Χωρίς οξυγόνο

Αφού η Γη είναι σχεδόν μη κατοικήσιμη λόγω έλλειψης οξυγόνου, μια μητέρα (η βραβευμένη με Όσκαρ, Τζένιφερ Χάντσον) και η κόρη της Ζόρα (Κουβενζάνε Γουόλις) αναγκάζονται να ζουν υπόγεια, με σύντομα ταξίδια στην επιφάνεια, τα οποία γίνονται δυνατά μόνο από μια πολυπόθητη στολή οξυγόνου τελευταίας τεχνολογίας την οποία είχε φτιάξει ο σύζυγος της Μάγια, Ντάριους (Κόμον), τον οποίο πλέον όμως θεωρεί νεκρό.

Όταν ένα μυστηριώδες ζευγάρι (Μίλα Γιόβοβιτς & Σαμ Γουόρθινγκτον) φτάνει στο καταφύγιο, και ισχυρίζεται ότι γνωρίζει τον Ντάριους και τη μοίρα του, η Μάγια συμφωνεί να τους αφήσει να μπουν στο καταφύγιό τους.Αλλά αυτοί οι επισκέπτες δεν είναι αυτοί που ισχυρίζονται και αναγκάζουν μητέρα και κόρη να παλέψουν για την επιβίωση.

«Δεν κληρονομούμε τη Γη από τους προγόνους μας, αλλά τη δανειζόμαστε από τα παιδιά μας». – μια παροιμία των ιθαγενών της Αμερικής.

Το μήνυμα της ταινίας είναι να συνειδητοποιήσει το κοινό ότι βρισκόμαστε στα πρόθυρα να αφήσουμε τα παιδιά μας και τις μελλοντικές γενιές με έναν τρομερό πλανήτη. Οι χαρακτήρες συνεχίζουν να μιλούν και να σκέφτονται τα παιδιά τους. Ανησυχούν περισσότερο για την επιβίωση των παιδιών τους παρά για τον εαυτό τους. Πρέπει να δώσουμε στα παιδιά μας τα εργαλεία για να βοηθήσουν στη διατήρηση και την εκ νέου ανάπτυξη της Γης.

Αυτή είναι μια προσωπική ιστορία. Όσο πιο προσωπική, τόσο πιο καθολική. Θέλουμε να τρομάξουμε το κοινό για να συνειδητοποιήσει ότι η Γη μπορεί να τελειώσει αύριο. Έτσι, εάν το κοινό μπορεί να συσχετιστεί με αυτήν την οικογένεια και να αισθανθεί ότι αυτή η οικογένεια είναι και δική του, τότε το κοινό θα νιώσει επιτέλους τον αντίκτυπο του μηνύματος.