10 νέοι ηθοποιοί ξανακοιτούν την παράδοση χωρίς εξιδανικεύσεις

Υπάρχουν παραστάσεις που προκύπτουν από έτοιμα κείμενα, αλλά και κάποιες άλλες που «γεννιούνται» από μια ανάγκη να ειπωθούν ιστορίες που θέτουν ερωτήματα και αναζητούν απαντήσεις. Ιστορίες που ψάχνουν σε παραλογές, δημοτικά τραγούδια και λαϊκές μαρτυρίες – υλικά που κουβαλούν μαζί βία και τρυφερότητα – για να εντοπίσουν την καταγωγή της καταπίεσης που γεννά η πατριαρχία· ένα ζήτημα που απασχολεί το τότε, το σήμερα και, ευχόμαστε, όχι το πάντα.

Τα «Πάτρια εδάφη» είναι μια τέτοια παράσταση. Μια συλλογική σκηνική σύνθεση που ξεκίνησε ως εκπαιδευτική έρευνα στη Δραματική Σχολή Νέο Ελληνικό Θέατρο – με την υποστήριξη των δασκάλων Κωνσταντίνου Γιουρνά, Ελένης Μολέσκη και Αμαλίας Μουτούση – και εξελίχθηκε στην πλήρη θεατρική της μορφή μέσα από πρόβες, μετατοπίσεις και επανεγγραφές του ίδιου του υλικού.

Στον πυρήνα της βρίσκονται η ελληνική λαϊκή παράδοση, αλλά και αποσπάσματα αρχαίας τραγωδίας και νεότερης ποίησης. Όλα αυτά συναντούν ένα βασικό ερώτημα: τι σημαίνει να κουβαλάς μια παράδοση που σε εκφράζει, αλλά ταυτόχρονα μπορεί και να σε περιορίζει;

Τα ρούχα και τα αξεσουάρ της φωτογράφισης είναι από τα brands: SOPHIA CHANTAL, ΣΤΑΜΑΤΙΝΑ ΜΠΟΓΕΑ – ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΕΣ ΕΝΔΥΜΑΣΙΕΣ, ΕATING THE GOBBER, IOANNA KOURBELLA, FAVELA

«Ξεκινήσαμε κυριολεκτικά από το μηδέν, χωρίς ένα ενιαίο θεατρικό κείμενο», λέει ο δάσκαλος και σκηνοθέτης της παράστασης, Κωνσταντίνος Γιουρνάς. «Η πρώτη μου σκέψη βασίστηκε σε δύο παραλογές των Αγαπημένων Αδελφών και της Ανδρονίκης, δύο ιστορίες όπου εμφανίζεται το μοτίβο της γυναικοκτονίας. Από εκεί γεννήθηκε η ανάγκη να δουλέψουμε με τη λογική ενός χορού αρχαίας τραγωδίας: μια συλλογική αφήγηση που θα συνδυαζόταν με μαρτυρίες, αποσπάσματα τραγωδίας, παραδοσιακούς χορούς και τραγούδια της ελληνικής παράδοσης. Η συνομιλία ανάμεσα στη χορική αφήγηση και στους παραδοσιακούς χορούς αποδείχθηκε καθοριστική· και τα δύο μοιράζονται την ίδια βαθιά συλλογικότητα, τον τρόπο που οι άνθρωποι ενώνονται για να αφηγηθούν ή να χορέψουν με έναν κοινό σκοπό».

Καθώς οι πρόβες προχωρούσαν, το υλικό άρχισε να αποκτά περισσότερο χώρο και το βάθος που του αναλογούσε. Η αφήγηση ξεκαθάριζε, γινόταν πιο συγκεκριμένη, πιο ζωντανή, και η σκηνική σύνθεση άρχισε να διαμορφώνει τη δική της ταυτότητα. Όπως εξηγεί ο Κωνσταντίνος Γιουρνάς, κομβικό σημείο της εξέλιξης υπήρξε και ένα ακόμη ερώτημα: ποιοι είναι οι άνθρωποι που συγκροτούν αυτόν τον χώρο αφήγησης;

«Καθώς προχωρούσαν οι πρόβες, το υλικό άρχισε να αποκτά τον χώρο και το βάθος που του αναλογούσε. Κομμάτια της αφήγησης ξεκαθάρισαν, έγιναν πιο συγκεκριμένα και πιο ζωντανά, και η σκηνική σύνθεση άρχισε να αποκτά τη δική της ταυτότητα. Ένα ακόμη στοιχείο που διαφοροποίησε την τελική παράσταση από την αρχική πτυχιακή εργασία ήταν η ανάγκη να απαντήσουμε στο ερώτημα: ποιοι είναι αυτοί οι άνθρωποι που συγκροτούν τον χώρο της αφήγησης;».

Ο σκηνοθέτης της παράστασης Κωνσταντίνος Γιουρνάς.

Στην αρχική εκπαιδευτική φάση, οι ηθοποιοί λειτουργούσαν ως ένα ενιαίο σώμα. Όσο όμως η έρευνα προχωρούσε, κάτι μετακινήθηκε: μέσα στο συλλογικό χορικό σύνολο άρχισαν να διακρίνονται πρόσωπα, φωνές, εσωτερικές διαδρομές. «Άρχισε να γίνεται σαφές πως μέσα στη χορική λειτουργία υπήρχαν στιγμές όπου κάθε ερμηνευτής έπρεπε να εκπροσωπήσει ένα συγκεκριμένο κομμάτι της αφήγησης, έναν συγκεκριμένο χαρακτήρα ή μια ιδιαίτερη φωνή», επισημαίνει ο σκηνοθέτης.

Έτσι, η παράσταση απέκτησε μια διπλή δομή: το «εμείς» του χορού και το «εγώ» της προσωπικής αφήγησης, που διαρκώς εναλλάσσονται. «Αυτή η εναλλαγή ανάμεσα στο συλλογικό και το προσωπικό, ανάμεσα στη φωνή του χορού και τη φωνή του προσώπου, ήταν που έδωσε στην παράσταση την τελική της μορφή και την απομάκρυνε από το πλαίσιο μιας απλής πτυχιακής άσκησης. Έγινε μια σκηνική σύνθεση όπου κάθε σώμα είχε ρόλο, θέση και ευθύνη μέσα στο σύνολο», τονίζει ο σκηνοθέτης.

Φυσικά, τίποτα από όλα αυτά δεν θα ήταν δυνατό αν δεν υπήρχε η πίστη στο εγχείρημα και η έμπρακτη στήριξή του. Καθοριστικός υπήρξε ο ρόλος του Κωνσταντίνου Αρμένη, διευθυντή της σχολής, ο οποίος όχι μόνο στήριξε την προσπάθεια, αλλά ανέλαβε και την πρωτοβουλία να τη χρηματοδοτήσει, επιτρέποντας στην εκπαιδευτική έρευνα να εξελιχθεί σε μια ολοκληρωμένη σκηνική πράξη.

Για να περιγράψει τον κόσμο της παράστασης, ο Κωνσταντίνος Γιουρνάς επιλέγει μια εικόνα που ενεργοποιεί εύκολα τη φαντασία μας: «Φανταστείτε μια ομάδα παιδιών που, ένα καλοκαίρι στο χωριό, μπαίνουν σε ένα εγκαταλελειμμένο σπίτι και ανακαλύπτουν έναν μπόγο με ρούχα μιας άλλης εποχής. Τα δοκιμάζουν για παιχνίδι, αλλά μέσα από έναν σχεδόν μεταφυσικό μηχανισμό μεταφέρονται σε ένα «σημείο μηδέν»∙ σε μια εποχή πιο αθώα, αλλά και βαθιά συντηρητική και πατριαρχική, τότε που οι παππούδες και οι γιαγιάδες τους ήταν στην ηλικία τους. Εκεί, οι ιστορίες και οι προφορικές αφηγήσεις εκείνης της εποχής αρχίζουν να ζωντανεύουν μπροστά τους.

Τα βασικά εκφραστικά μέσα της παράστασης είναι ο χορός, το τραγούδι, η σωματική αφήγηση και η χρήση των κοστουμιών ως μέσο μεταμόρφωσης και μνήμης. Τα ρούχα λειτουργούν σαν «πύλη» που ενεργοποιεί τις μνήμες, μεταμορφώνει τα παιδιά και τα συνδέει με έναν κόσμο που μοιάζει μακρινός, αλλά είναι βαθιά δικός τους».

Η περιοδεία της παράστασης “Πάτρια Εδάφη” ξεκινά την Παρασκευή 29 Μαΐου από την Άμφισσα («Καφεθέατρον Πανελλήνιον») και περιλαμβάνει στάσεις σε όλη την Ελλάδα από τον Ιούνιο έως και τον Σεπτέμβριο.

Η παράδοση δεν αντιμετωπίζεται στην παράσταση ως κάτι σταθερό ή εξιδανικευμένο. Αντίθετα, εμφανίζεται ως ένα πεδίο αντιφάσεων, καθώς αναδεικνύονται ταυτόχρονα και οι πιο συντηρητικές της όψεις. Πώς γίνεται κάτι τόσο αγνό να κουβαλά τόση καταπίεση; Πώς γίνεται μια κοινότητα τόσο κοντά στη φύση να χρειάζεται τόσο αυστηρούς κανόνες για να «δαμάσει» το πνεύμα της; Και τι σημαίνει για εμάς σήμερα που εξακολουθούμε να κουβαλάμε τα αποτυπώματα αυτών των κανόνων; Είναι ερωτήματα που διαπερνούν ολόκληρη την παράσταση και αναδεικνύουν τη σκοτεινή πλευρά της παράδοσης, που παραμένει επίμονα παρούσα. Και εδώ το έργο δεν επιχειρεί να δώσει εύκολες απαντήσεις, αντίθετα, μοιάζει να επιδιώκει να γεννήσει ακόμη περισσότερα ερωτήματα.

Η επιλογή της ομάδας να παρουσιάσει την παράσταση εκτός μεγάλων αστικών κέντρων δεν είναι τυχαία, ούτε υπαγορεύεται απλώς από πρακτικούς λόγους. «Είναι οργανικά δεμένη με τον ίδιο τον δραματικό της πυρήνα. Η ιστορία μας ξεκινάει από τα χωριά – αυτός είναι ο τόπος και ο χρόνος της αφήγησης – και υπάρχει κάτι βαθιά συγκινητικό στο να επιστρέφει αυτό το υλικό εκεί όπου γεννήθηκε. Η ιδέα ανήκει στον Κωνσταντίνο Αρμενό, που στάθηκε αρωγός σε όλο το εγχείρημα. Όταν μου το πρότεινε, ένιωσα αμέσως πως αυτή η παράσταση δεν πρέπει να περιμένει το κοινό να έρθει σε αυτήν· πρέπει η ίδια να πάει να το συναντήσει».

Κωνσταντίνος Γιουρνάς: Θέλαμε η παράσταση να θυμίσει κάτι από τα παλιά θεατρικά μπουλούκια, από εκείνη την εποχή που το θέατρο έμπαινε μέσα στις κοινότητες και γινόταν κομμάτι της ζωής τους.

Κάπως έτσι, η παράσταση επιδιώκει μια επιστροφή σε τόπους όπου η παράδοση δεν είναι μια μουσειακή έννοια, αλλά ζωντανή καθημερινή μνήμη· εκεί όπου το τραγούδι, ο χορός και η αφήγηση εξακολουθούν να έχουν κοινωνικό βάρος.

Και συνεχίζει ο Κωνσταντίνος: «Θέλαμε να θυμίσει κάτι από τα παλιά θεατρικά μπουλούκια, από εκείνη την εποχή που το θέατρο έμπαινε μέσα στις κοινότητες και γινόταν κομμάτι της ζωής τους. Μέσα στην παράσταση υπάρχουν μαρτυρίες γυναικών της Ηπείρου, τραγούδια από τη Δράμα, χοροί από τις Σέρρες και την Καππαδοκία. Το να ακουστούν αυτά τα υλικά ξανά στους τόπους τους, μπροστά σε ανθρώπους που τα κουβαλούν στη μνήμη τους, δημιουργεί μια γέφυρα ανάμεσα στο τότε και στο τώρα. Η παράδοση συναντά τη σύγχρονη ματιά, και τα ερωτήματα γύρω από την πατριαρχία και την καταπίεση αποκτούν χώρο να ξανατεθούν, χωρίς φόβο και χωρίς ωραιοποίηση».

Η παράσταση αφορά, με έναν τρόπο, όλες τις ηλικίες, καθώς τόσο οι μεγαλύτεροι όσο και οι νεότεροι μπορούν να βρουν σημεία ταύτισης και προβληματισμού. «Οι μεγαλύτεροι θα θυμηθούν. Θα δουν ξανά όσα θεωρήθηκαν “φυσικά” και “δεδομένα” και θα τα κοιτάξουν με νέο βλέμμα. Οι νεότεροι θα μπουν σε έναν κόσμο που τους συνδέει με μια ελληνικότητα ζωντανή, όχι μουσειακή, και να αναρωτηθούν πώς μπορούμε να κρατήσουμε την παράδοση χωρίς να αναπαράγουμε τα λάθη της». Και κάπως έτσι, μέσα από τη μνήμη, τη σύγκρουση, το τραγούδι και τη συλλογικότητα, διαφορετικές γενιές καλούνται τελικά να συναντηθούν.

Στην ομάδα των 10 νέων ηθοποιών της παράστασης η ερώτηση που έκανα ήταν κοινή.  Υπήρξε κάτι στη δουλειά πάνω στην παράσταση που σου άλλαξε τον τρόπο που βλέπεις την παράδοση ή τις αντιλήψεις γύρω από την πατριαρχία; Και μπορεί η ερώτηση να ήταν μία, οι απαντήσεις όμως κινήθηκαν σε διαφορετικές κατευθύνσεις: από τη μνήμη, το πένθος και τη συλλογικότητα μέχρι τα έμφυλα στερεότυπα, την εξουσία και τη δυνατότητα αντίστασης.

Η Μαριλένα Βασιλείου γεννήθηκε στην Αθήνα το 2000 και είναι απόφοιτη της Ανώτερης Δραματικής Σχολής του Νέου Ελληνικού Θεάτρου και του ΔΙΕΚ Μετάφρασης και Επιμέλειας Λογοτεχνικών Κειμένων. Στο θέατρο έχει εργαστεί στην επιμέλεια ήχου στην παράσταση (ο μικρός) Έγιολφ σε σκηνοθεσία Ντίνου Ψυχογιού (ΠΛΥΦΑ 2026).

Αρχίσαμε να βλέπουμε την πατριαρχία πιο σύνθετα. Όχι μόνο μέσα από τη βία και την κακοποίηση που βιώνουν οι γυναίκες, αλλά και μέσα από το πώς διαμορφώνει συνολικά τις ανθρώπινες σχέσεις και τις αντιλήψεις γύρω από την εξουσία. Ίσως το πιο δύσκολο σημείο ήταν η προσπάθεια να κατανοήσουμε πώς ένα πατριαρχικό σύστημα μπορεί να διαμορφώνει και τους ίδιους τους θύτες – χωρίς αυτό να αφαιρεί την προσωπική ευθύνη από τις πράξεις τους. Σε μια κοινωνία όπου κυριαρχούν ο θυμός και η οργή απέναντι σε τέτοια εγκλήματα, αυτή η σκέψη παραμένει ιδιαίτερα δύσκολη.

Η Αγάθη Ευθυμίου γεννήθηκε στην Κύπρο το 2003. Είναι απόφοιτη της Ανώτερης Δραματικής Σχολής του Νέου Ελληνικού Θεάτρου και του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών του ΕΚΠΑ. Ασχολείται με το παραδοσιακό τραγούδι και τους παραδοσιακούς χορούς. Στην τηλεόραση έχει εργαστεί ως ηθοποιός στη σειρά Μια Νύχτα Μόνο σε σκηνοθεσία Στάμου Τσάμη (2026).

Η παράδοση μεταφέρει βιώματα ανθρώπων που έζησαν πριν από εσένα, μαζί με τις αντιλήψεις, τους φόβους, τη βία, την καταπίεση της εποχής τους. Σου γεννά την ανάγκη να τους επαναφέρεις, με κάποιον τρόπο, στη ζωή μέσα από την αφήγηση και τη σκηνική πράξη. Τότε καταλαβαίνεις πως αυτή η επιθυμία κρύβει και μια μορφή πένθους που δεν ολοκληρώνεται ποτέ: από τη μία αποδέχεσαι την απουσία τους, ενώ από την άλλη συνεχίζεις να αναζητάς την παρουσία τους, έστω και σε φαντασιακό επίπεδο.

Η Ηρώ Καψοκόλη γεννήθηκε στην Αθήνα το 2001. Είναι απόφοιτη της Ανώτερης Δραματικής Σχολής του Νέου Ελληνικού Θεάτρου και της Νομικής Σχολής του ΕΚΠΑ. Έχει συμμετάσχει ως ηθοποιός στις παραστάσεις Αντιγόνη σε σκηνοθεσία Κ. Ντέλλα (Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου – Μικρή Επίδαυρος 2018), Κάποιος σε αγαπάει και δεν το ξέρεις σε επιμέλεια Σ. Παρασκευάκου (2022).

Όλη η διαδικασία με έκανε να συνειδητοποιήσω πόσο έξυπνα είναι φτιαγμένο το πατριαρχικό μοντέλο και πως μέσα μας είναι εδραιωμένα πατριαρχικά κατάλοιπα – ακόμη και ιδίως στις γυναίκες- που δεν μας αφήνουν να είμαστε ελεύθερες και καταλήγουμε να υπηρετούμε ένα σύστημα που μας καταπιέζει ασυνείδητα, θεωρώντας μάλιστα ότι έχουμε ελεύθερη επιλογή και αυτοδιάθεση.

Ο Πασέ Κολοφωτιάς γεννήθηκε στην Καρδίτσα το 1999. Είναι απόφοιτος της Ανώτερης Δραματικής Σχολής του Νέου Ελληνικού Θεάτρου και του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πατρών. Εχει συμμετάσχει ως ηθοποιός στις παραστάσεις Wolves/Αυτο το παιδί σε σκηνοθεσία Χρήστου Θεοδωρίδη και χορογραφία Ξένιας Θεμελή (ΠΛΥΦΑ 2025), LO σε σκηνοθεσία Λευτέρη Παπακώστα (Bios 2026), (Ο μικρός) Έγιολφ σε σκηνοθεσία Ντίνου Ψυχογιού (ΠΛΥΦΑ 2026).

Την παράδοση τη γνώρισα στη σχολή και, μέσα από τη δουλειά με τον Κωνσταντίνο και την ομάδα, άρχισα να καταλαβαίνω πώς ο παραδοσιακός χορός και το τραγούδι μπορούν να λειτουργήσουν ως εργαλείο αφήγησης. Αυτό που με συγκινεί περισσότερο είναι πως χρησιμοποιούμε κάτι τόσο βαθιά συνδεδεμένο με το παρελθόν για να μιλήσουμε για θέματα που εξακολουθούν να μας αφορούν μέχρι σήμερα. Μέσα από την παράσταση και την έρευνα γύρω από την πατριαρχία, το βασικό ερώτημα που μου γεννήθηκε είναι αν υπήρξε ποτέ πραγματικά ουσιαστικός ή πρακτικός λόγος για τους τόσο αυστηρούς διαχωρισμούς των ρόλων με βάση το φύλο. Πέρα από το «έτσι ήταν τα πράγματα», τι δικαιολογεί ένα σύστημα που καθορίζει τόσο αυστηρά το πώς πρέπει να ζει και να εκφράζεται ένας άνθρωπος; Όσο περισσότερο το σκέφτομαι, τόσο περισσότερο καταλήγω πως πρόκειται για βαθιά ριζωμένες συμπεριφορές που επιβιώνουν επειδή εξακολουθούν να εξυπηρετούν όσους διατηρούν την εξουσία και τον έλεγχο.

Αυτό που με σοκάρει περισσότερο είναι το πόσο εύκολα οι άνθρωποι υπερασπίζονται ένα σύστημα που εγκλωβίζει ακόμη κι εκείνους που θεωρητικά ωφελούνται. Τους περιορίζει σε συγκεκριμένες «φόρμες» ζωής και ταυτότητας. Αποφασίζει το σύστημα πώς θα ζήσουν, όχι οι ίδιοι. Η πραγματική αξία, για μένα, βρίσκεται στη μοναδικότητα, στη διαφορετικότητα και στην ελευθερία να ανακαλύπτεις ποιος είσαι χωρίς φόβο. Και πιστεύω πως η μοναδικότητα είναι ένας από τους μεγαλύτερους εχθρούς της πατριαρχίας.

Ο Σπύρος Λούκουτος γεννήθηκε στη Λάρισα το 1998. Είναι απόφοιτος της Ανώτερης Δραματικής Σχολής του Νέου Ελληνικού Θεάτρου και του Τμήματος Διεθνών Σχέσεων και Μεσογειακών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αιγαίου. Έχει παρακολουθήσει σεμινάρια όπως το Acting on Camera με την Aulona Lupa (2026). Στον κινηματογράφο έχει συμμετάσχει ως ηθοποιός στις ταινίες All Rise σε σκηνοθεσία Nefeli Dimakea (2023) και Utopolis σε σκηνοθεσία Vladimir Subotic (2024).

Η παράδοση στα αυτιά μου έρχεται πάντα με μια διττή χροιά. Από τη μία με γεμίζει με μια ζεστασιά και από την άλλη με μια φοβερή ψύχρα. Είναι δύσκολο να αποκόψεις κάτι από τα δύο. Όλα στην κοινωνία λειτουργούν με βάση τη παράδοση από την εκπαίδευση μέχρι την εργασία. Από την φιλία μέχρι τον έρωτα. Η πατριαρχία ωστόσο για μένα δεν εμπεριέχεται στην παράδοση. Ανά τους αιώνες το πλαίσιο της παράδοσης αλλάζει, η ανάγκη όμως «του άντρα» να υπερτερεί παραμένει ανά τους αιώνες ίδια. Μέσα από τη παράσταση κατάφερα να δω πώς ο προνομιούχος , ο άντρας , είναι πιόνι μιας διαστρεβλωμένης αντίληψης. Πώς είναι εδώ για να εκπληρώσει ένα εικονοπλαστικό χρέος που είναι πλέον καιρός να το αποτινάξει από πάνω του.

Η Μαρία Μανουσίδου γεννήθηκε στην Καβάλα το 1999. Είναι απόφοιτη της Ανώτερης Δραματικής Σχολής του Νέου Ελληνικού Θεάτρου και του Παιδαγωγικού Τμήματος Δημοτικής Εκπαίδευσης του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Ασχολείται με τους παραδοσιακούς χορούς και το παραδοσιακό τραγούδι.

Από μικρή βρίσκομαι συνέχεια μέσα στην παράδοση, αλλά ποτέ μου δεν είχα αντιληφθεί πλήρως πόση παθογένεια έκρυβε. Είναι τρομακτικό να συνειδητοποιείς τι ακριβώς μεταφέρεται από γενιά σε γενιά μέσω αυτής. Όμως είναι και ελπιδοφόρο όταν νέα παιδιά προσπαθούν να την κάνουν εργαλείο αλλαγής, φωτίζοντας ό,τι πιο σκοτεινό.

Η Νίκη Πιάνου γεννήθηκε στα Ιωάννινα το 2002. Είναι απόφοιτη της Ανώτερης Δραματικής Σχολής του Νέου Ελληνικού Θεάτρου και του Τμήματος Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης του ΕΚΠΑ. Έχει συμμετάσχει ως ηθοποιός στο φεστιβάλ Acting For Children’s Rights σε συνεργασία με το Δίκτυο Για Το Παιδί και το ΚΠΙΣΝ (2022).

Η πατριαρχία είναι εξαιρετικά διαχρονική, αυτό το ξέρουμε όλοι και ως γυναίκα το 2026 φυσικά υπάρχει στη ζωή μου με ποικίλους τρόπους. Μέσα από τη δουλειά που κάναμε για την παράσταση ωστόσο, είχα την ευτυχή συνειδητοποίηση ότι εξίσου διαχρονική είναι και η αντίσταση σ’ αυτήν. Έμαθα ιστορίες ανθρώπων που έζησαν χρόνια πριν από μένα και προσπάθησαν να εναντιωθούν σε μια πατριαρχική καταπίεση πρωτόλειας μορφής ρισκάροντας ή θυσιάζοντας ακόμα και τις ζωές τους. Απέκτησα μεγαλύτερη κατανόηση και σεβασμό για προηγούμενες γενιές, ένιωσα λίγο πιο δυνατή εγώ η ίδια και φυσικά αγάπησα ακόμα περισσότερο τις γιαγιάδες μου.

Ο Ιάσονας Πολύδερας γεννήθηκε στην Αθήνα το 2001. Είναι απόφοιτος της Ανώτερης Δραματικής Σχολής του Νέου Ελληνικού Θεάτρου και του Τμήματος Μουσειολογίας του Πανεπιστημίου Πατρών. Είναι αθλητής του tae kwon do. Έχει παρακολουθήσει σεμινάρια όπως Η υποκριτική πριν από τις λέξεις με τη Δραματική Σχολή La Volia (2024).

Η δουλειά αυτή, αυτό που σίγουρα μου έδωσε να καταλάβω είναι πόσο πολλά κομμάτια της παράδοσης συνδέονται με την πατριαρχία εν γένει. Ενώ ήμουν οικείος με διάφορα κομμάτια της παράδοσης μας, δεν είχα συνδέσει ποτέ μου πόσο πολύ αυτές οι παραδόσεις εξυπηρετούσαν κυρίως το ανδρικό φύλο ή απλά υποτιμούσαν την γυναίκα ως ύπαρξη.

Η Ιωάννα Πουλοπούλου γεννήθηκε στην Τρίπολη το 1998. Είναι απόφοιτη της Ανώτερης Δραματικής Σχολής του Νέου Ελληνικού Θεάτρου και του Τμήματος Ιστορίας του Ιονίου Πανεπιστημίου. Έχει διακριθεί σε πανελλήνιους αγώνες Ρυθμικής Γυμναστικής.

Ως ομάδα τραγουδάμε πολύ και με τα παραδοσιακά συνδεόμαστε με πολύ ιδιαίτερο τρόπο. Ίσως γιατί μας ανοίγεται ένα ολόκληρο σύμπαν, που ισορροπεί μεταξύ φαντασιακού και υπαρκτού κόσμου. Μέσα από τις ιστορίες αυτών των τραγουδιών όμως αναρωτιέμαι το εξής: «η πατριαρχία έκανε την παράδοση ή η παράδοση την πατριαρχία;». Μια μέρα σε μια πρόβα μας, ειπώθηκε αυτό: «ήθελα να ‘μαι ελεύθερη. Δεν ήθελα να ‘μαι ιδιοκτησία κανενός». Στο σήμερα, αυτού του είδους η ελευθερία εξακολουθεί να αποτελεί προνόμιο για μας, και να μειώνεται τόσο εύκολα από βουλευτικά έδρανα μέχρι τα ίδια μας τα σπίτια.

Η Ίριδα Σταύρου γεννήθηκε στην Αθήνα το 2000. Είναι απόφοιτη της Ανώτερης Δραματικής Σχολής του Νέου Ελληνικού Θεάτρου και της Φυσικής Αγωγής και Επιστήμης Αθλητισμού. Είναι αθλήτρια χιονοδρομίας και καλαθοσφαίρισης. Έχει κάνει ζωντανή κινηματογράφηση στην παράσταση «Μια Καινούρια ομορφιά» σε σκηνοθεσία Ελεάνας Τσίχλη. Είναι επίσης creative assistant στο Monopoli.gr.

Αυτή η παράσταση άλλαξε τον τρόπο που βλέπω τον κόσμο και, κυρίως, τη σχέση μου με την παράδοση. Μέσα από τη δουλειά πάνω στο έργο κατάλαβα πόσο συχνά η παράδοση έχει ταυτιστεί με πατριαρχικές αντιλήψεις, σε σημείο που μοιάζουν αλληλένδετες. Στην πορεία, όμως, προσπαθήσαμε να τα διαχωρίσουμε. Και όταν αρχίσαμε πραγματικά να το πετυχαίνουμε, συνειδητοποίησα κάτι πολύ σημαντικό, η παράδοση είναι κάτι βαθύ, ζωντανό και τεράστιο, ενώ η πατριαρχία τελικά μοιάζει πολύ μικρότερη μπροστά της. Απλώς έμαθε να κρύβεται μέσα της για πολλά χρόνια. Αναρωτιέμαι πώς αυτές οι αντιλήψεις επιβιώνουν ακόμη, παρόλο που εδώ και χρόνια αμφισβητούνται και πολεμιούνται διαρκώς. Εμείς προσπαθούμε να τις πολεμήσουμε από μέσα, έχοντας την παράδοση ως σύμμαχο.