Hot or Not #224: Όλα όσα μας άρεσαν (ή μας χάλασαν) αυτή την εβδομάδα

Στο τέλος κάθε εβδομάδας, η ομάδα του Monopoli μοιράζεται μαζί σας όλα όσα συζητά στο γραφείο ή στον “έξω” κόσμο, με φίλους, παρέες, συνεργάτες και γνωστούς. Συγκεντρώνουμε, δηλαδή, όλα όσα μας τράβηξαν την προσοχή (θετικά ή αρνητικά) αυτή την εβδομάδα, όσα ξεχωρίσαμε στην επικαιρότητα, την πόλη και τον πολιτισμό.

Την Κυριακή 14 Ιουνίου μαζεύτηκαν περίπου 20 χιλιάδες άτομα στο El Paso της Καλλιθέας, έτοιμοι για το μεγαλύτερο rap live του καλοκαιριού. Μαζί τους κι εγώ, ανυπομονούσα να δω τον Λουκά από το Γκύζη στη σκηνή, σε μια από τις μεγαλύτερες συναυλίες της ζωής του. Όπως μάς είχε πει και ο ίδιος: “Δεν ξέρω αν αυτή είναι η τελευταία μας συναυλία, αλλά είναι η πιο σημαντική”. Όλοι όσοι αγαπήσαμε τη μουσική του ήμασταν εκεί, στο στάδιο της Καλλιθέας, για να ακούσουμε το soundtrack των δρόμων και της Αθήνας από τον πιο αυθεντικό εκφραστή αυτής της πόλης. Ήταν εκπληκτικό να βλέπεις πόσο περήφανος ήταν ο ίδιος όσο ράπαρε πάνω στην σκηνή – είτε μόνος είτε με συνοδοιπόρους του, όπως ο Melow, o Buzz, ο Bloody Hawk και άλλοι.

@novelvox

♬ πρωτότυπος ήχος – NovelVox

Ο Πορτογάλος, χαϊπαρισμένος και συγκινημένος ταυτόχρονα, είπε όλη την ιστορία του από την αρχή μέχρι τώρα και το κοινό ανταπέδωσε με όση περισσότερη αγάπη μπορούσε, πιο ηλεκτρισμένο από ποτέ. Το κλείσιμο της βραδιάς έγινε με τον πιο συγκινητικό τρόπο, καθώς ο ίδιος ευχαρίστησε ονομαστικά έναν προς έναν τους συνεργάτες του και ερμήνευσε το κομμάτι του “Ένα ευχαριστώ” με την φωνή του έτοιμη να σπάσει από την συγκίνηση. Περιττό να πω ότι μαζί του, βούρκωσε όλο το στάδιο. Κι αυτό γιατί, ο μόνος καλός εθισμός που γνωρίζω είναι ο rapper από την Αθήνα.
Νικολέτα Χατζησάββα

Όταν έκλεισα εισιτήρια για την ταινία «Θανάσιμα Πλούσιος», ήμουν προετοιμασμένος να παρακολουθήσω ακόμη μία τυπική ιστορία εκδίκησης και στο πρώτο μέρος της ταινίας ήμουν σχεδόν βέβαιος ότι οι υποψίες μου είχαν επιβεβαιωθεί. Οι διάλογοι ήταν αναμενόμενοι, η αφήγηση ακολουθούσε μια αρκετά γνώριμη και προβλέψιμη πορεία. Από τον δεύτερο φόνο και μετά, όμως, η εμπειρία άλλαξε αισθητά. Η ταινία απέκτησε ρυθμό, έβαλε νέους χαρακτήρες που ανανέωσαν το ενδιαφέρον και υιοθέτησε μια πιο σκοτεινή και ειρωνική διάθεση, η οποία ταίριαζε πολύ στην ιστορία. Σε αυτό συνέβαλε, βέβαια, και η σκηνοθετική επιλογή να παρακολουθούμε σχεδόν τα πάντα μέσα από την οπτική του πρωταγωνιστή, κάτι που έδινε συνοχή ακόμη και στις στιγμές όπου ο ρυθμός έκανε “κοιλιά”.

Εξίσου επιτυχημένο ήταν και τον cast. Η Margaret Qualley ξεχώρισε αμέσως, κατακτώντας την προσοχή μας χωρίς να καταφεύγει σε υπερβολές, ενώ ο Glen Powell παραδίδει μια ερμηνεία με μεγαλύτερο βάθος απ’ όσο αρχικά περιμένεις, με τον Topher Grace να συμπληρώνει ιδανικά το σύνολο. Η ταινία παίζει διαρκώς με τις προσδοκίες του θεατή και σε αρκετά σημεία θυμίζει μια πιο σκοτεινή, σχεδόν σατιρική εκδοχή του American Psycho, στοιχείο που λειτουργεί υπέρ της. Εκεί που χάνει έδαφος είναι στο φινάλε. Παρότι παραμένει ανατρεπτικό και απρόβλεπτο σε σύγκριση με αντίστοιχες ταινίες του είδους, δίνει την αίσθηση ότι βιάζεται να ολοκληρωθεί και δεν αφήνει τον χρόνο που χρειάζεται για να ξετυλιχθούν οι συνέπειες των γεγονότων. Συνολικά, μου άφησε θετική εντύπωση και αποτέλεσε μια ευχάριστη κινηματογραφική εμπειρία. Παρ’ όλα αυτά, έχω την αίσθηση ότι θα ταίριαζε περισσότερο σε πλατφόρμα streaming παρά ως μεγάλη κινηματογραφική πρεμιέρα.
Ιανός Κωνσταντόπουλος

@fishing_lab01 Λαγοκέφαλος vs αλουμινενιο κουτάκι #fyp#fishing #fish #fisherman #angler ♬ πρωτότυπος ήχος – FishingLab

Λαγοκέφαλοι, συναγερμός για το τοξικό ψάρι, τι να κάνετε αν σας δαγκώσει, μωβ μέδουσες που επέστρεψαν στις ελληνικές θάλασσες και ένας οδηγός επιβίωσης για το ελληνικό καλοκαίρι στις θάλασσές μας. Το τελευταίο διάστημα δύσκολα θα έχεις ξεφύγει από κάποια είδηση για τον φετινό «εχθρό» του Έλληνα λουόμενου και των επαγγελματιών της αλιείας, που ακούει στο όνομα λαγοκέφαλος. Και να σου ο δεκάλογος επιβίωσης στις ελληνικές θάλασσες, να σου και τα βίντεο που αποδεικνύουν τη δύναμη των σαγονιών του, με το ψάρι να δαγκώνει μπροστά στην κάμερα κουτάκια αναψυκτικών!

Και πράγματι, η παρουσία του αποτελεί σοβαρό ζήτημα για το θαλάσσιο οικοσύστημα και τους ψαράδες, οι οποίοι ζητούν την άμεση εφαρμογή προγράμματος επιδοτήσεων για την αντιμετώπιση των τοξικών τετραοδοντίδων, την ώρα που οι επιστήμονες αναζητούν τρόπους διαχείρισης της θανατηφόρας τοξίνης τους.

Το δηλητηριώδες αυτό ψάρι έφτασε στη Μεσόγειο μέσω της διώρυγας του Σουέζ και αποτελεί ένα σύνθετο περιβαλλοντικό, παραγωγικό και υγειονομικό πρόβλημα. Όμως, μέσα στον θόρυβο του πανικού που προσπαθούν να προκαλέσουν τα μίντια με τους τίτλους περί «εισβολής», συχνά ξεχνάμε μια άβολη αλήθεια: ο λαγοκέφαλος δεν αποφάσισε μόνος του να φύγει από το φυσικό του περιβάλλον. Δεν σχεδίασε ύπουλα καμία εισβολή και δεν έψαχνε κανένα νέο περιβάλλον για να καταστρέψει. Απλώς ακολούθησε το ένστικτό του για τροφή και επιβίωση, περνώντας μέσα από έναν δρόμο που ο ίδιος ο άνθρωπος τού άνοιξε.

Και για ακόμη μία φορά, το είδος που βρέθηκε σε ένα περιβάλλον που δεν είναι το φυσικό του, γίνεται ο εύκολος ένοχος. Ο πραγματικός ένοχος όμως, αυτής της ιστορίας είναι εκείνος που παρεμβαίνει αχόρταγα στα οικοσυστήματα διαταράσσοντας διαρκώς τις ισορροπίες κι έπειτα ψάχνει άμεσες λύσεις για προβλήματα που σε μεγάλο βαθμό ο ίδιος δημιούργησε.

Ναι, ο λαγοκέφαλος δεν είναι ένας αθώος κίνδυνος. Είναι όμως και ένα ακόμη σύμπτωμα μιας μεγαλύτερης ιστορίας: της ανθρώπινης παρέμβασης σε μια φύση που συνεχώς δοκιμάζεται κι απλώς εμείς δυσκολευόμαστε να αντιμετωπίσουμε τις συνέπειες των επιλογών και πράξεών μας…
Ευδοκία Βαζούκη

Αν έχεις σταθεί ποτέ τόσο άτυχος στη ζωή σου, ώστε να χρειάστηκε να αναζητήσεις σπίτι για ενοικίαση στην Αθήνα (και σε σχεδόν κάθε άλλη μεγάλη πόλη, για να είμαι δίκαιη) τότε ξέρεις πόσο παρανοϊκή είναι αυτή η διαδικασία. Θυμάσαι κάτι τρώγλες, για τις οποίες κάποτε πλήρωναμε 250 ευρώ τον μήνα (και νιώθαμε και βλάκες); Ε, τώρα που η Airbnb έδωσε τη φαεινή ιδέα σε κάθε ιδιοκτήτη να εκμεταλλευτεί (συγγνώμη, αξιοποιήσει ήθελα να πω) την «ελεύθερη αγορά» και την παντελή αδιαφορία των απανταχού αστικών κρατών και κυβερνήσεων, οι ίδιες τρύπες τώρα δίνονται για 250 ευρώ την εβδομάδα. Και αν το Airbnb δεν πάει καλά, δεν πειράζει μωρέ, επιστροφή στην ενοικίαση, αυτή τη φορά όμως όχι κάτω από 400 ευρώ – τόσο δεν θα το βρεις ούτε βομβαρδισμένο να είναι.

Ας μην ξεφεύγω, όμως, από το θέμα μας, εξάλλου ο Είσβο τα λέει πολύ καλύτερα στο ολοκαίνουριο κομμάτι του, με τίτλο “AIRBNB” και, όπως πάντα, είναι απολαυστικός. Μέσα σε 2 λεπτά έχει χωρέσει κάθε παράνοια που έχουμε όλοι ακούσει από ιδιοκτήτες – νεοτσιφλικάδες που τρέμουν στη σκέψη ότι θα “αδικηθεί” ο στάβλος που παρουσιάζουν για έπαυλη. “Από τη μύτη το νοίκι να σου βγει, θέλεις τουρίστα όχι βιοπαλαιστή” τους εύχεται ο Εισβολέας και όλοι οι (πρώην, νυν και εν δυνάμει) ξεσπιτόγατοι συνυπογράφουμε. Να τι θα ακούμε on repeat μέχρι τη συναυλία του στις 23 Ιουνίου στην Τεχνόπολη.
Τατιάνα Γεωργακοπούλου

Για όσους νόμιζαν πως αυτή την εβδομάδα στις horror πρεμιέρες υπήρχε μόνο το Obsession, να ξέρουν ότι υπάρχει και το Leviticus. Ανήκω μάλλον στο μικρό ποσοστό που άφησε στην άκρη την πιο πολυσυζητημένη horror πρεμιέρα της χρονιάς και προτίμησε τη μικρή αυστραλιανή παραγωγή με χαμηλό budget και ένα μεγάλο όνειρο. Το Leviticus έκανε πρεμιέρα στο Sundance, κέρδισε κοινό και κριτικούς και πριν προλάβεις να πεις «Leviticus» είχε ήδη εξασφαλίσει διανομή και προβολές σε χιλιάδες αίθουσες παγκοσμίως.

Το concept; Δύο έφηβοι προσπαθούν να ξεφύγουν από μια βίαιη οντότητα που παίρνει τη μορφή του ατόμου που επιθυμούν περισσότερο. Δηλαδή… ο ένας τον άλλον. Horror; Romance; Ένα πολύ μπερδεμένο situationship; Ναι. Το Leviticus είναι από εκείνες τις ταινίες που σου θυμίζουν ότι μερικές φορές οι πιο ενδιαφέρουσες εμπειρίες κρύβονται λίγο πιο δίπλα από τα προφανή blockbuster. Και, μεταξύ μας, ποιος δεν θέλει να δει ένα queer love story όπου το μεγαλύτερο πρόβλημα δεν είναι η επικοινωνία αλλά μια… δαιμονική οντότητα;
Δάφνη Τζώρτζη

Την Παρασκευή, εγώ και πολλοί άλλοι φαντάζομαι, πέσαμε πάνω στο βίντεο μιας γυναίκας με μαγευτική φωνή που τραγουδούσε στα περσικά και στα μαζανταρανί (τι όμορφες γλώσσες) μελοποιήσεις ποιημάτων, όπως έμαθα αργότερα. Αυτή η γυναίκα είναι η Parastoo Ahmadi, η οποία τραγούδησε μαζί με άνδρες συναδέλφους της, χωρίς να φοράει χιτζάμπ σε μια συναυλία το 2024. Αυτό, λοιπόν, ήταν αρκετό για να καταδικαστούν εκείνη και οι συνάδελφοί της σε μαστίγωμα! Για το ίδιο το γεγονός τι να πει κανείς; Δεν υπάρχουν λόγια, είναι κατάφωρη η καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αυτές οι ειδήσεις μάς επιστρέφουν στον μεσαίωνα.

Θα ήθελα, όμως, να πω ότι σε καμια περίπτωση αυτή η κατάπτυστη απόφαση δεν δικαιολογεί ισλαμοφοβικά, ρατσιστικά ξεσπάσματα που είδαμε στα social media. Όπως και σε καμία περίπτωση οι ακρότητες του θεοκρατικού καθεστώτος του Ιράν δεν δικαιολογούν την εισβολή/επίθεση των ΗΠΑ σε μια ξένη χώρα. Βλέπω ότι κάποια δυτικά media εκμεταλλεύτηκαν την τραγική αυτή είδηση, για να υπονοήσουν ότι κάποιος πρέπει να “σώσει” τους Ιρανούς. Η πραγματικότητα είναι ότι οι ΗΠΑ έχουν άριστες σχέσεις με εξίσου αυταρχικά προς τις γυναίκες καθεστώτα, όπως εκείνο της Σαουδικής Αραβίας. Ούτε αυτοί, ούτε οι εξόριστοι μονάρχες του Ιράν είναι σωτήρες. Σε καμία περίπτωση. Και στο Ιράν, και παντού, μόνο ο ίδιος ο λαός μπορεί να σώσει τον εαυτό του.
Τατιάνα Γεωργακοπούλου