Αθηνά Μαξίμου: Δεν θέλω να αποδείξω τίποτα και νιώθω μια άλλου είδους ελευθερία

Δεν έχει πιάσει ακόμα ζέστη και το κέντρο της Αθήνας έχει τη ζωντάνια αυτού του «πριν» την καλοκαιρινή ραστώνη. Σε αυτό το σκηνικό εντός μιας πολύβουης μα δροσερής στοάς είναι ενταγμένη η Αθηνά Μαξίμου. Η πρόβα της σε μια από τις χειμερινές σκηνές των «Αθηναϊκών Θεάτρων» έχει τελειώσει, αφού και αυτό το καλοκαίρι θα την βρει επί σκηνής: τόσο στην πόλη όσο και στην περιφέρεια. Ήταν δική της πρόταση αυτή που κατέθεσε στην αυτοσχέδια ομάδα – που συγκροτείται από την ίδια, τον Αιμίλιο Χειλάκη και το Μανώλη Δούνια – να ανεβάσουν το πρωτοεμφανιζόμενο κείμενο του πολυγραφότατου Άκη Δήμου «Τακούνια στο βάλτο». Μια παράσταση που θα ξεκινήσει από το Θερινό Θέατρο Λαμπέτη για να περάσει σε επιλεγμένους σταθμούς σε πόλιες της περιφέρειας. Μια πολιτική σάτιρα εν καιρώ πολιτικής και κοινωνικής κατάρρευσης – σε όποιο σημείο του πλανήτη κι αν στρέψεις το βλέμμα. Η ίδια θα υποδυθεί τη σύζυγο ενός (καθόλου αθώου) υπουργού, προσπαθώντας – ως ηθοποιός – να διασκεδάσει την αφάνταστη κενότητα του πολιτικού είναι.

Τα «Τακούνια στο βάλτο» είναι μια ακόμα αθόρυβη δήλωση από την Αθηνά Μαξίμου πως θέλει να φέρει τις επιλογές της στο προσκήνιο· ακόμα κι αν αυτές επιφυλάσσουν νέους ρόλους – πέραν της υποκριτικής ή εκτός του εργασιακού χώρου που υπηρετεί πάνω από 25 χρόνια. Το κορίτσι που μαγνήτισε τα βλέμματα στο κλασικό φιλμ του Νίκου Παναγιωτόπουλου «Αυτή η νύχτα μένει» – και που για κάποιο άγνωστο λόγο δεν ξαναβρήκε τον εαυτό της στον ελληνικό κινηματογράφο – έχει μεγαλώσει, έχει ωριμάσει, γιορτάζει καθετί που αυτό της φέρνει, δεν φοβάται τις συγκρίσεις, τις συγκρούσεις και τις ταμπέλες. Αλλά το μόνο που παραμένει σταθερό μέσα της είναι η ανάγκη να ζει και να εργάζεται χωρίς φασαρία.

Ρούχα: Γιώργος Ελευθεριάδης

Φέτος, είναι η πρώτη φορά που δεν θα κάνουμε μεγάλη περιοδεία, καθώς μετά το χαμό της μητέρας του Αιμίλιου (Χειλάκη), επιλέξαμε να μην απομακρυνθούμε πολύ από την υπόλοιπη οικογένεια. Από την άλλη, δεν είμαι η μόνη που το κάνει αυτό: όσοι βιοποριζόμαστε από το θέατρο έτσι δουλεύουμε, δεν αφήνουμε τις ευκαιρίες να χαθούν. Αν και ομολογώ ότι, όπως και πολλοί συνάδελφοι της ηλικίας μου, ονειρεύομαι τη σύνταξη. Και το λέω απερίφραστα. Αναρωτιέμαι γιατί άνθρωποι στα 50 τους χρόνια έχουν τόση ανάγκη από ξεκούραση. Μάλλον έχουμε τρέξει πολύ στη ζωή μας, έχουμε καταιγισμό από εικόνες και αλλαγές, ανθρώπους, συμπεριφορές, κοινωνικές συνθήκες. Είναι πολύ στρεσογόνος ο τρόπος που ζούμε – εξ ου και πολύ κουραστικός. Γι’ αυτό έχουμε ανάγκη από παύση, από σιωπή, έστω από λιγότερη φασαρία. Κάτι που επιλέξαμε αμέσως μετά τη «Μήδεια» όπου, με τον Αιμίλιο, μείναμε στα Κύθηρα έναν ολόκληρο χειμώνα και επιστρέψαμε πια για τις πρόβες του επόμενου χειμώνα. Ήταν, όμως, μια πολυτέλεια.

Κι όμως, όταν κανείς βγαίνει στη σύνταξη αισθάνομαι ότι αρχίζει μια καινούργια ζωή. Μπορείς να κάνεις πράγματα για τον εαυτό σου, να χαμηλώσεις τους ρυθμούς σου και να επιτρέψεις στις εμπειρίες σου να κατασταλάξουν. Δεν σημαίνει ότι δεν θα είσαι ενεργός, αλλά θα μείνεις ενεργός με πράγματα σε ευχαριστούν προσωπικά.

Ομολογώ ότι, όπως και πολλοί συνάδελφοι της ηλικίας μου, ονειρεύομαι τη σύνταξη. Και το λέω απερίφραστα

Όπως και στη ζωή, έτσι και στη δουλειά δεν υπάρχουν απόλυτα ευτυχισμένες στιγμές. Υπάρχουν συνεργασίες που είναι πιο ουσιαστικές, που σε πηγαίνουν πιο βαθιά, παρακάτω, σε καλλιεργούν ως επαγγελματία και ως άνθρωπο, σε οδηγούν να αναζητάς περισσότερα. Και υπάρχουν στιγμές, που οι συνεργασίες απλώς συμβαίνουν, δεν έχουν μεγάλη σημασία και νόημα – που κι αυτό είναι ένας κρίκος της αλυσίδας μέσα σε μια εργασιακή εμπειρία. Συνεπώς, δεν είναι μόνο το ένα ούτε μόνο το άλλο. Το θέμα είναι να υπάρχει χαρά.

Όχι, ωστόσο πολλές φορές αναμετριέται με την κούραση. Στο τέλος, όμως, υπερτερεί η χαρά. Κι ίσως αυτό εξηγεί γιατί δεν κάνω παύσεις.

Ρούχα: Γιώργος Ελευθεριάδης | Γυαλιά ηλίου: Trussardi, PRIME OPTICS

Δεν έχεις άδικο. Καμιά φορά ξεκινάμε από την ιδέα και μετά κατανοούμε τι μας οδήγησε εκεί. Βουτάμε σε κάτι που μπορεί να μην φαίνεται συναφές με τη, μέχρι τώρα, πορεία μας. Ο Άκης Δήμου μου είχε προτείνει να διαβάσω το έργο στη διάρκεια της πανδημίας, αλλά επανήλθα τώρα σε αυτό καταθέτοντας το ως πρόταση στον Αιμίλιο και το Μανώλη (Δούνια). Μου φαινόταν πολύ ωραία ιδέα να ανεβάσουμε ένα νεοελληνικό σύγχρονο έργο από έναν δραματουργό της γενιάς μας.

Κακά τα ψέματα, η ιδιωτική παραγωγή ζει από το εισιτήριο, δεν είμαστε κρατικοδίαιτοι. Αλλά μου αρέσουν πολύ τα άγνωστα νερά, γιατί με ξεβολεύουν. Παλιότερα το άγνωστο με φόβιζε, ήμουν λίγο τρομαγμένη απέναντι σε αυτό· τώρα πια που δεν χρειάζεται και, κυρίως δεν θέλω, να αποδείξω κάτι σε κανέναν, νιώθω μια άλλου είδους ελευθερία για να ανακαλύψω.

Σχεδόν, μαζοχιστικά μου άρεσε να εκτιμούν ότι ήμουν ήσυχη. Είχα το σύνδρομο του καλού παιδιού και δεν μου άρεσε να τραβάω την προσοχή

Νομίζω μετά τα 40. Θυμάμαι πως όταν ήμουν 22-23 χρονών, ο δάσκαλος μου,  Βασίλης Παπαβασιλείου μου έλεγε ότι γίνεσαι πραγματικός ηθοποιός μετά τα 40. Τότε τον άκουγα με την αλαζονεία της νεότητας, γιατί ένιωθα ήδη ηθοποιός. Μα ξεπερνώντας τα 40 κατάλαβα πολύ καλά τι εννοούσε: αν έχεις κάνει μια πορεία στη δουλειά και δεν είσαι ένας κομήτης, η εμπειρία σε προικίζει με άλλο νόημα, έχεις πιο ερευνητική ματιά, πετάς τα περιττά, πηγαίνεις πιο γρήγορα στον πυρήνα των πραγμάτων.

Ήμουν έτσι από παιδί. Σχεδόν, μαζοχιστικά μου άρεσε να εκτιμούν ότι ήμουν ήσυχη. Είχα το σύνδρομο του καλού παιδιού και δεν μου άρεσε να τραβάω την προσοχή. Υπάρχει τόση φασαρία μέσα μου από σκέψεις, ώστε δεν έχω την πολυτέλεια της εξωτερικής φασαρίας.

“Μου αρέσουν πολύ τα άγνωστα νερά, γιατί με ξεβολεύουν. Παλιότερα το άγνωστο με φόβιζε”, ομολογεί.

Είναι αναγκαίο να μιλήσουμε γι’ αυτό που μας απασχολεί χωρίς να κουνάμε το δάχτυλο, χωρίς να κοροϊδεύουμε – γιατί δεν δίνει λύση και δεν τροφοδοτεί σκέψη. Κι αυτό το έργο μιλάει με πολύ σημερινό τρόπο μέσα από μια κλασική γραφή. Ο συνδυασμός αυτός το καθιστά πολύ γοητευτικό. Ξαφνικά με πολύ ελαφρύ και διασκεδαστικό τρόπο μπορείς να μιλήσεις για το όργιο της κενότητας, της φθοράς, της συναισθηματικής αποχής και το όργιο που ο καθένας κοιτάζει την… κωλάρα του.

Η κωμωδία τοποθετεί ένα φίλτρο στην πραγματικότητα. Αλλά ως είδος τη θεωρώ εξίσου δύσκολη με το δράμα και εξίσου απολαυστική για μένα ως ηθοποιό. Όπως επίσης και εξίσου βαθιά, σε επίπεδο κίνησης της σκέψης.

Όταν η κόπωση μας βάζει σε ύπνωση, δεν αντιδρούμε και δεν κάνουμε το ελάχιστο που μπορούμε, θεωρώ ότι αυτό μας καθιστά συνενόχους ως πολίτες

Πολύ ενδιαφέρουσα παρατήρηση. Η κούραση που βιώνουν οι άνθρωποι τους κάνει να μένουν απαθείς. Και στα πρόσωπα του έργου διακρίνω ότι υπάρχει μια κούραση. Έχουν εστιάσει μόνο σε ένα στόχο και, κουρασμένοι καθώς είναι, αγνοούν ότι γύρω τους γίνεται της τρελής. Όταν λοιπόν, η κόπωση μας βάζει σε ύπνωση, δεν αντιδρούμε και δεν κάνουμε το ελάχιστο που μπορούμε, θεωρώ ότι αυτό μας καθιστά συνενόχους ως πολίτες. Όταν κανείς γκρινιάζει για την τρέχουσα κατάσταση, αλλά όταν έρθει η στιγμή να ψηφίσει προτιμά να πάει για μπάνιο στη θάλασσα ή να πει στον εαυτό του “όλοι οι ίδιοι είναι” και δεν αναλαμβάνει την ατομική του ευθύνη, δεν έχει δικαίωμα να παραπονεθεί για ο,τιδήποτε.

Ρούχα: Γιώργος Ελευθεριάδης | Γυαλιά ηλίου: Rebecca BLU, PRIME OPTICS

Η ελληνική και η διεθνής κατάσταση περιγράφεται από μια σχιζοφρένεια, όπου τίποτα λογικό δεν επικρατεί. Και σε αυτό το περιβάλλον επικρατεί η τύφλωση, οι άνθρωποι δεν βλέπουμε – κοιτάμε. Γιατί όποιος βλέπει πραγματικά μέσα από αξίες, μπορεί να καταλάβει τι έχει ανάγκη ο συνάνθρωπός σου. Εμείς είμαστε τυφλοί αφού έχουμε στρέψει το βλέμμα προς τα εμάς, στο Εγώ μας και αγνοούμε τις ανάγκες του διπλανού μας και τελικά του κοινωνικού συνόλου. Αυτό είναι ένα προσωπικό στοίχημα του καθενός που πρέπει να παλέψει με το τέρας της τυφλότητας και της μοναξιάς. Γιατί οι άνθρωποι μέσα στον ατομισμό μας μένουμε μόνοι, δεν επικοινωνούμε ουσιαστικά, παρά μόνο ψευδώς μέσα από κοινωνικά δίκτυα, είτε μισώντας είτε αγαπώντας. Φυσικά, αυτό δεν σου επιτρέπει να δεις την αλήθεια δίπλα σου.

Νομίζω ότι υποτιμήσαμε την ύπαρξη μας. Μας δόθηκε ως σύνολο μια θέση, την οποία αντί να αξιοποιήσουμε, καταστρέψαμε. Πάψαμε να λειτουργούμε ως κοινότητα και δεν ξέρω αν αυτό ξεπερνιέται. Φυσικά, δεν πρέπει να πάψουμε να προσπαθούμε για να φτάσουμε εκεί.

Η επανάσταση του αιώνα είναι να επαναστατήσουμε απέναντι στο Εγώ μας, στη βολή μας, στον καταναλωτισμό μας. Ναι, να ζούμε καλά, αρκεί ο διπλανός μας να μην ζητιανεύει στο δρόμο

Κατά τη γνώμη μου, η επανάσταση του αιώνα είναι να επαναστατήσουμε απέναντι στο Εγώ μας, στη βολή μας, στον καταναλωτισμό μας. Ναι, να ζούμε καλά, αρκεί ο διπλανός μας να μην ζητιανεύει στο δρόμο.

Με αφορμή τη νέα πολιτική κωμωδία όπου πρωταγωνιστεί σχολιάζει: “Το προσωπικό στοίχημα του καθενός που πρέπει να παλέψει με το τέρας της τυφλότητας και της μοναξιάς”.

Για μένα τα “κοινά” είναι να κατεβάσω νερό στα αδέσποτα. Όλοι πρέπει να ασχολούμαστε με τα κοινά χωρίς να κατέχουμε κάποιο θώκο – φτάνει που είμαστε κομμάτι της κοινωνίας. Δεν θα περιμένουμε τον δήμαρχο να μας βρει τη λύση, πρέπει να φροντίζουμε κι εμείς τους εαυτούς και τους διπλανούς μας.  Κάποια στιγμή, πρέπει να ενηλικιωθούμε και να πάψουμε να μεταθέτουμε τις ευθύνες μας. Κι από τη στιγμή που θα αναλάβουμε την ευθύνη μας, έχουμε κάθε δικαίωμα να ασκήσουμε κριτική και να απαιτήσουμε τα δικαιώματα μας.

Στην παρούσα φάση δεν είναι κάτι που θα με ενδιέφερε.  Για να κάνει κανείς ένα τέτοιο βήμα, θα πρέπει να πιστέψει σε κάτι. Δηλαδή, να δεχθεί μια πρόταση από κάποιον που εμπιστεύεται.

Για μένα τα “κοινά” είναι να κατεβάσω νερό στα αδέσποτα. Όλοι πρέπει να ασχολούμαστε με τα κοινά χωρίς να κατέχουμε κάποιο θώκο – φτάνει που είμαστε κομμάτι της κοινωνίας

Εδώ και χρόνια, προσπαθώ να καταλάβω το πολιτικό γίγνεσθαι – γι’ αυτό και το παρακολουθώ στενά. Θέλω να καταλάβω τί λέγεται. Κι εκεί ίσως πείθομαι από κάποια μέλη παρατάξεων, αλλά όχι από κόμματα· πείθομαι από τις εξαιρέσεις.

Συνειδητοποιώ πως όσοι εμπλέκονται ενεργά με την πολιτική, προσπαθούν μόνο να αναδείξουν τον εαυτό τους: να πουν στο πόσο καλοί ρήτορες είναι, πόσο αποτελεσματικά στρίμωξαν τον αντίπαλό τους. Αλλά ας κατανοήσουν πως δεν μας νοιάζει αυτό τη στιγμή που ο κόσμος φλέγεται· είναι απόλυτα αυτοαναφορικό.

Για τη σταθερή συνεργασία της με τον Αιμίλιο Χειλάκη: “Εννοείται πως δεν σταματούμε να διαφωνούμε – κάτι που δεν κάμπτεται ακόμα κι όταν τελειώσει μια παράσταση, να συνεχίζω να εκφράζω τη διαφορετική μου θέση. Το θέμα είναι πως ακόμα κι αν διαφωνώ ακολουθώ την ομάδα: προσπαθούμε να βρούμε τον τρόπο να μην καταπιεστώ, να μην πω «αποχωρώ»”.

Είμαι πιο ανεξάρτητη και πιο ήσυχη. Δεν έχω αγωνία, η οποία συχνά είναι κακός σύμβουλος. Να αγωνιάς να κάνεις κάτι, να είσαι κάπου, να αγωνιάς να μη μείνεις χωρίς δουλειά. Και επίσης, η αγωνία σε αναγκάζει να μείνεις στάσιμος για να μην στερηθείς αυτά που έχεις. Οπότε, μάλλον, έχω λιγότερη αγωνία και μπορώ να ζήσω κι εκτός της ασφαλούς ζώνης.

Δεν χρειάζεται πάντα ο ένας τον τρόπο του άλλου· υπάρχουν και στιγμές που έχουμε την ανάγκη ενός διαλείμματος. Για παράδειγμα,  ο Αιμίλιος μπορεί να κάνει αυτό που θέλει, χωρίς εγώ να βλέπω τον εαυτό μου μέσα σε αυτό. Αφουγκραζόμαστε αυτό που συμβαίνει στην ομάδα και συχνά, χωρίς να το αρθρώσουμε, είναι σαφές πότε θέλουμε να πάρουμε απόσταση για να επιθυμήσουμε ο ένας τον άλλο ή να επιστρέψουμε διαφορετικοί σε αυτό.

Έχω λιγότερη αγωνία και μπορώ να ζήσω κι εκτός της ασφαλούς ζώνης

Σίγουρα, υπάρχει ανταλλαγή. Είναι αναμενόμενο ο τρόπος που σκέφτεται ο ένας να επηρεάζει τον τρόπο σκέψης του άλλου. Παρόλα αυτά, δεν μπορώ να ορίσω ακριβώς τι είναι, πάντως ο ένας παρακινεί τον άλλο ασταμάτητα. Εννοείται πως δεν σταματούμε να διαφωνούμε – κάτι που δεν κάμπτεται ακόμα κι όταν τελειώσει μια παράσταση, να συνεχίζω να εκφράζω τη διαφορετική μου θέση. Το θέμα είναι πως ακόμα κι αν διαφωνώ ακολουθώ την ομάδα: προσπαθούμε να βρούμε τον τρόπο να μην καταπιεστώ, να μην πω «αποχωρώ».

Όχι, γιατί το θεωρώ ανέντιμο· όχι μόνο απέναντι στον Αιμίλιο, αλλά και σε κάθε συνεργάτη. Από την στιγμή, που λέω «ναι, είμαι εδώ για κάτι» θα θεωρούσα τη φυγή δειλία.

Ρούχα: Γιώργος Ελευθεριάδης | Γυαλιά ηλίου: Trussardi, PRIME OPTICS

Η βλακεία – κι έχω παλέψει πολλές φορές με αυτή – και οι κακές συμπεριφορές σε νεότερους συναδέλφους. Έχω φύγει από παραγωγές όταν ένας σκηνοθέτης πρόσβαλλε συναδέλφους μου, διαλύοντας τους.

Στη μικρή μας αγορά ξέρουμε όλοι ποιος συνεργάζεται με ποιον. Και οι περισσότεροι δεν σκέφτονται out of the box. Πέφτουν στην παγίδα να μην μου προτείνουν κάτι,  γνωρίζοντας ότι δουλεύω συχνά με τον Αιμίλιο – συμβαίνει κατά κόρον. Ασφαλώς, έρχονται και προτάσεις τις οποίες τελικά δεν μπορώ να δεχθώ, έχοντας ήδη δρομολογήσει κάτι με την ομάδα.

Έχω παλέψει πολλές φορές με τη βλακεία

Όταν συνεργάζεσαι με κάποιους ανθρώπους – στην προκειμένη περίπτωση είναι και ο σύντροφος μου – μοιράζονται οι ρόλοι. Αυτό ενίοτε μου δίνει τη φόρα να μην περιμένω από τις ιδέες των άλλων και είναι μια ανάγκη πάντα στο πίσω μέρος του μυαλού μας: να μην μένουμε σταθεροί μέσα σε ρόλους. Αρκεί να πως ότι και το «Cancel» και τα «Τακούνια στο βάλτο» ήταν δική μου πρόταση. Θέλω λοιπόν – και γενικότερα στη ζωή – να είμαι σε επαγρύπνηση. Να μην περιορίζομαι σε ρόλους που οι άλλοι μου αναθέτουν. Κι αυτό βοηθάει τις σχέσεις – φιλικές, γονεϊκές, ερωτικές, συνεργατικές – να μην βαλτώνουν, να πηγαίνουν παρακάτω· κι αν αυτό δεν είναι εφικτό, να τελειώνουν.

Παλαιότερα το απέκλεια. Τώρα λέω πως ναι, άνετα θα το έκανα. Και μάλιστα, αυτόν τον καιρό το σκεφτόμουν πολύ πιο σοβαρά. Αλλά είναι μια συνθήκη που έχει να κάνει καθαρά με τους ανθρώπους, την εμπιστοσύνη, την πίστη, τον θαυμασμό που τρέφεις γι’ αυτούς.

Σε παλαιότερες φάσεις της ζωή της, κυριαρχούσε η αμηχανία “η αγωνία να είμαι αρεστή, αγαπητή, συμπαθής, ενδιαφέρουσα”, παραδέχεται.

Έχω αλλάξει πάρα πολύ. Βέβαια, εκείνο το διακριτικό, ήσυχο κορίτσι εξακολουθεί να είναι διακριτική και ήσυχη γυναίκα· όμως καταλαβαίνει ποια πράγματα την αφορούν πραγματικά και ποια δεν την αφορούν καθόλου. Τι μπορεί να κάνει η ίδια για να διορθώσει κάτι και που δεν επιτρέπεται να επέμβει. Κι επίσης, διεκδικεί αλλιώς, αρθρώνει πιο καθαρά τον προσωπικό της λόγο – χωρίς αμηχανία.

Η αγωνία να είμαι αρεστή, αγαπητή, συμπαθής, ενδιαφέρουσα.

Τώρα, θα σκηνοθετούσα άνετα

Γιατί, μετά την εποχή Παναγιωτόπουλου, δεν μου πρότειναν ποτέ τίποτα· για κάποιο λόγο που δεν μπορώ να καταλάβω. Έκανα μόνο τρεις μικρού μήκους ταινίες. Η αλήθεια είναι πως δεν είμαι ο άνθρωπος που θα επιδιώξει, που θα αυτοπροταθεί σε σκηνοθέτες ή παραγωγούς. Μπορεί, πάλι, να πήρα ένα τεράστιο δώρο: ότι μένει αυτή η ταινία σαν έμβλημα στην κινηματογραφική μου πορεία και δεν θολώνει μέσα από άλλες.

Πρόσφατα, μας κάλεσαν, το Νίκο Κουρή κι εμένα από το σινεμά «Βακούρα» στη Θεσσαλονίκη καθώς συμπληρώνονταν τα 25 χρόνια του «Αυτή η νύχτα μένει». Για μένα ήταν σοκαριστικό πόσο νεανικό ήταν το κοινό – το οποίο είχε δει την ταινία τουλάχιστον μια φορά. Συνειδητοποίησα πως η επιρροή της πια είναι η επιρροή μιας κλασικής ελληνικής ταινίας.

Μου λείπουν άνθρωποι στον κινηματογραφικό χώρο γιατί οι συναντήσεις είναι που κάνουν τα πράγματα σημαντικά. Η πρόταση για μια ταινία δεν σημαίνει αναγκαστικά ότι θα είναι μια δημιουργική πρόταση. Ίσως κάπως να χαϊδέψει το ναρκισσισμό μου. Αυτό που μου λείπει – και δεν ξέρω πόσες φορές το ζει ένας επαγγελματίας, σε όποια δουλειά κι αν αφιερώνεται – είναι το «πικ» στα πράγματα, μια φοβερή στιγμή στη ζωή μου. Κι αυτό είναι σπάνιο, δεν έρχεται κάθε τόσο.

“Αυτό που μου λείπει – και δεν ξέρω πόσες φορές το ζει ένας επαγγελματίας, σε όποια δουλειά κι αν αφιερώνεται – είναι το «πικ» στα πράγματα, μια φοβερή στιγμή στη ζωή μου”, εξηγεί.

Ναι, ασφαλώς. Ο μονόλογος της «Βασιλικής», η «Μήδεια», η «Ψευτοϋπηρέτρια» σε σκηνοθεσία Βασίλη Παπαβασιλείου, οι «Τρεις αδερφές» σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καραντζά, η «Λυσιστράτη» από τον Μιχαήλ Μαρμαρινό. Ο Μιχαήλ για μένα ήταν σημείο καμπής: με αφορά ο λόγος και ο βαθύς τρόπος με τον οποίο καταπιάνεται με το θέατρο. Και να που είναι περισσότερα «πικ» από όσα νόμιζα, οπότε είμαι ευτυχισμένη γι’ αυτό. Αναφέρομαι συγκυρίες που δεν ήταν μόνο ωραίες ως συνεργασίες, αλλά ήταν ωραίες και μέσα μου, συμπαντικά, κάτι μετακινήθηκε στην ψυχική μηχανή μου.

Ως παιδί, η πρώτη τέτοια στιγμή ήταν όταν κατεβήκαμε με τη μητέρα μου στην Αθήνα και πήγαμε σε παράσταση χορού: στο «Μπολερό» από τα μπαλέτα Μπεζάρ. Δεν θα ξεχάσω, πως μόλις έσβησαν τα φώτα, δεν είχα λέξεις να διατυπώσω το αίσθημα μου. Με απορρόφησε ολόκληρη και ήμουν μόλις 3.5 χρονών. Το θυμάμαι με κάθε λεπτομέρεια μέχρι σήμερα που είμαι 51.

Μετά την εποχή Παναγιωτόπουλου, δεν μου πρότειναν ποτέ τίποτα στο σινεμά

Μα δικά μου είναι τα χρόνια, τα έχω ζήσει και τα φέρω με μεγάλη περηφάνια αφού για όλα όσα μου συνέβησαν κουράστηκα και μόχθησα. Κι επίσης, είναι ευλογία που έχω φτάσει μέχρι εδώ, που τα έχω καταφέρει – παρά τα άσχημα συμβάντα. Μακάρι να έχω να ζήσω άλλα τόσα.

Μιλώντας για το πλεονέκτημα της ομορφιάς: “Προσπάθησα να τσαλακωθώ παραπάνω από ότι θα έπρεπε, ελπίζοντας ότι δεν θα με χαρακτηρίσει η ομορφιά μου, αλλά η ικανότητα μου. Φοβόμουν διαρκώς ότι θα πουν «είναι όμορφη, αλλά δεν τα λέει»”.

Δεν ήθελε προσπάθεια, ήθελε αντίσταση. Κι αυτή είναι επίσης μια τεράστια παγίδα στην οποία μπορεί να πέσει κανείς χωρίς να το καταλάβει. Και δεν εννοώ να πέσει στην παγίδα της ομορφιάς του, αλλά και στην παγίδα αποποίησης της ομορφιάς του. Κι εκεί χρειάζεται μια ισορροπία, αφού προφανώς είναι λάθος να απολογηθείς αν η εξωτερική σου εμφάνιση είναι καλή ή μέτρια, όπως είναι και λάθος να την κουβαλάς ως φορτίο. Ένα νέο κορίτσι μπορεί να ευνουχιστεί αν οι άλλοι στέκονται στην ομορφιά της – λες και πρέπει να επαναπαυθεί σε αυτό.

Ψάχνοντας τη χρυσή τομή μέσα στη δουλειά. Προσπάθησα να τσαλακωθώ παραπάνω από ότι θα έπρεπε, ελπίζοντας ότι δεν θα με χαρακτηρίσει η ομορφιά μου, αλλά η ικανότητα μου. Φοβόμουν διαρκώς ότι θα πουν «είναι όμορφη, αλλά δεν τα λέει».

Μα δικά μου είναι τα χρόνια, τα έχω ζήσει και τα φέρω με μεγάλη περηφάνια

Σε αυτή τη δουλειά, έχω ακούσει τα πάντα. Αλλά από αυτά έμαθα κιόλας. Έμαθα πως είναι κακό να λένε για κάποιον «πόσο σπουδαίος είναι» – κάποια στιγμή, δεν μπορεί, θα το πιστέψει. Όπως και το ανάποδο. Συνεπώς, καταλαβαίνω ότι δεν πρέπει κανείς να περιμένει την έξωθεν μαρτυρία για να διαμορφώσει το δικό του προσωπικό βλέμμα.

Δεν ξέρω… Η ερώτηση σου κινείται σε μια περιοχή υποθετικής απάντησης. Αυτό που ξέρω σίγουρα είναι πως είχα έναν πατέρα με πολύ ισχυρή φαντασία και έχω μια πολύ εξωστρεφή και φασαριόζα μητέρα που ήθελε όλα να συμβαίνουν στον αφρό· κάτι που μπορεί να με οδήγησε – ως μια προσπάθεια αυτοσυντήρησης και αυτοβελτίωσης – να σκάψω λίγο παρακάτω για να δω τι παίζει. Μπορεί, λοιπόν, να έπαιξε καθοριστικό ρόλο για το ποια είμαι ως άνθρωπος και για τα αισθητήρια που μετέπειτα ανέπτυξα. Έπειτα, ήμουν τυχερή γιατί είχα καλούς δασκάλους και τις κεραίες μου τεντωμένες προς το «κάτι παραπάνω».

Όχι. Αγαπώ τις Τέχνες ως ένα στοιχειώδες κεφάλαιο στη ζωή μου. Νομίζω πως δεν υπάρχει ζωή χωρίς την Τέχνη. Είναι μια καθημερινή εμπειρία ακόμα κι αν δεν την εισπράττουμε ως τέτοια.