Μάκης Παπαδημητρίου: Για χρόνια οι εξουσίες προσπαθούν να κάνουν μια κοινωνία να λειτουργήσει με τις κομπίνες!

Aυτή την περίοδο πρωταγωνιστεί στο “Τάβλι” του Δ. Κεχαΐδη, που παρουσιάζεται στο θέατρο της οδού Κυκλάδων, ένα έργο, που “τείνει να γίνει κλασικό”, όπως λέει ο ίδος. Μαζί με τον Νίκο Κουρή μοιράζονται τους δύο ρόλους και τη σκηνοθεσία της παράστασης. Η κουβέντα μας ξεκίνησε γμε αφορμή το “Τάβλι” και τις κομπίνες που ονειρέυονατι οι δύο ήρωες αλλά επεκτάθηκε στο σήμερα και στις κομπίνες της δικής μας κοινωνίας… 

-Το τάβλι είναι ένα πολυπαιγμένο έργο τα τελευταία χρόνια. Γιατί το επιλέξατε εσύ και ο Νίκος Κουρής;
Το Τάβλι μπορεί να είναι πολυπαιγμένο, αλλά τείνει να γίνει κλασικό. Μην ξεχνάς ότι από τον Αριστοφάνη σώζονται 11 μόνο έργα και κάθε χρόνο παίζεται και ένα. Έχει να κάνει και με τον τρόπο που ανεβάζεις ένα έργο. Το Τάβλι είναι ένα αγαπημένο μας έργο. Είναι ένα από τα έργα που σου αρέσουν και θέλεις να τα κάνεις. Δεν υπάρχει κάτι άλλο πίσω από αυτό.

-Το έργο το έχω ξαναδεί με μια πιο δραματική σκοπιά, από την άποψη της σύγκρουσης των ηρώων. Εσείς το προσεγγίσατε με πιο κωμική διάθεση…
Η δική μας η ματιά εκεί μας πήγε. Δεν θέλαμε να καταπνίξουμε την δραματικότητα αυτού που συμβαίνει μέσα στους ήρωες, δεν θέλαμε να δείξουμε ότι δεν είναι λυπηρό αυτό που τους συμβαίνει. Αλλά είναι λυπηρό μέσα από έναν αστείο τρόπο. Όλο αυτό το κωμικό που προκύπτει, δεν γίνεται επειδή είναι αστείοι τύποι, αλλά είναι αστεία αυτά που συμβαίνουν. Παρ’ όλ’ αυτά πίσω από αυτό το κωμικό, βλέπω μια έντονη στενοχώρια. Οι χαρακτήρες μοιάζουν εγκλωβισμένοι. Ωστόσο, αυτό βγάζει και μια αισιοδοξία. Μια αισιοδοξία, όχι του τύπου ότι θα βρεθεί η λύση, αλλά του ότι είναι μαζί και θα συνεχίσουν να ονειρεύονται.

-Πώς ερμηνεύεται η προσπάθεια των δύο φτωχών ηρώων να αλλάξουν τη μοίρα τους με μια κομπίνα και να εκμεταλλευθούν άλλους;
Είναι η ανάγκη του επιτήδειου να κάνει λεφτά. Οπότε, προκειμένου να το κάνει, θα εκμεταλλευθεί κάποιον πιο αδύναμο από αυτόν. Κι ένας φτωχός, όπως οι δύο ήρωες στο έργο, την αδυναμία την βρίσκει στον εξαθλιωμένο. Λέει μια κουβέντα μέσα. «Αν θέλεις να εκμεταλλευθείς έναν άνθρωπο, βοήθησέ τον». Κοίταξε. Το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι. Όταν έχουμε επί σειρά ετών κυβερνήσεις και εξουσίες, οι οποίες προσπαθούν με τις κομπίνες να κάνουν μια κοινωνία να λειτουργήσει, υπάρχει ένα κομμάτι κόσμου που δεν μπορεί να ξεφύγει από αυτό. Πιστεύει ο άλλος ότι είναι εντελώς αδύνατον να δουλέψει, για να έχει έναν καλό τρόπο ζωής. Και κοιτάζει να βγάλει χρήματα με μια κομπίνα, επιδιώκοντας το γρήγορο κέρδος. Αυτό δεν συμβαίνει στην Ελλάδα τώρα. Συνέβαινε εδώ και πάρα πολλά χρόνια και δε νομίζω ότι είναι μόνο ελληνικό φαινόμενο. Όταν υπάρχει φτώχια, κάποιος προσπαθεί με απότομο τρόπο να αλλάξει τη μοίρα του. Είναι και θέμα παιδείας.

-Επειδή το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι, όπως είπες, υπάρχουν αποσπάσματα από λόγους Ελλήνων πολιτικών αρχηγών στην παράσταση;
Τα αποσπάσματα αυτά θέλαμε να λειτουργήσουν με αυτόν ακριβώς τον τρόπο: Ότι το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι. Δεν είναι ότι αποποιούμαστε των ευθυνών των ηρώων των ίδιων. Αλλά κάποιος τους πυροδοτεί. Δηλαδή υπάρχει μια κοινωνία από πίσω που πρέπει να πάρει μια ευθύνη απέναντι σε αυτό το πράγμα.

-Το σχέδιο των ηρώων να φέρουν Αφρικανούς να δουλέψουν στην Ελλάδα, στην εποχή μας δεν φαίνεται τόσο εξωφρενικό. Μήπως το έργο αποδείχθηκε προφητικό;
Κάναμε μια συζήτηση με τη σύντροφο του Δημ. Κεχαΐδη, την Ελένη Χαβιαρά, η οποία συμμετείχε στη συγγραφή του έργου. Αυτή μας είπε πως όταν γράφανε το έργο, προσπαθούσαν να σκεφτούνε ένα ακραίο σχέδιο. Και μας ρώτησε: «Σας φαίνεται ακραίο;» Και της απαντήσαμε: «Πιο ακραίο δεν υπάρχει». Ο Κεχαΐδης και η Χαβιαρά ήθελαν να δημιουργήσουν ένα τόσο ακραίο σχέδιο, ώστε να φαίνεται απραγματοποίητο. Γιατί σημασία δεν έχει να πραγματοποιήσουν το σχέδιό τους, αλλά να συνεχίσουν να ονειρεύονται.

-Αν το έργο γραφόταν σήμερα, οι δύο πρωταγωνιστές τι παιχνίδι θα έπαιζαν;
Τάβλι θα έπαιζαν πάλι. Δεν υπάρχει περίπτωση. Είναι παιχνιδάρα! Είναι το παιχνίδι της κουβέντας.

-Γιατί η παράσταση έγινε στο θέατρο της Οδού Κυκλάδων- Λευτέρη Βογιατζής;
Εμείς ξεκινήσαμε με παραγωγό το Φάνη Κιρκινέζο, το διευθυντή του Ακροπόλ. Η Ειρήνη Λεβίδη, που διαχειρίζεται τώρα το θέατρο του Λευτέρη Βογιατζή, ενημέρωσε τον Φάνη Κιρκινέζο ότι το θέατρο είναι διαθέσιμο, έτσι προέκυψε η συνεργασία. Εμάς μας αρέσει πολύ που είμαστε εδώ. Ειδικά ο Νίκος Κουρής, που έχει συνεργαστεί με τον Λευτέρη Βογιατζή. Εγώ δεν έτυχε να συνεργαστώ μαζί του. Υπήρξα, όμως, βοηθός του σε κάποιο έργο.

-Πρωταγωνίστησες φέτος και στους Αστερισμούς. Το έργο μιλάει για παράλληλα σύμπαντα;
Το βασικό θέμα των «Αστερισμών» δεν είναι τα παράλληλα σύμπαντα, αλλά η σχέση των δύο ανθρώπων. Η βάση με την οποία έχει γραφτεί το έργο είναι η θεωρία των παράλληλων συμπάντων, αλλά δεν είναι μια διάλεξη περί φυσικής. Είναι μια παράσταση για τη ζωή δύο ανθρώπων, η οποία παρουσιάζεται μέσα από ένα πρίσμα ότι υπάρχουν διαφορετικές εκδοχές, που όμως δεν είναι η μία συνέχεια της άλλης. Όλες οι διαφορετικές εκδοχές που παρουσιάζονται έχουν συμβεί σε άλλα σύμπαντα.

-Η συνεργασία σου με το θέατρο του Νέου Κόσμου τα τελευταία χρόνια τι σηματοδοτεί για την καριέρα σου;
Επί της ουσίας ξεκίνησα από το θέατρο του Νέου Κόσμου. Μου αρέσει να δουλεύω εκεί. Μπορεί κάποιες φορές να κάνω ένα διάλειμμα, να κάνω άλλες δουλειές. Αλλά το θέατρο του Νέου Κόσμου το θεωρώ σπίτι μου.

-Μίλησε μας και για τα επόμενα σχέδια σου.
Θα είμαι το καλοκαίρι στην ταινία του Αργύρη Παπαδημητρόπουλου, που λέγεται Suntan (μαύρισμα). Παίζω έναν γιατρό που κατεβαίνει χειμώνα σε ένα ερημικό νησί και περνάει μία δύσκολη περίοδο. Όμως, όταν έρχεται το καλοκαίρι και αλλάζει το τοπίο, αλλάζει κι ο ίδιος, ερωτεύεται… Στην επόμενη σεζόν θα κάνω μια σκηνοθεσία στο θέατρο του Νέου Κόσμου. Είναι η κωμωδία “Λουτ” του Τζο Όρτον.

Info:
H παράσταση “Το Τάβλι” παίζεται Τετάρτη και Κυριακή: 19:30, Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο: 21:00
Στο Θέατρο της Οδού Κυκλάδων- Λευτέρης Βογιατζής (Κυκλάδων 11)