον ρόλο, αλλά και πιο κοντά σε εμένα την ίδια ως ηθοποιό. Σήμερα το κοιτάζω σαν μια όμορφη αρχή γεμάτη τρυφερότητα και στιγμές που με διαμόρφωσαν. Και νιώθω πραγματικά ευγνωμοσύνη προς όλη την ομάδα.
Τι πλάσμα είναι η Ελένη για εσένα; Πώς θα την περιέγραφες πέρα από τα προφανή;Η Ελένη για μένα είναι ένα πλάσμα φωτεινό με βαθιά εσωτερικότητα και μεγάλη ανάγκη για αλήθεια. Έχει υψηλή ενσυναίσθηση και αίσθημα ανθρωπιάς. Δεν λειτουργεί επιφανειακά · ό,τι νιώθει το ζει σε βάθος, ακόμη κι αν δεν το εκφράζει πάντα εύκολα. Η σχέση της με την οικογένειά της και η απώλεια της μητέρας της από μικρή την έχουν διαμορφώσει σιωπηλά, δίνοντάς της μια ιδιαίτερη ευαισθησία αλλά και μια εσωτερική αντοχή. Πέρα από τα προφανή, αυτό που με ενδιαφέρει σε εκείνη είναι οι αντιφάσεις της: η ευαισθησία μαζί με την ανάγκη για έλεγχο, η τρυφερότητα μαζί με μια αυστηρότητα προς τον εαυτό της. Είναι ένας άνθρωπος που μαθαίνει να καταλαβαίνει τον εαυτό του μέσα από τη σύγκρουση.
Μέσα από την όλο και βαθύτερη γνωριμία σου μαζί της, τι νιώθεις ότι έχεις καταλάβει πιο βαθιά για εκείνη;Καταλαβαίνω όλο και πιο πολύ ότι η Ελένη έχει μια βαθιά ανάγκη να μην πληγώνει τους ανθρώπους γύρω της. Δεν θέλει να στεναχωρεί κανέναν, ενώ συχνά βάζει τις ανάγκες των άλλων πριν από τις δικές της και προσπαθεί να κρατά ισορροπίες, ακόμα κι όταν αυτό της κοστίζει εσωτερικά. Ταυτόχρονα όμως, μέσα της υπάρχει μια πολύ δυνατή, τολμηρή πλευρά. Όταν έρχεται η στιγμή που κάτι αφορά την αλήθεια της, δεν μπορεί να την προδώσει. Εκεί βλέπουμε ότι, παρόλο που είναι ευαίσθητη και προστατευτική προς τους άλλους, έχει και τη δύναμη να διεκδικήσει τη ζωή της και αυτό που πραγματικά νιώθει. Αυτή η αντίφαση, η ανάγκη της να μη βλάψει κανέναν, αλλά και η γενναιότητά της να σταθεί για τον εαυτό της , είναι αυτό που την κάνει για μένα τόσο ανθρώπινη και ενδιαφέρουσα.
Η Ελένη καλείται να συμφιλιωθεί με τη σεξουαλικότητά της σε μια ιδιαίτερα συντηρητική εποχή, τη δεκαετία του ’60. Πόσο απαιτητικό ήταν για εσένα να προσεγγίσεις αυτή τη διαδρομή;Η έκφραση της αγάπης είναι ΜΙΑ και είναι πάντα ανθρώπινη, ανεξάρτητα από το ποιον έχεις απέναντί σου
Έκανα μια έρευνα για την εποχή και για τις γυναίκες εκείνης της περιόδου που συχνά αποκαλούνταν «αόρατες λεσβίες». Ο όρος αυτός χρησιμοποιείται γιατί, μέσα σε ένα τόσο συντηρητικό πλαίσιο, πολλές γυναίκες δεν είχαν τη δυνατότητα ή τον χώρο να εκφράσουν ανοιχτά τη σεξουαλικότητά τους. Συχνά δεν ήθελαν να προκαλέσουν, προσπαθούσαν να προστατεύσουν την οικογένειά τους και να παραμείνουν «αόρατες» κοινωνικά, με αποτέλεσμα να έχουν σχεδόν εξαφανιστεί ιστορικά από την επίσημη αφήγηση. Αυτός ήταν και ένας πολύ σημαντικός λόγος για μένα που αυτή η ιστορία έχει αξία να ειπωθεί σήμερα.
Ήταν μια πολύ απαιτητική διαδρομή, κυρίως σε επίπεδο εσωτερικής κατανόησης. Δεν ήταν απλώς θέμα εποχής, αλλά και ψυχολογίας και καταπίεσης που κουβαλά ο χαρακτήρας. Έπρεπε να προσεγγίσω με ευαισθησία μια γυναίκα που ζει σε ένα πλαίσιο όπου δεν υπάρχει χώρος γι’ αυτό που νιώθει. Πολύ βοηθητικό για μένα ήταν το ίδιο το σενάριο και η πορεία της ηρωίδας, γιατί περιέχει ολόκληρη αυτή τη διαδρομή βήμα-βήμα. Τη βλέπουμε να προσπαθεί να ακολουθήσει αυτό που θεωρεί “φυσιολογικό” για την εποχή της, να βγαίνει με αγόρι όπως οι φίλες της, να προσπαθεί να πείσει τον εαυτό της ότι της αρέσουν τα αγόρια, να βάζει τις προσωπικές της ανάγκες και την ερωτική της ζωή στο περιθώριο, σχεδόν «κάτω από το χαλί», όταν φεύγει για σπουδές.
Και έπειτα έρχεται η γνωριμία με την Άννα, όπου αρχικά αυτό που νιώθει το μεταφράζει ως φιλία και θαυμασμό, μέχρι τη στιγμή που αναγκάζεται να το αναγνωρίσει και να το εξομολογηθεί, κουβαλώντας μέσα της και την αίσθηση της «αμαρτίας», όπως την αντιλαμβάνεται εκείνη τη στιγμή. Παρ’ όλα αυτά, και οι δύο επιλέγουν αρχικά να μείνουν φίλες, γνωρίζοντας ότι πρόκειται για έναν αδιέξοδο έρωτα. Τελικά όμως, το συναίσθημα δεν μπορεί να καταπιεστεί. Επιστρέφουν η μία στην άλλη και ενδίδουν σε αυτό που νιώθουν, για να φτάσουν αργότερα στο σημείο να το υπερασπιστούν, ακόμα και όταν ο κόσμος γύρω τους το αμφισβητεί. Ήταν μια απαιτητική αλλά βαθιά ουσιαστική διαδρομή για μένα, καθώς καταλαβαίνεις ότι η έκφραση της αγάπης είναι ΜΙΑ και είναι πάντα ανθρώπινη, ανεξάρτητα από το ποιον έχεις απέναντί σου.
Ίσως είναι από τις πρώτες φορές που βλέπουμε έναν γυναικείο gay χαρακτήρα σε σειρά εποχής. Πώς αντιλαμβάνεσαι εσύ τη σημασία αυτής της εκπροσώπησης;Η εκπροσώπηση δεν είναι απλώς θέμα ορατότητας, αλλά ουσιαστικά θέμα ανθρωπιάς. Να βλέπεις έναν άνθρωπο να διεκδικεί την αλήθεια του χωρίς φίλτρα και χωρίς φόβο
Ακόμα κι αν δεν είναι η πρώτη φορά, είναι σίγουρα από τις πρώτες φορές που η ιστορία εστιάζει τόσο ολοκληρωμένα στη διαδρομή μιας ηρωίδας που προσπαθεί να κατανοήσει τον εαυτό της μέσα σε αυτό το κομμάτι της ταυτότητάς της. Το θεωρώ πολύ σημαντικό. Όταν μια ιστορία δίνεται με ειλικρίνεια και ευαισθησία, μπορεί να ανοίξει χώρο για κατανόηση και ταύτιση, ανεξάρτητα από την εποχή στην οποία διαδραματίζεται. Η εκπροσώπηση δεν είναι απλώς θέμα ορατότητας, αλλά ουσιαστικά θέμα ανθρωπιάς. Να βλέπεις έναν άνθρωπο να διεκδικεί την αλήθεια του χωρίς φίλτρα και χωρίς φόβο.
Παράλληλα, θεωρώ εξίσου σημαντικό ότι τέτοιες ιστορίες λέγονται μέσα σε ένα πλαίσιο που ακόμα είναι πατριαρχικό, όπου οι γυναικείες εμπειρίες συχνά αποσιωπώνται ή δεν φωτίζονται όσο θα έπρεπε. Το να ακουστούν γυναικείες ιστορίες, μέσα από τη δική τους ματιά, έχει τεράστια σημασία, γιατί επαναφέρει στο κέντρο εμπειρίες, που για πολύ καιρό έμεναν στο περιθώριο. Η γυναίκα υπάρχει, έχει τη δική της φωνή και πρέπει να ακουστεί. Όχι όπως θέλει η κοινωνία να «ακούγεται» η γυναίκα, αλλά με την πραγματική της φωνή. Για μένα, αυτό που έχει αξία είναι να βλέπουμε τη γυναικεία οπτική όχι ως «ειδική περίπτωση», αλλά ως ισότιμη αφήγηση της ανθρώπινης εμπειρίας.
Αλήθεια, έχεις λάβει μηνύματα από το κοινό στα social media σχετικά με τον ρόλο σου;Έχω λάβει πολλά μηνύματα από τον κόσμο αλλά και γράμματα! Αυτό που με αγγίζει περισσότερο είναι η ειλικρίνεια και η εμπιστοσύνη με την οποία μοιράζονται τις σκέψεις και τις εμπειρίες τους. Δεν μπορώ να ξεχωρίσω ένα συγκεκριμένο, γιατί είναι τόσες πολλές οι αληθινές ιστορίες που λαμβάνουμε, που πραγματικά είναι συγκινητικό να συνειδητοποιείς ότι, ως ηθοποιός, μπορείς και γίνεσαι με κάποιον τρόπο η φωνή κάποιων ανθρώπων. Πολλά κορίτσια έχουν ταυτιστεί με τη σκηνή όπου η Ελένη προσπαθεί να πείσει τον εαυτό της ότι της αρέσουν τα αγόρια και αρνείται την αλήθεια της, αλλά και με τη γενικότερη εσωτερική της πάλη γύρω από το πώς θα ήθελαν κι εκείνες να εκφράσουν με θάρρος τα συναισθήματά τους στην οικογένειά τους.
Υπάρχει κάποιο που σου έχει μείνει;Ένα ιδιαίτερα συγκινητικό μήνυμα που έχω λάβει ήταν από μια κοπέλα που μου είπε ότι βλέπει τη σειρά μαζί με τη γιαγιά της. Και ενώ η γιαγιά της δεν γνωρίζει κάτι για την ίδια της την προσωπική ζωή, εκείνη ένιωσε αποδοχή, γιατί η γιαγιά της ήθελε η Ελένη να καταλήξει με την Άννα. Αυτό για μένα ήταν πολύ δυνατό, γιατί δείχνει πώς μια ιστορία μπορεί να δημιουργήσει γέφυρες κατανόησης, ακόμα και μέσα στην ίδια οικογένεια.
Μου έχει στείλει ένα μήνυμα ακόμη μια γυναίκα, άνω των 50, που μου έγραψε ότι είναι και η ίδια μία από εκείνες τις «αφανείς» γυναίκες που για χρόνια δεν μπορούσαν ούτε στον ίδιο τους τον εαυτό να παραδεχτούν όσα νιώθουν και ζούσε μέσα στον φόβο και την ντροπή. Προσπάθησε να κάνει σχέση με άντρες, αλλά απέτυχαν. Και, όπως και η Ελένη, αναγκάστηκε κι εκείνη να επιλέξει τον δρόμο της μοναξιάς. Αποφάσισε μετά από καιρό να αλλάξει ζωή και να μετακομίσει για να μπορέσει να νιώσει πιο ελεύθερη. Παρότι σήμερα έχει απογοητευτεί από τις σχέσεις, η σχέση της Ελένης με την Άννα την συγκίνησε και της ξύπνησε ξανά την ελπίδα πως μπορεί να υπάρξει αγάπη και αποδοχή. Ήταν ένα μήνυμα που με συγκίνησε βαθιά. Αλλά πραγματικά είναι όλα ένα κι ένα. Μακάρι να μπορούσαν να εκδοθούν έστω και ανώνυμα σαν συλλογή. Είναι ιστορίες που οφείλουν να ακουστούν. Ίσως με αυτό τον τρόπο στο μέλλον να μην μιλάμε για «αφανείς» γυναίκες.
Πώς έχει μετακινηθεί σήμερα, μία σεζόν αργότερα, η Ελένη ως χαρακτήρας σε σχέση με την αρχή; Πώς την παρακολουθείς να εξελίσσεται;Η Ελένη στη δεύτερη σεζόν έχει αλλάξει ουσιαστικά. Από ένα πιο εσωστρεφές κορίτσι, αρχίζει να αποκτά φωνή και θέση απέναντι σε αυτά που νιώθει. Δεν είναι πια σε σύγκρουση με τον εαυτό της, καθώς τον έχει αποδεχτεί πλήρως, αλλά με τον κόσμο γύρω της. Αυτό που με συγκινεί είναι ότι αρχίζει να διεκδικεί την αλήθεια της, ακόμα κι όταν αυτό την εκθέτει. Είναι μια εξέλιξη ώριμη, θαρραλέα και πολύ ανθρώπινη. Παραμένει φυσικά πιστή στα θεμέλια του χαρακτήρα της, που είναι η καλοσύνη και η ευαισθησία της.
Τι απολαμβάνεις περισσότερο κάθε φορά που ενσαρκώνεις έναν νέο ρόλο;Αυτό που έχει αξία είναι να βλέπουμε τη γυναικεία οπτική όχι ως «ειδική περίπτωση», αλλά ως ισότιμη αφήγηση της ανθρώπινης εμπειρίας
Αυτό που απολαμβάνω περισσότερο είναι ότι κάθε φορά μου δίνεται η δυνατότητα να ζήσω μια ακόμα ζωή. Είναι σαν να «χτίζεις» κάθε φορά από την αρχή έναν νέο άνθρωπο, το παρελθόν του, τις εμπειρίες του. Να μπω σε έναν νέο κόσμο, με άλλους ρυθμούς, άλλες εποχές, άλλες σιωπές και άλλες εντάσεις. Είναι σαν να ανοίγει κάθε φορά ένα καινούργιο «σύμπαν» ανθρώπου, που καλούμαι να το κατοικήσω από την αρχή. Να καταλάβω πώς στέκεται, πώς σκέφτεται, πώς αγαπά, πώς φοβάται, πώς σπάει και πώς συνεχίζει. Και μέσα από αυτό, νιώθω ότι δεν χτίζω μόνο έναν ρόλο, αλλά προσθέτω μικρά κομμάτια ζωής μέσα μου. Και τελικά, αυτό είναι το πιο όμορφο: ότι ζεις πολλές ζωές, αλλά κάθε μία αφήνει πάνω σου ένα ίχνος, σαν να σε διαμορφώνει λίγο περισσότερο κάθε φορά.
Πώς βιώνεις τη διαφορά ανάμεσα στο θέατρο και την τηλεόραση; Τι σου προσφέρει το καθένα;Το θέατρο και η τηλεόραση είναι δύο διαφορετικοί κόσμοι, και αυτό είναι που τους κάνει και τους δύο ενδιαφέροντες. Στο θέατρο νιώθω μια άμεση επαφή με το κοινό· υπάρχει μια ενέργεια που συμβαίνει ζωντανά και δεν επαναλαμβάνεται ποτέ με τον ίδιο τρόπο. Είναι πιο «μεγάλο» σαν εμπειρία, πιο συνεχές, και σε κρατάει σε μια έντονη παρουσία. Η τηλεόραση, από την άλλη, είναι πιο λεπτομερής και εσωτερική. Εκεί δουλεύεις περισσότερο με την αλήθεια της στιγμής, με μικρές εκφράσεις και πιο συγκρατημένη ενέργεια, γιατί υπάρχει η κάμερα που «πιάνει» τα πάντα. Θεωρώ ότι και τα δύο με εξελίσσουν διαφορετικά. Το θέατρο με γειώνει και με ενεργοποιεί, ενώ η τηλεόραση με βοηθά να ανακαλύπτω πιο λεπτές πλευρές της υποκριτικής.
Σε ενδιαφέρει το σινεμά; Είναι κάτι που θα ήθελες να εξερευνήσεις περισσότερο στο μέλλον;Με ενδιαφέρει πολύ το σινεμά. Με ελκύει κάθε μορφή υποκριτικής, αλλά ο κινηματογράφος έχει μια ιδιαίτερη λεπτομέρεια και αλήθεια που με συγκινεί και θα ήθελα να εξερευνήσω περισσότερο στο μέλλον. Χαίρομαι πολύ που τα τελευταία χρόνια γίνονται όλο και περισσότερες ταινίες στην Ελλάδα και θα ήθελα να είμαι μέρος αυτής της εξέλιξης.
Τι είναι αυτό που σε κρατά δημιουργικά «ζωντανή» μέσα στις απαιτήσεις αυτού του επαγγέλματος;Η θετική μου ενέργεια και η φυσική μου περιέργεια για κάθε κομμάτι της δουλειάς είναι βασικά στοιχεία, αλλά κυρίως με κρατά «ζωντανή» η ίδια η ζωή. Οι άνθρωποι, τα συναισθήματα και οι εμπειρίες που συναντώ καθημερινά γίνονται έμπνευση και με εξελίσσουν συνεχώς ως ηθοποιό. Παράλληλα, η ανάγκη μου να εξελίσσομαι και να ανακαλύπτω νέες πλευρές του εαυτού μου μέσα από κάθε ρόλο, είναι αυτό που με κρατά ενεργή και παρούσα σε αυτή τη δουλειά, ακόμα και στις πιο απαιτητικές στιγμές.
Σε έναν χώρο με πολλές αβεβαιότητες, έχεις νιώσει ποτέ εγκλωβισμένη στα «πρέπει»;Είναι πραγματικά συγκινητικό να συνειδητοποιείς ότι, ως ηθοποιός, μπορείς και γίνεσαι με κάποιον τρόπο η φωνή κάποιων ανθρώπων
Μέχρι στιγμής όχι. Αλλά πιστεύω πως ακόμα και τα «πρέπει» μπορούν να λειτουργήσουν ως δημιουργικά εργαλεία. Για μένα είναι θέμα οπτικής: αντί να τα βλέπω ως περιορισμούς, προσπαθώ να τα αντιμετωπίζω ως μια πρόκληση που με καλεί να σκεφτώ πιο ευέλικτα και να ανακαλύψω νέους τρόπους έκφρασης. Ακόμα και μέσα σε συγκεκριμένα πλαίσια, υπάρχει χώρος για προσωπική αλήθεια και ελευθερία, αρκεί να τον διεκδικήσεις.
Με τα απαιτητικά γυρίσματα, τι σου αρέσει να κάνεις όταν επιτέλους βρίσκεις λίγο ελεύθερο χρόνο;Στον ελεύθερό μου χρόνο μου αρέσει να επιστρέφω σε απλά πράγματα που με γεμίζουν όπως το να βγαίνω με φίλους, να πηγαίνω στη θάλασσα για κολύμπι, να χορεύω. Είναι στιγμές που με ξεκουράζουν και λειτουργούν σχεδόν σαν εκτόνωση και επαναφόρτιση, κάτι που είναι απαραίτητο σε έναν τόσο απαιτητικό ρυθμό.
Ποια είναι τα όνειρα ή τα επόμενα βήματα που θα ήθελες να κάνεις επαγγελματικά;Ένα βήμα που θα ήθελα να κάνω, είναι να σταθώ κάποια στιγμή στη σκηνή του Αρχαίου Θέατρου της Επιδαύρου. Είναι ένας χώρος με ιδιαίτερη σημασία για εμένα καθώς τον επισκέπτομαι από μικρή μιας και είμαι από ένα χωριό λίγο έξω από το Ναύπλιο. Από εκεί και πέρα, το μεγάλο μου επαγγελματικό όνειρο είναι να μπορώ να βιοπορίζομαι από αυτή τη δουλειά, χωρίς να χάνω την αλήθεια μου. Θέλω να συμμετέχω σε έργα που με εξελίσσουν και να συναντώ ανθρώπους με τους οποίους υπάρχει ουσιαστική σύνδεση. Για μένα η πορεία είναι εξίσου σημαντική με τον προορισμό! Να χτίζω βήμα-βήμα μια διαδρομή που έχει νόημα.
Και τελικά, τι είναι αυτό που σε κρατά αισιόδοξη σήμερα, τις δύσκολες εποχές που διανύουμε;Τα παιδιά και η επαφή μου με την φύση. Η φύση με ηρεμεί, με γειώνει και με βοηθά να επανέρχομαι σε μια πιο καθαρή και αληθινή σχέση με τον εαυτό μου και τη ζωή. Είτε είναι η θάλασσα είτε απλά το να βρίσκομαι έξω και να βλέπω στο γύρισμα την πορεία μιας πεταλούδας, νιώθω ότι εκεί ξαναβρίσκω ισορροπία και εσωτερική ησυχία, κάτι που είναι πολύ σημαντικό μέσα στους έντονους ρυθμούς της καθημερινότητας. Η ενέργεια, η αθωότητα και ο τρόπος που βλέπουν τον κόσμο τα παιδιά, μου θυμίζουν πόσο καθαρή και αληθινή μπορεί να είναι η ζωή, ακόμα και μέσα σε δύσκολες εποχές. Ο τρόπος που σκέφτονται, η ειλικρίνειά τους και η ανεπιτήδευτη σχέση τους με το παρόν με επαναφέρουν σε μια πιο απλή και ουσιαστική ματιά για τα πράγματα. Μέσα από αυτά νιώθω ότι υπάρχει πάντα φως και ελπίδα, γιατί όσο υπάρχει αυτή η ματιά, υπάρχει και μέλλον.
Η Αντιγόνη Μακρή πρωταγωνιστεί στη σειρά «Άγιος Έρωτας» στον Alpha.
Νέα επεισόδια Δευτέρα – Πέμπτη στις 22:00
Photographer: Πέτρος Μακρής
Art Director, Fashion Editor: Σίσσυ Σουβατζόγλου
Creative assistant: Ίριδα Σταύρου
Production Director: Μάρη Τιγκαράκη
