Back to Black

Το άλμπουμ της ζωής της Γουάινχαουζ από τα 18 της χρόνια κι έπειτα, με επιλεκτικές στάσεις που περιστρέφονται γύρω από τον καταστροφικό έρωτα της για τον Μπλέικ Φίλντερ.

Σε αντίθεση με το εμφατικό και πιο ψαγμένο ντοκιμαντέρ που έκανε ο Ασίφ Καπάντια («Amy: Το κορίτσι πίσω από το όνομα», 2015) για την σπουδαία μουσικό, το φιλμ της Σαμ Τέιλορ Τζόνσον επιλέγει την προβλέψιμη αφηγηματική οδό και τις συμβατικές σεναριακές λύσεις προκειμένου να φτιάξει συγκίνηση μετά μουσικής και τίποτε παραπάνω.

Ευτυχώς για την σκηνοθέτρια πάντως που οι υπόλοιποι συντελεστές στέκονται στο ύψος τους: η «άγνωστη» Αμπέλα όσο περνά η ώρα φοράει όλο και πιο άνετα το πληθωρικό στυλ της Έιμι, οι δεύτεροι ρόλοι είναι εξαίσιοι (από τη σπουδαία Μάνβιλ στο ρόλο της αγαπημένης γιαγιάς της τραγουδίστριας μέχρι τον απολαυστικό Μάρσαν που υποδύεται τον πατέρα της σταρ και κυρίως τον εκρηκτικό Ο ‘Κόνελ ως Μπλέικ Φίλντερ) και το ερωτικό πάθος-εθισμός που εντοπίζεται ως η πηγή της αυτοκαταστροφής της μουσικού, έχει ένα point.

Παρόλα αυτά απουσιάζει το περαιτέρω ψάξιμο που θα έδινε όχι μόνο χρήσιμες, άγνωστες πληροφορίες για το ποια ήταν η πραγματική Έιμι αλλά και που συνίσταται το μεγαλείο της μουσικής ιδιοφυίας της.