Βασιλική Διαλυνά, είμαστε τελικά όλοι «πολίτες β’ κατηγορίας»;

Σχεδόν μισό αιώνα μετά το πρώτο του ανέβασμα στην Ελλάδα, το έργο «πολίτες β΄ κατηγορίας» επιστρέφει στο Θέατρο Τζένη Καρέζη – σε σκηνοθεσία Τζένης Κόλλια – φέρνοντας ξανά στο προσκήνιο μια ιστορία για τη βία της εξουσίας, τη βολική κατασκευή «ενόχων» και τη λεπτή γραμμή ανάμεσα στην ανθρώπινη αλήθεια και την πολιτική αφήγηση.

Με αφορμή αυτή τη νέα σκηνική συνάντηση, η ηθοποιός Βασιλική Διαλυνά μιλά για δικό της ρόλο στην παράσταση – που όπως λέει η ίδια αναγνωρίζει «σε κάθε γυναίκα εκεί έξω» – για την ανάγκη της διεκδίκησης, αλλά και για έναν κόσμο όπου η αδικία δεν ανήκει στο παρελθόν και η επιθυμία για αλλαγή παραμένει πιο επίμονη από ποτέ.

Τελείωσα το Εθνικό Θέατρο και έκτοτε δουλεύω ανελλιπώς, κυρίως στο θέατρο. Όλο και κάπου θα με έχεις «πετύχει»! Πιο πρόσφατες παραστάσεις είναι τα Ανεξάρτητα Κράτη, ο Κωλόκαιρος, ο Μορμόλης, που σημείωσαν μεγάλη επιτυχία.

Δεν ήξερα τίποτα μέχρι να ακούσω για πρώτη φορά γύρω στα 15 μου το “Sunday bloody Sunday” των U2. Τότε, προ ίντερνετ, ξεκίνησα να ψάχνω, να διαβάζω, και να ενδιαφέρομαι για «γεγονότα που συγκλόνισαν τον κόσμο». Από τότε έχουν περάσει πολλά χρόνια μέχρι αυτή την παράσταση. Ο IRA ήταν μια ομάδα αντιφρονούντων που ανέλαβε ένοπλη δράση για πάνω από τρεις δεκαετίες για να αποτινάξει τον βρετανικό ζυγό από τη Βόρεια Ιρλανδία, πριν αποκηρύξει τελικά τη βία. Η ιστορία τους -ανεξάρτητα από τον τρόπο και τις μεθόδους- και η ιστορία του λαού της Ιρλανδίας είναι συνυφασμένη με την ιστορία κάθε λαού που αγωνίζεται για τη λευτεριά και για τα πολιτικά και ανθρώπινα δικαιώματά του. Κι εμείς εδώ, έχουμε κάθε λόγο να θυμόμαστε και να ταυτιζόμαστε με αυτούς τους αγώνες διότι σχεδόν ταυτόχρονα βιώσαμε σαν λαός την ίδια καταπίεση και από εχθρούς αλλά και από τα «αδέρφια» μας…

Η ιστορία του IRA και του λαού της Ιρλανδίας είναι συνυφασμένη με την ιστορία κάθε λαού που αγωνίζεται για τη λευτεριά

Γυναίκα, μάνα, αγωνίστρια.

Η παράσταση «πολίτες β κατηγορίας» κάνουν πρεμιέρα στο Θέατρο Τζένη Καρέζη, στις 7 Μαΐου.

Είναι η δεύτερη φορά που συνεργάζομαι με το Θέατρο Καρέζη και έχω μεγάλη χαρά να παίζω πάλι σε μια από τις πιο όμορφες και ιστορικές σκηνές της Αθήνας. Αυτό το θέατρο αποτελεί για μένα ιστορική μνήμη. Μνήμη προσωπικού αγώνα δύο εμβληματικών ηθοποιών αλλά και συλλογικού αγώνα, που με όπλα την τέχνη και την καλλιέργεια, πνευματική και πολιτιστική, άφησαν παρακαταθήκη σε εμάς, τους επόμενους, το έργο τους και την πίστη τους στον άνθρωπο πως η παιδεία και ο πολιτισμός είναι το θεμέλιο κάθε προόδου.

Με ιντριγκάρει το γεγονός ότι καλούμαι να ενσαρκώσω μια γυναίκα, της οποίας το βλέμμα αναγνωρίζω σε κάθε γυναίκα εκεί έξω

Δεν με τρόμαξε καθόλου ο ρόλος της Λέλας. Ίσα, ίσα με ιντριγκάρει το γεγονός ότι καλούμαι να ενσαρκώσω μια γυναίκα, της οποίας το βλέμμα αναγνωρίζω σε κάθε γυναίκα εκεί έξω, σε κάθε μία από εμάς που δεν τα έχουμε όλα έτοιμα στρωμένα, που ξεβολευόμαστε σε κάθε ευκαιρία να κατέβουμε στο δρόμο και να διεκδικήσουμε τα δικαιώματά μας.

Είμαι της άποψης ότι χρειάζεται να περάσει πολύς χρόνος ώστε να να νοιώσει ο ηθοποιός τι σημαίνει για κείνον ακριβώς ο ρόλος που υποδύεται. Θέλει καθημερινή τριβή, καθημερινή φροντίδα και συνέπεια, και αυτό έρχεται σταδιακά μέσα από τη μοναδική συνθήκη και των προβών, αλλά και των παραστάσεων που λαμβάνουν χώρα κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες και συγκεκριμένη διαδρομή. Οπότε θα έλεγα πως, για εμένα, κάθε που τελειώνει μια παράσταση και «πενθώ» γι’ αυτό το τέλος είναι και το δείγμα ότι αφήνω πίσω μου ένα κομμάτι από εμένα. Τότε και μόνο τότε νοιώθω πράγματι ότι ίσως, όχι «μπήκα» αλλά ότι ήμουν ο ρόλος…

H Βασιλική Διαλυνά πρωταγωνιστεί στην παράσταση μαζί με τους Χρήστο Σαπουντζή, Γιάννη Λατουσάκη, Παναγιώτη Παπαϊωάννου, Αργύρη Λάμπρου και Τίτο Μακρυγιάννη

Παραφράζοντας τον Ρενέ Γκοσινί στον Αστερίξ: «Όλοι; Όχι όλοι… Ένα μικρό χωριό υποταγμένων αργυρώνητων κατέχουν περισσότερο πλούτο από το 50% του παγκόσμιου πληθυσμού»! Για να χρησιμοποιήσω και τα λόγια του κοινωνιολόγου από το έργο μας «οι δισεκατομμυριούχοι πληθαίνουν κάθε μέρα εις βάρος των ανθρώπων που υποσιτίζονται, οι οποίοι κι αυτοί πληθαίνουν μέρα με τη μέρα»…
Βλέπουμε ξεκάθαρα πια και τι συμβαίνει στην Ελλάδα του 2.0.

«Αδικία. Έζησα όλη μου τη ζωή μέσα στην αδικία».

Την ικανοποίηση ότι έχουμε παίξει τίμιο παιχνίδι με τους συναδέλφους μου.

Ότι παρόλο που φαίνονται να έχουν όλα τελειώσει, κάτι μέσα μου μου λέει πως όλα τώρα ξεκινούν.

Τον πόθο για αλλαγή.