Hot or Not #217: Όλα όσα μας άρεσαν (ή μας χάλασαν) αυτή την εβδομάδα

Την εβδομάδα που πέρασε πήγαμε θέατρο, ακούσαμε μουσική, κάναμε βόλτες στην πόλη και φυσικά παρακολουθήσαμε την επικαιρότητα, η οποία – όπως πάντα – ήταν πλούσια. Σε αυτό το HotOrNot μοιραζόμαστε μαζί σας όσα ξεχωρίσαμε την εβδομάδα αυτή, δηλαδή όσα μας άρεσαν, αλλά και όσα μας δυσαρέστησαν.

Υπάρχουν λίγα πράγματα σε αυτή την πόλη που να είναι τόσο χαρακτηριστικά όσο το άγαλμα του Δρομέα ή το ξενοδοχείο Χίλτον ακριβώς από πίσω του. Ένα ξενοδοχείο που άνοιξε τις πόρτες του πρώτη φορά στις 23 Απριλίου 1963 και κατόρθωσε να γίνει συνώνυμο της αθηναϊκής αίγλης, της ξέφρενης νυχτερινής ζωής και της πολυτέλειας — από τη Μαρία Κάλλας και τον Αριστοτέλη Ωνάση μέχρι την Ολυμπιακή Επιτροπή του 2004 και την επιτροπή της Τρόικας πιο πρόσφατα.

Και επειδή η ανάγκη να ξανανιώσουμε τα «περασμένα μεγαλεία» αυτής της πόλης δεν φαίνεται ποτέ να μας διαφεύγει, φέτος, 23 Απριλίου 2026, το Conrad Athens The Ilisian  – όπως είναι πλέον το όνομά του – άνοιξε ξανά τις πόρτες του σε μια Αθήνα διαφορετική και σίγουρα σε μια κοινωνία με περισσότερες απαιτήσεις. Τα έργα του Γιάννη Μόραλη κοσμούν όλους τους χώρους του αθηναϊκού resort, καθώς και όλα τα δωμάτια, ενισχύοντας την καλλιτεχνική του ταυτότητα. Στους χώρους του Conrad Athens συναντά κανείς μια ολοκληρωμένη εμπειρία φιλοξενίας, με εστιατόρια, χώρους διασκέδασης και μια ατμόσφαιρα ευγένειας και φροντίδας που χαρακτηρίζει συνολικά τον προορισμό. Το Conrad Athens εισέρχεται στην αθηναϊκή ζωή με ισχυρή ιστορία, αισθητική αρτιότητα και μια ξεκάθαρη πρόθεση: να επανασυστήσει την περιοχή των Ιλισίων – να της χαρίσει ξανά το όνομα της – δίνοντας της ζωή και δημιουργώντας νέες ιστορίες και αναμνήσεις.
Μαρία Βαλτζάκη 

Με σαφή αναφορά στο τσεχωφικό σύμπαν (το προδίδει άλλωστε και ο τίτλος «Τρεις αδερφές (θα έρθουν καλύτερες μέρες)»), η Ειρήνη Λαμπρινοπούλου συνυπογράφει μαζί με τη Δανάη-Αρσενία Φιλίδου ένα σύγχρονο έργο που ανεβαίνει στο Πλύφα, εστιάζοντας στην ανάγκη των γυναικών να επαναπροσδιορίσουν τον εαυτό τους έξω από τις προσδοκίες των άλλων.

Η Όλγα, η Μαρία και η Ειρήνη συναντιούνται μετά από χρόνια στο πατρικό τους στην Κεφαλονιά, έναν χρόνο μετά τον θάνατο του πατέρα τους. Έχοντας ακολουθήσει διαφορετικές ζωές στην Αθήνα, επιστρέφουν με σκοπό να πουλήσουν το σπίτι. Όμως, όσο περιμένουν τους υποψήφιους αγοραστές, έρχονται αντιμέτωπες με όσα άφησαν πίσω: αναμνήσεις, παλιές συγκρούσεις, ανείπωτες κουβέντες. Το σπίτι λειτουργεί σαν ζωντανός οργανισμός που ανασύρει ό,τι είχε θαφτεί. Οι ισορροπίες δοκιμάζονται, οι βεβαιότητες καταρρέουν, οι επιλογές επανεξετάζονται. Οι τρεις αδερφές καλούνται να αναμετρηθούν με το ποιες ήταν, ποιες έγιναν και –κυρίως– ποιες θέλουν να είναι, μακριά από όλα εκείνα που τις διαμόρφωσαν. Η επιστροφή αυτή δεν είναι εύκολη· είναι μια επίπονη αλλά αναγκαία διαδρομή προς την αυτογνωσία. Εκεί όπου τα όνειρα συναντούν τις ματαιώσεις και η παιδική αθωότητα συγκρούεται με την ενήλικη πραγματικότητα. Κι αν οι «καλύτερες μέρες» δεν έχουν έρθει ακόμη, το έργο μάς υπενθυμίζει πως η διεκδίκησή τους παραμένει ένας αγώνας που αξίζει να δίνεται.
Ευδοκία Βαζούκη

Το υπέροχο έργο του Γκέοργκ Κάιζερ, σε σκηνοθεσία του Θωμά Μοσχόπουλου, καταφέρνει μέσω του μαύρου χιούμορ να αφηγηθεί -ποιητικά- μια ιστορία ενός αντι-ήρωα που ενυπάρχει σε έναν καθαρά σουρεαλιστικό, παρανοϊκό κόσμο.

Μια μέρα χρειάστηκε, και μια παράτολμη γοητεία, για να μεταμορφώσει Εκείνον -έναν απλό ταμία- σε “καταχραστή”, αφού έκλεψε ένα τεράστιο ποσό από την τράπεζα, μια πράξη ενάντια στην ίδια του την ηθική ή έστω την “τέλεια-κατασκευασμένη” καθημερινότητά του. Το ίδιο γεγονός όμως, όπως αποδόθηκε θαυμάσια στην πρώτη σκηνή, τον βοήθησε να απεγκλωβιστεί από το ξύλινο κουτί που τον περιόριζε (μέσα στο οποίο εργαζόταν), να ξεσκεπάσει το πρόσωπό του από τη χάρτινη σακούλα που έκρυβε την ταυτότητά του και τον εργαλιοποιούσε και τελικά να κερδίσει μερικές ώρες ελευθερίας στον κόσμο που ανήκει και ενίοτε ζει.

Ένα φανταστικό στοιχείο του έργου είναι πως ο ήρωας προσπαθούσε διαρκώς, με τα χρήματα που απέσπασε, να αποκτήσει άυλα αγαθά που θα τον έφερναν πιο κοντά στην κατανόηση του πώς λειτουργεί ο άνθρωπος. Ενώ -αν και κατέρρεε ψυχικά- δεν υπήρχε καμία έντονη αντίδραση ή έκφραση στο πρόσωπό του, μάλλον γιατί ήταν ήδη συναισθηματικά κενός ή επειδή το βλέμμα του πάγωνε στην όψη της ωμής πραγματικότητας.

Και ενώ η σκηνή του Θεάτρου Κατερίνας Βασιλάκου γεμίζει πεταμένα “χαρτονομίσματα” (λευκά, κομμένα ορθογώνια χαρτιά), εμείς καταλαβαίνουμε πως Εκείνος αντιλαμβανόταν το χρήμα ως άχρηστο, εξ’ ου και το σκόρπισε, αφού “ευτελίζει καθετί που μπορεί να αγοράσει”. Άλλωστε, όπως μας έμαθε ο υπέροχος θίασος, Εκείνος ήταν απλά μια καλοκουρδισμένη μηχανή· ένα γρανάζι που τελικά δεν κατάφερε να ξεφύγει, όχι από τη δίψα για χρήμα αλλά από αυτούς που (θα) έκαναν τα πάντα για να το αποκτήσουν.
Γιώτα Ευθυμίου

Την εβδομάδα που μάς πέρασε η Αμερικανική Ακαδημία Κινηματογράφου τροποποίησε τους κανόνες επιλεξιμότητας για τα βραβεία Όσκαρ, φέρνοντας στο προσκήνιο τα μεγάλα ερωτηματικά που εγείρει η χρήση Τεχνητής Νοημοσύνης στην 7^η τέχνη. Εγώ θα ήθελα να σταθώ σε τρεις αποφάσεις. Συγκεκριμένα στις ερμηνευτικές κατηγορίες όπου επιλέξιμοι θα θεωρούνται μόνο ρόλοι που έχουν ερμηνευθεί από ανθρώπους με τη συγκατάθεση τους, και στις κατηγορίες των σεναρίων όπου για να είναι επιλέξιμο ένα σενάριο θα πρέπει να έχει γραφτεί από άνθρωπο. Δυστυχώς όμως η Ακαδημία διευκρίνισε πως εκτός από τις κατηγορίες της Υποκριτικής και του Σεναρίου, αν ένας δημιουργός έχει χρησιμοποιήσει ψηφιακά εργαλεία τεχνητής νοημοσύνης στην ταινία, αυτά τα «εργαλεία ούτε ενισχύουν ούτε μειώνουν τις πιθανότητες μιας υποψηφιότητας».

Και αυτό, από τη μία σίγουρα δεν είναι κάτι θετικό για τις θέσεις εργασίας στο animation, στα VFX, στον ήχο, στο μοντάζ, τη φωτογραφία, ενώ ανοίγει περισσότερο την «ψαλίδα» ανάμεσα σε μεγαλύτερες και μικρότερες παραγωγές. Και στην τελική το σινεμά είναι ανθρώπινη τέχνη, όχι output μηχανής. Δεν είναι το ίδιο να σχεδιάζει, να φωτίζει, να μοντάρει ή να χτίζει οπτικά ένας επαγγελματίας μια ταινία με το να επιβλέπει απλώς και να επιλέγει ανάμεσα σε πολυάριθμες AI-generated εκδοχές.

Σε άλλες, ωστόσο,  ακόμη περισσότερο θετικές εξελίξεις, η Ακαδημία αποφάσισε πως στην κατηγορία Διεθνούς Ταινίας υπάρχουν πλέον δύο τρόποι υποβολής. Εκτός από την υποβολή μιας ταινίας ως επίσημης επιλογής από μια χώρα, μια μη αγγλόφωνη ταινία μπορεί πλέον να υποβληθεί προς εξέταση κερδίζοντας ένα προκριματικό βραβείο σε διεθνές κινηματογραφικό φεστιβάλ, απελευθερώνοντας έστω και ελάχιστα μια ταινία από το βάρος των πολιτικών παρεμβάσεων και το εν δυνάμει «φιάσκο» στις εγχώριες διαδικασίες επιλογής.
Αριστούλα Ζαχαρίου