ΤΕΤΑΡΤΗ
06
ΜΑΪΟΥ
Ελάχιστες ώρες μένουν πια. Το Σάββατο 9 Μαΐου, οι Metallica έρχονται στο Ο.Α.Κ.Α. για να επιβεβαιώσουν για πέμπτη φορά όλους τους σοβαρούς λόγους για τους οποίους αναγνωρίζονται ως το διασημότερο metal συγκρότημα στον πλανήτη.
Ποιος όμως θυμάται την πρώτη τους επίσκεψη στην Ελλάδα; Ποιος ήταν εκεί την πρώτη φορά, όταν είχαν όλοι τους ακόμη μακριά μαλλιά; Πώς ήταν εκείνη η πρώτη φορά;
Ένας εικοσάρης φοιτητής από το κεφάλαιο του βιβλίου «30 ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ» (χίλιες ζωές σσε κάθε live) του Παναγιώτη Παπαϊωάννου, απορροφητικός σα σφουγγάρι, αντιδραστικός στη μόδα και την επιφάνεια, βρέθηκε εκεί. Για να πάρει οξυγόνο, ξεχνώντας για λίγο έναν κόσμο παράξενα πνιγηρό, μεταξύ Γιουροβίζιον, φονικών, «Σωματοφυλάκων» και της grunge μόδας. Ανοίγει δρόμο ανάμεσα απ’ τον κόσμο που έχει συρρεύσει στο γήπεδο του Πανιωνίου εκείνη την ζεστή καλοκαιρινή νύχτα και μας παρασύρει στην δίνη της πρώτης, εκείνης, φοράς.
«30 ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ» (χίλιες ζωές σε κάθε live) του Παναγιώτη Παπαϊωάννου
«(…) Ανέβηκε τα τρία απότομα σκαλοπάτια από το υπόγειο φωτοτυπάδικο και βγήκε στη Σόλωνος, κρατώντας τα βιβλία, το σπιράλ με τις σημειώσεις του κι ένα Milko. Αξύριστος. Ακούρευτος. Με τα προϊστορικά του ρέιμπαν και το κόκκινο-μαύρο-μωβ πουκάμισό του ταλαιπωρημένο. Έτσι όπως είχε καταντήσει η φάση, ντυμένος παραλλαγή ήτανε, να περνάει απαρατήρητος στη ζούγκλα του grunge που ζούσε.
Τι κακό ήταν αυτό που είχε χτυπήσει όλο τον πλανήτη, σαν μετεωρίτης;
Ως και το περιοδικό «Έψιλον» της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας έκανε 8σέλιδο αφιέρωμα στον grunge ρουχισμό με χαμογελαστά μοντέλα που φοράγαν σκουφιά, καρώ πουκάμισα και κάτι κιθάρες ’δω και ’κει για ξεκάρφωμα.
Το MTV έχει πήξει από το πιο άθλιο Nirvanογενές δείγμα αυτοοικτιρμού και κακοφωνίας, το “Sliver”. Ο νέος ήχος που έχει ως δια μαγείας γίνει προσιτός ως και στην κουτσή Μαρίκα είναι σκληρός, γκρουβάρει, όμως είναι πεσιμιστικός, downbeat, νευρωτικός. Τίποτε δεν φωνάζει, ούτε καν ψιθυρίζει χαρά, αυτοπεποίθηση, νιάτα, θα περάσουμε ωραία. Τί-πο-τε.
Μήπως όμως είναι ποπ αυτή; Ο «Σωματοφύλακας», η ταινία, ντε, με την Whitney Houston και τον Kevin Costner και κείνο το με το πιστόλι στον κρόταφο σπαρακτικό “I Will Always Love You” – κανείς δεν ξέρει ότι το πρωτοτραγούδησε η Ντόλλυ η Πάρτον στον Μπαρτ Ρέϋνολντς στο «Πιο Όμορφο Πορνείο του Τέξας», δέκα χρόνια πριν. Μια ξεπλυμένη ξανθιά Σουηδέζα με τόσο δυσπρόφερτο όνομα που έχει βάλει να τη φωνάζουνε Ace Of Base προειδοποιεί σε τακτή βάση από το MTV ότι οι γκόμενες θα μας την πέσουνε, θα μας λιανίσουνε και το πρωί μην την είδατε, καθώς “All That She Wants Is Another Baby”.
Το κυρίαρχο «ροκ χιτ» είναι κι αυτό εναλλακτικό, ένα χορευτικό, κολλητικό, πανηγυργιώτικο ποπ φανκ με ξερά τύμπανα από κάτι Νεοϋρκέζους, τους Spin Doctors, ο τραγουδιστής των οποίων μοιάζει σαν το χαρούμενο μη αναγνωρισμένο τέκνο του Ginger Baker των Cream με σκούφο αλά Σηάτλ (κι αυτός). Το “Two Princes” παίζει παντού, σε σημείο να θες να γρονθοκοπήσεις τηλεόραση, ραδιόφωνο φυτεμένο σε βολάν ταρίφα, ακόμη και τον dj του Ιπποπόταμου. Just go ahead now!
(…)
Οι καιροί είναι μυστήριοι γενικώς, στο μέσο του 1993 και όχι μόνο μουσικοί. Στις 12 Φεβρουαρίου στο Λίβερπουλ χάνεται ένα αγοράκι 2 ετών, ο Τζέϊμς Μπάλτζερ. Καμιά δεκαριά μέρες αργότερα, θα αποκαλυφθεί ότι έχει δολοφονηθεί, αφού πρώτα κακοποιήθηκε φρικτά από δύο δεκάχρονους. Στις 26 Φεβρουαρίου εκρήγνυται βόμβα που βρίσκεται σε φορτηγό στο Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου, στη Νέα Υόρκη. Σκοτώνονται 6 και τραυματίζονται πάνω από χίλιοι, οι περισσότεροι κυβερνητικοί υπάλληλοι. Δυό μέρες αργότερα, ένας παρανοημένος μεσσίας, αρχηγός της αίρεσης των Δαβιδιανών κλείνεται με τους πιστούς του σ΄ένα συγκρότημα κτιρίων μέσα σ’ ένα αγρόκτημα όπου ζουν όλοι μαζί στο Γουέϊκο του Τέξας. Οι ομοσπονδιακοί αστυνόμοι που επί μήνες προσπαθούνε να ξεσκεπάσουνε τη νοσηρότητα των όσων συμβαίνουν εκεί μέσα, κυκλώνουν το αγρόκτημα και ξεκινούν μια διαπραγμάτευση που μοιάζει έντονα με πολιορκία, τα επεισόδια της οποίας φυσικά μεταδίδονται καθημερινά σε όλες τις Η.Π.Α., σαν σαπουνόπερα. Στις 19 Απριλίου πέφτουν οι τίτλοι τέλους με μια τεράστια πυρκαγιά, από την οποία πεθαίνουν 76 από τους έγκλειστους, μαζί με τον άρρωστο αρχηγό τους.
Όταν δεκάχρονοι σκοτώνουν δίχρονο, όταν ολόκληρη ομοσπονδιακή αστυνομία άγεται και φέρεται από μια ομάδα παρανοϊκών και όλα αυτά γίνονται σε ζωντανή μετάδοση, τι να πιστέψεις, σε τι και ποιους;
Κάνει δυό βήματα προς τ’αριστερά και χώνεται στο σταντ του «Γρηγόρη», ίσα ν’ ακουμπήσει κάπου το Milko και τα βιβλία, να βγάλει το πορτοφόλι, να δει. Πότε είπαμε είναι η συναυλία των Metallica;
Η αφίσα για τη συναυλία των Metallica στις 27.6.1993
«Γηπεδο Πανιωνίου, Κυριακή 27 Ιουνίου ’93. Το Νέο Ρεύμα Παρουσιάζει: METALLICA + The Cult». Ώρα Προσέλευσης: 17:00 – Ώρα Έναρξης 19:00
(…)
Την εισαγωγή του “The Ecstasy of Gold” σπάζει το πολεμικό ανακοινωθέν των πρώτων ακόρντων του “Creeping Death”. Εκρήξεις, τα δύο καρκάλια που κοιτάζονται κατάματα, το ένα από ’δω και το άλλο από ’κει στη σκηνή φωτίζονται με πορτοκαλί, με πράσινα και μπαίνουν οι Metallica μέσα σε άγριες κραυγές συντονισμένοι, ολόμαυροι, με τη διαλυτική ορμή μυδραλιοβόλου που θερίζει ό,τι βλέπει να κινείται. Τριγύρω του χέρια τινάζοναι και κεφάλια από λουσμένες και μη κώμες ανεβοκατεβαίνουν μανιασμένα.
Δεν είναι τυχαίο. Δεν είναι. Είναι το μεγαλύτερο μέταλ συγκρότημα. Είναι το πιο μέταλ συγκρότημα, όπως προέγγραψε και το όνομά τους. Είναι το μόνο μέταλ συγκρότημα που υπάρχει.
Με τον ήχο μπόμπα, ίσια στα μούτρα, καθαρό και ακάθεκτο, συνεχίζουν με το αγαπημένο του “Harvester of Sorrow”, αυτό που σώζεται από το στεγνό και δυσκοίλιο “…And Justice For All” που τόσο προσπάθησε να του αρέσει. O Hetfield είναι μορφή, κυριαρχεί παντού, γεμίζει τη σκηνή. Με τα γόνατα λυγισμένα και το μικρόφωνο μπροστά του σπαστό, στο κέντρο της σκηνής, με τη φωνή του ένα γάβγισμα γεμάτο οργή που άλλοτε την τιθασεύει, άλλοτε την κατευθύνει και την αφήνει να ξεσπάσει, με τα oh-yeh-heeeah να ανάγονται σε ιαχή αυτοεκπλήρωσης, γαμώ το grunge του μέσα. Και ναι, να ’τοι οι παλιοί του σύμμαχοι. Να ’τοι που ακόμα μπορούν και τον βάζουν στη φάση, σκέφτεται με όλη την τριχοφυία να εξανίσταται, πάνω που ο Hammett παίζει τις πρώτες νότες από το “Welcome Home (Sanitarium)”. Το πρώτο κομμάτι που άκουσε από δαύτους, πριν ακόμη ξεκινήσουν την περιοδεία με τον Ozzy το καλοκαίρι του Μουντιάλ του Μεξικού – ποιος το θυμάται πια;
Τα καινούρια “Of Wolf and Man” και “Wherever I May Roam” – ανελέητο headbanging – ακούγονται σαν παλιά και κλασικά, δικαιώνουν την παρουσία τους στον δίσκο. Ειδικά στο δεύτερο, ο Hammett αφήνεται στο παλιοροκάδικο «τράκαρε ο Santana με τον Fast Eddie Clarke» σόλο του. Τα φλάντζερ πάνε κι έρχονται στη φωνή του Hetfield για το εφιαλτικό “The Thing That Should Not Be”, ενώ οι γιγαντοοθόνες δεξιά κι αριστερά δείχνουν κοντινά πλάνα απ’ τον καθέναν τους: Ο Ulrich κάθιδρος, με το μαλλί να του κρύβει το πρόσωπο καθώς χτυπάει τα δέρματα. Ο κοντοκουρεμένος Newsted με όλα τα πλαϊνά και το σβέρκο ξυρισμένα, να κάνει τα δεύτερα στο εξαγνιστικό “The Unforgiven” και μετά το τέλος του εκτελεσμένου με συνθλιπτική ακρίβεια και δύναμη “Disposable Heroes” να αναλαμβάνει, με την αβάντα του Hetfield που τον φέρνει στο μικρόφωνο το καρφωμένο στη μέση του τριγώνου που σχηματίζει στο κέντρο της η σκηνή, μια ευχαριστήρια συνομιλία με το κοινό. Χωρίς πολλά – πολλά, κι αφού ανακοινώνει ότι ευχαριστεί το κοινό που «περίμενε περίπου δέκα χρόνια για να δει τους Metallica» κάθεται στο βάθρο των τυμπάνων και να πιάνει ένα σόλο μπάσο, που ξεκινάει από το θέμα του “Orion” και οδηγεί με τη βοήθεια του Hammett που μπαίνει σιγά σιγά στο “To Live Is to Die” και μέσα από ένα σόλο στο “The Call of Ktulu”.
H Νέα Σμύρνη δεν έχει πάρει ανάσα, αλλά ξαναπαίρνει φωτιά με τη σπηνταριστή εκτέλεση του “The Four Horsemen”. Τα χέρια του φεύγουν αποφασιμένα ψηλά με την ενθάρρυνση του Hetfield στο “For Whom the Bell Tolls”, ενώ γύρω του παρατηρεί κόπωση στα πρόσωπα όσων δεν έχουν πνιγεί στο headbanging από την ευχαρίστηση. Τι βλέπουμε ρε; Tι χαμός; Τι πανωλεθρία;»
«30 ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ» (χίλιες ζωές σε κάθε live) του Παναγιώτη Παπαϊωάννου
“Off to Never – Neverland: 27 Ιουνίου 1993”. Απόσπασμα από το «30 ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ» (χίλιες ζωές σε κάθε live) του Παναγιώτη Παπαϊωάννου, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΔΙΑΥΛΟΣ.
