Τα Κορίτσια
Ρεαλιστικό σινεμά από την γαλλίδα σκηνοθέτη Céline Sciamma που επιχειρεί να κοινωνιολογήσει με τις ζωές κοριτσιών από οικογένειες μεταναστών της Αφρικής. “Τα Κορίτσια” μιλούν για τη ζωή μιας παρέας ζωηρών κοριτσιών, που διαμορφώνουν σχέσεις, συμπεριφορές και ταυτότητες σε αρκετά σκληρές συνθήκες ζωής.
Καταπιεσμένη από το οικογενειακό της περιβάλλον, το αβέβαιο μέλλον της στο σχολείο και από τον άγραφο νόμο που έχουν επιβάλλει τα αγόρια στη γειτονιά, η 16χρονη Μαριέμ αποφασίζει να ξεκινήσει μια καινούργια ζωή όταν συναντά μια παρέα από τρία ανεξάρτητα κορίτσια. Αλλάζει το όνομά της, τον τρόπο ντυσίματός της, και παρατάει το σχολείο προκειμένου να γίνει αποδεκτή από τη συμμορία, ελπίζοντας ότι αυτός θα είναι ο δρόμος προς την ελευθερία. Η ταινία αναφέρεται σε ζητήματα κοινωνικού αποκλεισμού και αδιεξόδου για πολλούς νέους, που ανοίγει το δρόμο προς την εγκληματικότητα, την καταπίεσης της γυναίκας, ακόμα και πουριτανισμού τις κοινότητες των αφρικανών μεταναστών στην Γαλλία, αλλά και της βίας των εφήβων,
Κάμερα στο χέρι και πρωταγωνίστριες χωρίς εμπειρία στην υποκριτική ήταν τα κεντρικά στοιχεία του έργου της Sciamma. Το έργο δεν ηθικολογεί, τουλάχιστον στο μεγαλύτερο μέρος του. Δεν εξωραΐζει χαρακτήρες- θύματα ενός κακού συστήματος. Οι ηρωίδες του έργου μεγαλώνουν στη βία και τις στερήσεις, είναι θύματα στερεοτύπων και δυσπιστίας, εξαιτίας του χρώματός τους. Αλλά η βία που βιώνουν φέρνει βία. Οι 4 πρωταγωνίστριες, πιστεύοντας στο “η ισχύς εν τη ενώσει” σε μια πιο εφηβική έκδοση, συμπεριφέρονται σαν συμμορία. Μπλέκουν σε κοριτσοκαυγάδες με άλλες συμμορίες, διαπράττουν bullying, λέξη που έχει γίνει της μόδας και στην Ελλάδα τελευταία, μικροκλοπές και άλλα συναφή… Στο τέλος η πρωταγωνίστρια θα βρεθεί αντιμέτωπη με το δίλημμα αν θα συνεχίσει τον κατήφορο προς τον υπόκοσμο ή θα ακολουθήσει το δρόμο της συνείδησης. Είναι πάντα δύσκολο αφηγηματικά το να δώσεις απάντηση σε ένα τέτοιο ερώτημα, που να μην είναι είτε αδυσώπητα αμοραλιστική, ή -αντίθετα- ηθικολογική. Στο φινάλε της, αυτή η ταινία ρέπει ελαφρώς προς το δεύτερο. 
Το έργο αποτυπώνει μια κοινωνική πραγματικότητα, που καλό είναι να την γνωρίζουμε. Έχει όμως και αδυναμίες. Το γεγονός ότι χρησιμοποιήθηκαν κοπέλες χωρίς σπουδαία εμπειρία υποκριτική δεν κάνει πιο ρεαλιστικό το έργο, αλλά μάλλον λιγότερο. Θα μπορούσαν να ήταν πιο πειστικές και να έδιναν μεγαλύτερο βάθος στις ερμηνείες τους σε αρκετά σημεία του έργου. Όσο έβλεπα το έργο, θυμόμουν πόσο πιο πολύ το ζούσαν οι πρωταγωνίστριες στη “Ζωή της Αντέλ”. Πόσο πιο έντονα συναισθήματα έβγαζαν. Πόσο περισσότερο σε έπειθαν ότι αυτό που βλέπεις είναι αληθινό.
Επίσης, η πλοκή δεν είναι δυνατή, ενώ υπάρχουν σκηνές που απλά γεμίζουν το χρόνο. Για παράδειγμα, το να ακούμε ένα ολόκληρο τραγούδι της Rihanna στο δωμάτιο ενός ξενοδοχείου, μόνο και μόνο, για να βλέπουμε 4 νεαρές κοπέλες να το χορεύουν, θύμιζε περισσότερο γλάστρες σε πρωινάδικο ή ερασιτεχνικό βιντεοκλίπ, παρά σπουδαίο “ευρωπαϊκό” (ό,τι κι αν σημαίνει πια αυτό) σινεμά.
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΙΚΑ: “Τα κορίτσια” είναι μία ταινία με αρκετή δόση αλήθειας και κοινωνικά στοιχεία, που βλέπεται με αρκετό ενδιαφέρον από τον προβληματισμένο θεατή. Αλλά δεν είναι κάτι το εντυπωσιακό ως προς το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα.
Γιώργος Σμυρνής
