Ενθύμιον

Γιρομέρι Θεσπρωτίας, μέρες του Πάσχα. Η κάμερα γίνεται παρατηρητής της καθημερινότητας των ανθρώπων του μικρού χωριού και αναζητά τις ρίζες ενός ξεχωριστού εθίμου που ενώνει τον κόσμο των ζωντανών με εκείνον των νεκρών.

Μη με λησμόνει

Μέσα από την ασπρόμαυρη φωτογραφία ενός χωριού σε παρακμή που σβήνει χρόνο με το χρόνο («τη δεκαετία του ’80 υπήρχαν 100 παιδιά στο σχολείο ενώ σήμερα μόλις 8-10» λέει με παράπονο ένας κάτοικος) παρακολουθούμε τις προσωπικές ιστορίες ανθρώπων που έχουν περάσει όλη τους την ζωή στο Γιρομέρι. Η αφήγηση διακόπτεται από έγχρωμα ερασιτεχνικά βίντεο από παλιά γλέντια, γάμους και γιορτές.

Ο Ζιώγας βρίσκει την ιδανική σύνδεση του παρελθόντος με το παρόν, ενισχύει την ποιητική φόρμα με μερικά θαυμάσια μοιρολόγια και αναδεικνύει με δεξιότητα τη σημασία της διατήρησης της μνήμης. Τα τραγούδια που παίζονται για τους νεκρούς πάνω από τα μνήματα κάθε Δευτέρα του Πάσχα δεν είναι απλώς ένα έθιμο αλλά μια βαθύτερη φιλοσοφία πάνω στη σχέση ζωής και θανάτου, την οποία ο σκηνοθέτης υπογραμμίζει με αφοπλιστική απλότητα.