Στο ποταμόπλοιο

Σε μια όχθη του Σηκουάνα βρίσκεται ένα πλωτό κέντρο-παράρτημα μιας ψυχιατρικής κλινικής του Παρισιού, που φιλοξενεί καθημερινά άτομα με κάθε λογής ψυχικά νοσήματα.

Ανθρώπινο, τρυφερό και κυρίως συμπονετικό χωρίς να γίνεται ποτέ μελό, το βραβευμένο με Χρυσή Άρκτο στο περσινό φεστιβάλ Βερολίνου ντοκιμαντέρ του βετεράνου Νικολά Φιλιμπέρ είναι ένα φιλμ που θα σας κλέψει την καρδιά. Χωρίς ίχνος επιτήδευσης και με την ζεστασιά να συνοδεύει τις εκ βαθέων εξομολογήσεις των αντισυμβατικών πρωταγωνιστών του φιλμ, η κάμερα του Φιλιμπερ, μας κάνει κοινωνούς μιας αξιέπαινης προσπάθειας. Το προσωπικό του Adamant (όπως ονομάζεται το ποταμόπλοιο) πίσω από την επιστημονική τους κατάρτιση και με έμφαση στην ενθάρρυνση των ασθενών να πάρουν μέρος σε ατομικές ή ομαδικές καλλιτεχνικές κυρίως δραστηριότητες, αναπτύσσει τα βασικά εργαλεία μιας οργανωμένης προσπάθειας που ως κύριο στόχο έχει την φροντίδα των πιο ευπαθών κοινωνικά ομάδων. Με το χιούμορ να εναλλάσσεται με το δράμα ομαλά και χωρίς παρερμηνείες, ο σπουδαίος γάλλος κινηματογραφιστής μας βάζει κυριολεκτικά στο μυαλό των άτυχων αυτής της ζωής και μας κινητοποιεί τα όποια ίχνη ενσυναίσθησης διαθέτουμε με στόχο όχι να τους λυπηθούμε αλλά να κατανοήσουμε τον καθημερινό αγώνα που δίνουν απέναντι στον ίδιο τους τον εαυτό.