Μάριος Φραγκούλης: 10 τραγούδια από μια ζωή γεμάτη μουσική

Την Δευτέρα 31 Αυγούστου, ο Μάριος Φραγκούλης θα αποχαιρετήσει το καλοκαίρι με τον τρόπο που εκείνος ξέρει καλύτερα: Με μια μεγάλη συναυλία, γεμάτη με αγαπημένα, διαχρονικά τραγούδια που έχουμε συνδέσει με τη φωνή του.

Σε μια καριέρα που μετρά πάνω από τρεις δεκαετίες, ο Μάριος Φραγκούλης μάς έχει χαρίσει αμέτρητες επιτυχίες (τραγούδια δικά του, αλλά και άλλων δημιουργών που τον καθόρισαν), έχει τραγουδήσει στα πιο ιστορία θέατρα και χώρους του κόσμου, με σημαντικές ορχήστρες από όλο τον κόσμο, έχει συνεργαστεί με σπουδαίους καλλιτέχνες – από τον Jose Carreras και την Lara Fabian μέχρι τον μέντορά του Alfredo Kraus και τον Andrew Lloyd Weber.

Παράλληλα, από τις αρχές της χιλιετίας και τη (δισκογραφική) ανακάλυψή του από τον επικεφαλής της Sony Classical, Peter Gelb, έχει κυκλοφορήσει δεκάδες studio και live album, έχοντας πουλήσει πάνω από 1.000.000 αντίτυπα παγκοσμίως. Μόλις αυτό το καλοκαίρι επέστρεψε δισκογραφικά με δύο νέα, πολύ όμορφα τραγούδια, το “Χέρια Φτερά” και το “Μια Καλημέρα” – και τα δύο σε μουσική Χριστου Θεοδώρου και στίχους του σταθερού συνεργάτη του, Παρασκευά Καρασούλου.

Ίσως όλα αυτά να είναι γνωστά πάνω – κάτω στους περισσότερους – εξάλλου η διαδρομή του Μάριου Φραγκούλη δεν είναι άγνωστη. Τα λέμε περισσότερο για να καταλάβουμε πόσο δύσκολο εγχείρημα πρέπει να ήταν για τον ίδιο να επιλέξει μόλις δέκα τραγούδια από το πρόγραμμα της επερχόμενης συναυλίας του στο Θέατρο Βράχων. Κι όμως, τον ρωτήσαμε και εκείνος απάντησε, επιλέγοντας εκείνα, που όπως λέει “με διαφορετικό το τρόπο, φωτίζουν έναν σταθμό της προσωπικής και καλλιτεχνικής μου διαδρομής σήμερα”. Ας τα ανακαλύψουμε.

Αυτός ο μοναδικός στίχος του Παρασκευά Καρασούλου εκφράζει τη δύναμη των μικρών στιγμών να αλλάζουν τη διάθεση και την οπτική μας. Μέσα από ένα χαμόγελο, μια εικόνα της καθημερινότητας ή μια όμορφη ανάμνηση, ακόμη και μια δύσκολη ή γκρίζα μέρα μπορεί να μετατραπεί σε μια νέα αρχή. Το μήνυμα είναι αισιόδοξο: η ζωή μάς προσφέρει συνεχώς αφορμές για ελπίδα, αναγέννηση και ένα ζεστό «καλημέρα». Η μουσική είναι του Χρίστου Θεοδώρου. Το ξεχώρισα από την πρώτη στιγμή για την αισιοδοξία και την αμεσότητά του. Μας θυμίζει ότι μια νέα αρχή μπορεί να κρύβεται σε κάτι τόσο απλό όσο μια αληθινή «καλημέρα». Στην εποχή μας, μια καλημέρα ειπωμένη από καρδιάς είναι σχεδόν… επαναστατική πράξη!

Στίχοι: Παρασκευάς Καρασκούλος, Μουσική: Χρίστος Θεοδώρου

Είναι η ιστορία ενός ανθρώπου που για χρόνια κρατούσε μέσα του τα «φτερά» του – τα όνειρα, την ευαισθησία, την ανάγκη να αγαπήσει και να αφεθεί. Ένα απλό μήνυμα, μια συνάντηση ή μια αγάπη γίνεται η αφορμή να ανοίξει η καρδιά του. Ξαφνικά ο κόσμος αποκτά άλλο χρώμα, ακόμη κι αν δεν ξέρει πόσο θα κρατήσει αυτή η ευτυχία. Επιλέγει, όμως, να ζήσει τη στιγμή, γιατί η αληθινή χαρά αξίζει, έστω κι αν είναι εύθραυστη.

Για ‘μένα, η αληθινή δύναμη γεννιέται όταν κοιτάζεις κατάματα τις πληγές σου και συνεχίζεις να αγαπάς, να ονειρεύεσαι και να τραγουδάς.

Στίχοι: Λήδα Ρουμάνη, Μουσική: Μάριος Φραγκούλης

Είναι η υπενθύμιση ότι η ευαισθησία δεν είναι αδυναμία αλλά δύναμη. Οι πληγές, οι απώλειες και οι ανεκπλήρωτες επιθυμίες δεν χρειάζεται να κρύβονται· όταν τις αποδεχτείς και τις αγκαλιάσεις, παύουν να σε ορίζουν. Και τότε ανακαλύπτεις πως, ακόμη και στις πιο δύσκολες στιγμές, υπάρχουν άνθρωποι που σε αγαπούν και στέκονται δίπλα σου. Για ‘μένα, η αληθινή δύναμη γεννιέται όταν κοιτάζεις κατάματα τις πληγές σου και συνεχίζεις να αγαπάς, να ονειρεύεσαι και να τραγουδάς.

Στίχοι: Παρασκευάς Καρασούλος, Μουσική:Μάριος Φραγκούλης

Για εμένα, ο «Μικρός Πρίγκηπας» μπορεί να διαβαστεί όχι μόνο ως τραγούδι αγάπης, αλλά ως μια προσωπική εξομολόγηση για την ανάγκη να παραμένει κανείς αληθινός, τρυφερός και ανοιχτός στην ανθρώπινη επαφή.

Θα μπορούσε να σημαίνει η επιθυμία να αφήσεις πίσω κάθε βάρος της διαδρομής σου – τις απαιτήσεις, τους ρόλους, τις προσδοκίες – και να συναντήσεις έναν κόσμο όπου κυριαρχούν η αθωότητα, η εμπιστοσύνη και η αγάπη. Ο “Μικρός Πρίγκηπας” δεν είναι μόνο ένα πρόσωπο· είναι το πιο αγνό κομμάτι της ψυχής, εκείνο που εξακολουθεί να πιστεύει στα αστέρια, στη φιλία και στην ανιδιοτελή αγάπη.

Για εμένα, ο «Μικρός Πρίγκηπας» μπορεί να διαβαστεί όχι μόνο ως τραγούδι αγάπης, αλλά ως μια προσωπική εξομολόγηση για την ανάγκη να παραμένει κανείς αληθινός,

Ο στίχος «Τον παλιό μου εαυτό θα τον άφηνα πίσω, τον κρυμμένο ουρανό της καρδιάς σου να ζήσω» μιλά για την απόφαση να εγκαταλείψεις ό,τι σε περιορίζει, ώστε να γνωρίσεις πραγματικά τον εσωτερικό κόσμο ενός άλλου ανθρώπου. Είναι μια πράξη ταπεινότητας και απόλυτης εμπιστοσύνης.

Και ο πιο βαθύς στίχος, ίσως, είναι: «Θα νικούσα το “εγώ” που εδώ με κρατάει,
έναν κόσμο να δω και τους δυο να χωράει». Εκεί βρίσκεται η ουσία του τραγουδιού. Η αληθινή αγάπη δεν ζητά να κυριαρχήσει· ζητά να δημιουργήσει έναν κόσμο αρκετά μεγάλο ώστε να χωρούν και οι δύο άνθρωποι, με τις διαφορές, τα όνειρα και τις ευαισθησίες τους.

Για έναν καλλιτέχνη, όπως εγώ που η πορεία μου έχει συνδεθεί με την ποίηση, τον λυρισμό και την αναζήτηση του ουσιαστικού, αυτό το τραγούδι μπορεί να λειτουργήσει σαν μια υπενθύμιση ότι, όσο μακριά κι αν με ταξιδεύει η ζωή, υπάρχει πάντα ένα «αστέρι» στο οποίο επιστρέφω: η παιδική αθωότητα, η πίστη στην αγάπη και η ανάγκη να κρατώ το χέρι κάποιου χωρίς φόβο.

Δεν είναι τελικά ένα τραγούδι για έναν μικρό πρίγκηπα. Είναι ένα τραγούδι για τον άνθρωπο που, παρά τα χρόνια, δεν θέλει να χάσει τον δικό του μικρό πρίγκηπα που ζει μέσα του…

Στίχοι: Παρασκευάς Καρασούλος, Μουσική:  Μάριος Φραγκούλης

Είναι η ιστορία ενός ανθρώπου που έχει ταξιδέψει πολύ, έχει γνωρίσει κόσμους, πολιτισμούς και ανθρώπους, αλλά ξέρει ότι η μεγαλύτερη απόσταση δεν μετριέται σε χιλιόμετρα. Μετριέται στις καρδιές που δυσκολεύονται να συναντηθούν. Κάθε άνθρωπος είναι ένα “νησί”, μέχρι να βρεθεί το θάρρος να χτίσει μια γέφυρα προς τον άλλον. Και ίσως ο πιο συγκινητικός στίχος είναι: «Μάτια που συνήθισαν στα ξένα, γράμματα που έμειναν κλειστά». Είναι οι λέξεις που δεν ειπώθηκαν, οι επιστροφές που δεν έγιναν, οι σχέσεις που έμειναν ανολοκλήρωτες. Μιλά για ανθρώπους που έμαθαν να ζουν με την απόσταση, ενώ μέσα τους εξακολουθούν να λαχταρούν την επικοινωνία.

Κάθε άνθρωπος είναι ένα “νησί”, μέχρι να βρεθεί το θάρρος να χτίσει μια γέφυρα προς τον άλλον

Το τραγούδι αυτό για μένα είναι κάτι περισσότερο από μια ερωτική μπαλάντα. Μπορεί να είναι μια εξομολόγηση ότι, όσο κι αν η ζωή με οδηγεί από σκηνή σε σκηνή και από χώρα σε χώρα, η ουσιαστική αναζήτηση παραμένει η ίδια: να βρεθεί εκείνος ο άνθρωπος, εκείνη η στιγμή ή εκείνη η μουσική που θα ενώσει ξανά τις “στεριές” που κάποτε ήταν μία.

Η τέχνη είναι ο τελευταίος τρόπος να νικήσεις τον χρόνο. Όταν όλα χάνονται, μένει η μουσική. Παράλληλα, η αγάπη είναι η πιο αληθινή γλώσσα. Το «Te voglio bene assaje» δεν είναι απλώς μια ερωτική εξομολόγηση· είναι η κραυγή ενός ανθρώπου που αγαπά με όλη του την ύπαρξη.

Η ευαισθησία δεν είναι αδυναμία. Ο πρωταγωνιστής κλαίει, θυμάται, φοβάται και συγκινείται. Αυτή η ευαλωτότητα είναι που τον κάνει βαθιά ανθρώπινο.

Το «Te voglio bene assaje» δεν είναι απλώς μια ερωτική εξομολόγηση· είναι η κραυγή ενός ανθρώπου που αγαπά με όλη του την ύπαρξη.

Η ομορφιά μπορεί να συνυπάρχει με τον πόνο. Η θάλασσα, το φεγγάρι, η μουσική και η αγάπη φωτίζουν ακόμη και τις πιο σκοτεινές στιγμές.

Γι’ αυτό και το Caruso έχει αποκτήσει σχεδόν μυθική θέση στην Ιταλία. Δεν ακούγεται μόνο ως φόρος τιμής στον Enrico Caruso, αλλά ως ένας στοχασμός πάνω στην ίδια τη ζωή: ότι, μπροστά στη φθορά και στον χρόνο, εκείνο που σώζει τον άνθρωπο είναι η αγάπη που έδωσε και η ομορφιά που δημιούργησε.

Ίσως αυτός είναι και ο λόγος που συγκινεί ανθρώπους σε όλο τον κόσμο, ακόμη κι όταν δεν καταλαβαίνουν κάθε λέξη των στίχων. Το συναίσθημα περνά μέσα από τη μελωδία και την ερμηνεία: μιλά για την κοινή ανθρώπινη εμπειρία του να αγαπάς, να χάνεις, να θυμάσαι και να αφήνεις πίσω σου κάτι που θα συνεχίσει να ζει.

Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου, Μουσική: Μάριος Φραγκούλης

Ο στίχος της αγαπημένης μου Λίνας μιλά για τη στιγμή που ο άνθρωπος χάνει τις βεβαιότητές του, αλλά όχι την ψυχή του. Ανακαλύπτει ότι η ζωή δεν κρίνεται από τη λάμψη, αλλά από την αλήθεια. Ότι οι πληγές δεν είναι μόνο πόνος· είναι και ο τρόπος με τον οποίο ωριμάζει η καρδιά.

Η ζωή μπορεί να αλλάξει τον άνθρωπο, αλλά όταν οι πληγές μετατρέπονται σε σοφία και η απογοήτευση σε αλήθεια, τότε γεννιέται η πιο ώριμη μορφή αγάπης και τέχνης

Στίχοι: Παρασκευάς Καρασούλος, Μουσική: Μάριος Φραγκούλης

«Όταν ήμουν παιδί είχα βρει έναν κήπο… για να κρύβομαι εκεί, απ’ την ζωή όταν λείπω. Όταν ήμουν παιδί είχα κρύψει έναν ήλιο, να ’χει ο δρόμος μου φως κι η σιωπή μου έναν φίλο» λέει το τραγούδι.

Ο «ήλιος» είναι η εσωτερική δύναμη, η πίστη, η φαντασία, η αγάπη για τη μουσική και για τη ζωή. Είναι κάτι που το παιδί φυλάει μέσα του για να το βρει ξανά όταν θα έρθουν οι δύσκολες μέρες. Το τέλος του τραγουδιού είναι πικρό αλλά βαθιά ανθρώπινο: «Θα χωρίσουν μετά κι ο καθένας θα πάει σ’ έναν κόσμο μισό που τους δυο δεν χωράει». Δεν σημαίνει ότι το παιδί χάνεται. Σημαίνει ότι η καθημερινότητα, οι ευθύνες και ο χρόνος συχνά μας απομακρύνουν από εκείνο το κομμάτι του εαυτού μας. Όμως, για μια στιγμή, οι δύο εκδοχές μας συναντήθηκαν. Και αυτή η συνάντηση είναι αρκετή για να μας θυμίσει ποιοι είμαστε.

Ο άνθρωπος μεγαλώνει, αλλά ο αληθινός του εαυτός είναι το παιδί που κάποτε έκρυψε έναν ήλιο μέσα στην καρδιά του. Αυτή είναι ίσως και η ουσία του τραγουδιού

Το τραγούδι θα μπορούσε να είναι μια υπενθύμιση ότι η φωνή δεν γεννιέται μόνο από την τεχνική ή την εμπειρία. Γεννιέται από το παιδί που εξακολουθεί να κατοικεί μέσα στον άνθρωπο. Εκείνο που ονειρευόταν χωρίς φόβο, που συγκινούνταν με ένα φως, με μια μελωδία, με έναν ουρανό. Ίσως αυτή να είναι και η ουσία του τραγουδιού: Ο άνθρωπος μεγαλώνει, αλλά ο αληθινός του εαυτός είναι το παιδί που κάποτε έκρυψε έναν ήλιο μέσα στην καρδιά του. Αν καταφέρει να τον ξαναβρεί, δεν επιστρέφει στο παρελθόν· βρίσκει ξανά το φως με το οποίο θα συνεχίσει να πορεύεται….

Το “Τον Εαυτό Του Παιδί” είναι το πρώτο τραγούδι, στο έγραψα τη μουσική και είναι πολύτιμο και μέσα στο πρώτο μου μουσικό βήμα!

Είναι η εξομολόγηση ενός ανθρώπου που αποδέχεται το τέλος μιας μεγάλης αγάπης χωρίς θυμό. Δεν ζητά εκδίκηση ούτε δικαίωση. Αναγνωρίζει ότι η ζωή αλλάζει, ότι οι σχέσεις τελειώνουν και ότι, όσο κι αν πονά, η αγάπη που έζησε παραμένει αληθινή.

Αυτό το τραγούδι δεν το προσεγγίζω ως μια επίδειξη φωνής, αλλά ως εξομολόγηση

Πίσω από την εντυπωσιακή μελωδία των ABBA κρύβεται ένα βαθιά ανθρώπινο τραγούδι για την απώλεια, την αξιοπρέπεια και την ευάλωτη πλευρά της αγάπης. Το προσεγγίζω όχι ως μια επίδειξη φωνής, αλλά ως εξομολόγηση. Άλλωστε, στη ζωή δεν υπάρχουν πάντα νικητές και ηττημένοι. Υπάρχουν άνθρωποι που αγάπησαν, πληγώθηκαν και, με κάποιον τρόπο, συνέχισαν.

Στίχοι: Παρασκευάς Καρασούλος, Μουσική: Γιώργος Ανδρέου

Για μένα η Μικρή Πατρίδα θα μπορούσε να είναι μια ερωτική εξομολόγηση που δεν βασίζεται στο πάθος μόνο, αλλά στη βαθιά συντροφικότητα. Μιλά για την αγάπη που γίνεται σπίτι, ανάσα και νόημα. Ίσως αυτή να είναι και η ουσία του τραγουδιού: Ο μεγαλύτερος προορισμός της ζωής δεν είναι ένας τόπος. Είναι ένας άνθρωπος. Όταν τον συναντήσεις, καταλαβαίνεις ότι όλα τα ταξίδια που προηγήθηκαν ήταν απλώς ο δρόμος για να φτάσεις εκεί. Αυτό είναι που δίνει στο τραγούδι μια διαχρονική δύναμη: μετατρέπει τον έρωτα από συναίσθημα σε έναν κοινό κόσμο, όπου δύο άνθρωποι δεν μοιράζονται μόνο τη ζωή τους, αλλά γίνονται ο ένας η «πατρίδα» του άλλου.