Σε πρώτο πρόσωπο: Γεωργία Σωτηριανάκου, ηθοποιός

Μια έντονη παιδική ανάμνηση που έχω έχει να κάνει με την θάλασσα. Θυμάμαι να βρίσκομαι στα ρηχά και σαν παιχνίδι, να βουτάω το κεφάλι μου μέσα στο νερό. Ήμουν πολύ μικρή για να ξέρω κολύμπι άλλα και για να θυμάμαι αυτή τη στιγμή! Ξαφνικά υπήρξε μια παράξενη διαύγεια. Ένιωθα ότι μπορούσα να δω καθαρά κάτω από το νερό. Θυμάμαι γαλήνη, το φως από τον ήλιο και ότι δεν χρειάζομαι ανάσα, δεν ήθελα να βγω. Υδτερα θυμάμαι δυό χέρια να με τραβούν έξω.

Με ταρακούνησε και με ωρίμασε απότομα και κάπως με οδήγησε να αρχίσω να ψάχνω πιο συνειδητά τον εαυτό μου και τους άλλους.

Άνοιξε καινούργιους κόσμους και ένιωσα για πρώτη φορά ότι ανήκω κάπου. Ήταν μια πολύ έντονη και ουσιαστική εμπειρία. Απ’ όλους τους δασκάλους της σχολής είχα κάτι να κρατήσω. Δεν μπορώ να ξεχωρίσω στιγμές και συμβουλές, ο καθένας με τον τρόπο του μου έμαθε να αγαπώ και να σέβομαι την τέχνη αυτή, να την αντιμετωπίζω με επαγγελματισμό, ήθος και “γερό στομάχι”. Φεύγοντας είχα αρκετά εφόδια, να μπορώ να στέκομαι συνειδητά και υπεύθυνα στη δουλειά. Υπήρξαν άνθρωποι που με ενέπνευσαν βαθιά και τους ευχαριστώ.

Μια παράξενη συνύπαρξη ευφορίας και δυσφορίας, σαν να σε τραβάει κάτι μπροστά ενώ ταυτόχρονα θέλεις να κρυφτείς.

Είναι ένας σκηνοθέτης που αγάπα τους ηθοποιούς του και δημιουργεί ένα περιβάλλον όπου μπορείς να αφεθείς και να ρισκάρεις στις πρόβες, σε αφήνει ελεύθερο. Τον ενδιαφέρει το λάθος, έχει όμως το χάρισμα να το μετουσιώνει σε σωστό, έχει φρέσκια ματιά κι ένα πολύ ιδιαίτερο καλλιτεχνικό στίγμα στις παραστάσεις του. Η “Γραμμή Σκιάς” είναι μια ιδιαίτερη εμπειρία, γιατί μας κάλεσε να μπούμε σε έναν κόσμο με δικούς του, αυστηρούς αλλά ταυτόχρονα ποιητικούς κώδικες, χρειάστηκε να αφεθούμε και να εμπιστευτούμε πλήρως το όραμα αυτό. Παράλληλα η συνεργασία με τους υπόλοιπους συντελεστές και φυσικά τους ηθοποιούς υπήρξε ιδανική, δημιουργήθηκε μια πολύ όμορφη κοινή ενέργεια και “πλεύση” εντός και εκτός σκηνής.

Το έργο όπως το περιγράφει και ο συγγραφέας, είναι το πέρασμα προς την ωριμότητα και την ευθύνη. Ζούμε σε μια εποχή με συνεχείς αλλαγές και αβεβαιότητες, πολλές φορές καλούμαστε να πάρουμε αποφάσεις χωρίς να νιώθουμε έτοιμοι. Η ίδια η κοινωνία, οι καταστάσεις που μας περιβάλλουν μάς καλούν να ενηλικιωθούμε απότομα, σχεδόν βίαια.

Η “Γραμμή Σκιάς” δεν συνομιλεί με την επικαιρότητα με άμεσο τρόπο, αλλά σίγουρα πιο ουσιαστικά. Θέτει στο επίκεντρο τη συνύπαρξη, την εμπιστοσύνη και την αλληλεγγύη.

Η αλληλεγγύη όταν συμβαίνει αληθινά λειτουργεί σαν ένα “σπάσιμο” αυτής της απόστασης. Το χάσμα μικραίνει, δεν εξαλείφεται άλλα παύει να είναι το πρόβλημα, ναι για μένα η αλληλεγγύη μπορεί να φέρει την επιθυμητή αλλαγή, όταν λειτουργεί συλλογικά και συνειδητά.

Ο Γιώργος Σίμωνας τον ενέταξε ώστε να υπάρχουν και γυναικείες παρουσίες μέσα στο πλήρωμα. Υποδύομαι μια γιατρό, έναν άνθρωπο που μπαίνει σε αυτό το περιβάλλον χωρίς να ξέρει ακριβώς τι θα συναντήσει. Αρχικά κουβαλά μια καχυποψία και μια αίσθηση καθήκοντος, είναι εκεί για να “εκτελέσει” έναν ρόλο, να βοηθήσει επαγγελματικά. Στη πορεία αντιλαμβάνεται ότι η παρουσία της δεν είναι απλώς λειτουργική αλλά ουσιαστική και ανθρώπινη, γίνεται ένα με τους ανθρώπους του πληρώματος, δεν έχει σημασία ποιος είσαι αλλά πώς μπορείς να βοηθήσεις να είσαι χρήσιμος για τους άλλους. Όταν ξεκινά η ανάγκη επιβίωσης είσαι απλά εκεί, ο ένας για τον άλλον. Ομολογώ κι εγώ είμαι συχνά επιφυλακτική απέναντι στο καινούργιο, χρειάζομαι χρόνο για να εμπιστευτώ, ταυτόχρονα όμως έχω και την ανάγκη να ανήκω. Οπότε ο ρόλος αυτός, κάπως παράξενα δεν είναι τόσο ξένος για εμένα.

Είναι ένας χώρος που θα ήθελα να συναντήσω στη διαδρομή μου, το λες και όνειρο!

Με ηρεμεί, με γεμίζει, με επαναφέρει.