Passengers

Δύο ξένοι, ο Jim (Chris Pratt) και η Aurora (Jennifer Lawrence), είναι συνοδοιπόροι σε ένα ταξίδι που διαρκεί 120 χρόνια και έχει για προορισμό του έναν πλανήτη πολύ μακριά από τη Γη. Ανακαλύπτει ο ένας τον άλλον όταν μια μηχανική βλάβη αφυπνίζει μόνο αυτούς 90 χρόνια νωρίτερα από αυτό που ήταν προγραμματισμένο για τους συνολικά 5000 ναρκωμένους επιβάτες. Οι δύο τους εντοπίζουν τη βλάβη που κάνει το διαστημόπλοιο να καταρρέει σταδιακά, και θα διακινδυνεύσουν τη ζωή τους για να σωθούν οι ίδιοι, αλλά και οι υπόλοιποι επιβάτες.

Ο σκηνοθέτης που ήταν υποψήφιος για Όσκαρ με το «Παιχνίδι της Μίμησης» φτιάχνει ένα αρκετά ιντριγκαδόρικο κράμα αισθηματικής κομεντί και θρίλερ επιστημονικής φαντασίας με αυτοπεποίθηση και στυλ που κρατάει υψηλά όχι μόνο το ενδιαφέρον του θεατή – υπάρχουν αρκετές ανατροπές στην φαινομενικά περιοριστική για τις επιλογές των δημιουργών ιστορία- αλλά και το σασπένς της ταινίας. Σε ένα κλειστοφοβικό σκηνικό που μέχρι σήμερα ταυτίζεται ολοκληρωτικά σχεδόν με το θρίλερ και την αγωνία για το άγνωστο, ο νορβηγός Tyldum κρατάει τη βασική χρηστική ιδιότητα της έντασης αλλά το μεταλλάσει σε κάτι πιο ρεαλιστικό και ανθρώπινο. Ειδικά από τη στιγμή που οι δύο νέοι καταλαβαίνουν ότι δεν υπάρχει διέξοδος διαφυγής και … χαλαρώνουν (όσο αυτό είναι εφικτό) η ταινία μετατρέπεται σε μια γουστόζικη δραμεντί με περίσσευμα ρομαντισμού αλλά και έξυπνων κινηματογραφόφιλων σκετς – ουκ ολίγα στιγμιότυπα παραπέμπουν σε κλασικά φιλμ όπως η «Λάμψη», το «Gravity» κ.α.- που προσφέρουν απρόσμενη ποιότητα και χάρη σε μια ταινία καταστροφής μεν αλλά βαθιά ανθρώπινης και φιλοσοφημένης στο πυρήνα της προβληματικής της. Ακόμη κι αν η αφέλεια παρεισφρέει στις εύκολες και προβλέψιμες λύσεις του φινάλε, αυτοί οι «passengers» καταφέρνουν να γίνουν αφοπλιστικοί και συγκινητικοί.

Κωνσταντίνος Καϊμάκης