Έχει η Αθήνα, Αυστραλία; Ο The Boy δημιουργεί μία

Όλα άρχισαν περίπου το 2013· όταν ο The Boy (aka ο μουσικός και κινηματογραφιστής Αλέξανδρος Βούλγαρης) άρχισε να ανακαλύπτει τι σημαίνει αυστραλιανό σινεμά. Μέχρι τότε είχε, όπως λέει, με αυτόν τον φιλμικό κόσμο μια πιο χαλαρή σχέση, «γνωρίζοντας αυτά που πιθανότατα ξέρει ένας μέσος άνθρωπος που ασχολείται πολύ με το σινεμά». «Έτυχε μέσα σε μια μέρα να δω δυο ταινίες, το ‘Wake in Fright’ και το ‘The Devil’s playground’, ενώ παράλληλα διάβαζα για τον κινηματογράφο τους. Εκείνη τη στιγμή ένιωσα κατευθείαν ό,τι υπάρχει κάτι εκεί που με αφορά πολύ. Ήθελα να γνωρίσω τη χώρα αυτή μέσα από τις κινηματογραφικές αφηγήσεις, να ταξιδέψω σε όλα τα μέρη της μέσα από τα βλέμματα των δημιουργών της, να μάθω τα πρόσωπα των ηθοποιών, να μπορώ να γελάω με τα αστεία τους», θυμάται.

Από τότε ο The Boy ξεκίνησε να ‘ταξιδεύει’ στην Αυστραλία. Αν και στην πραγματικότητα, ο ισχυρισμός του «Δεν ταξίδεψα ποτέ στην Αυστραλία», όπως τον δηλώνει για το big project του που έρχεται μεθαύριο στη Στέγη ευσταθεί. Πέρυσι το καλοκαίρι κυκλοφόρησε το άλμπουμ «Αυστραλία», φέτος κάνει κατάληψη στους χώρους της Στέγης με όσα έχει δημιουργήσει και συλλέξει για την ήπειρο της Ωκεανίας – κι αυτό είναι το πιο κοντά που την έχει πλησιάσει. Αλλά δεν είναι λίγο.

«Αυτό που θα παρουσιάσουμε δεν είναι συνέχεια του άλμπουμ, είναι κάτι καινούργιο. Είναι μια μεγάλου μήκους και μια μικρού μήκους ταινία, ένα μικρού μήκους animation, ένα μουσικό άλμπουμ, ένα αφιέρωμα στον αυστραλιανό κινηματογράφο με 21 ταινίες, μια φωτογραφική έκθεση και πολλά σκηνικά και γλυπτά που ενώνουν αυτές τις αφηγήσεις-στάσεις», εξηγεί αδρά, περιγράφοντας το πως θα εκφράσει το δεσμό του με έναν άγνωστο τόπο. Ξεκαθαρίζει, πάντως, πως για εκείνον η Αυστραλία δεν είναι μια χώρα ουτοπική. Τί κι αν στο στίχο του ομώνυμου single λέει «έλα να κλείσουμε τα μάτια μας και να ονειρευτούμε ότι είμαστε στην Αυστραλία»; Τελικά, o The Boy δεν αναγνωρίζει σ’ εκείνη «μια ουτοπία ή μια διαφυγή· άλλωστε είναι μια χώρα με τα δικά της σκοτάδια», υπενθυμίζει. «Είναι απλά ένα μέρος για το οποίο δεν μπορώ να σταματήσω να διαβάζω».

Το βράδυ του Σαββάτου ο The Boy δίνει συναυλία στη Στέγη.

Η έρευνα του για την Αυστραλία είχε ξεκινήσει πολύ πριν πάρει σχήμα καλλιτεχνικά. Ωστόσο, για τις ανάγκες του πολύπτυχου τριήμερου αφιερώματος δουλεύει με διάφορους τρόπους για περισσότερο από ένα χρόνο. Το πρόγραμμα είναι ποικίλο, αποκαλύπτοντας όλα τα πρόσωπα του The Boy που ξέρουμε – αλλά και όχι.

Την Παρασκευή 5 Ιουνίου από νωρίς το μεσημέρι (όπως και την Κυριακή 7 Ιουνίου) στη Μικρή Σκηνή της Στέγης ξεκινούν οι προβολές μιας συλλογής new wave αυστραλιανών ταινιών που επίλεξε ο καλλιτέχνης, ενώ το απόγευμα στο -1 θα προβάλλεται σε τέσσερα slots η νέα μεγάλου μήκους ταινία του, με τον τίτλο «Μαραλίνγκα Μανινγκρίντα Μανταμαρού», μέσα σε ένα φωτογραφικό εκθεσιακό περιβάλλον που έχει επιμεληθεί η Μυρτώ Τζίμα. Το βράδυ του Σαββάτου 6 Ιουνίου στο ίδιο πρόγραμμα θα προστεθεί και το live του The Boy με performative χαρακτήρα και τίτλο «Κέλυφος». Καθένα από τα project αυτά έχει μια αυτονομία, αλλά όλα επικοινωνούν με το αυστραλιανό όνειρο.

The Boy: την τελευταία δεκαετία οι ταινίες της Αυστραλίας είναι η βασική μου επιρροή στον κινηματογράφο

Καταρχάς, η ίδια η νέα ταινία του The Boy «Μαραλίνγκα Μανινγκρίντα Μανταμαρού» αναφέρεται σε τρεις περιοχές της Αυστραλίας. «Την τελευταία δεκαετία οι ταινίες της Αυστραλίας είναι η βασική μου επιρροή στον κινηματογράφο. Για την ταινία μεγάλου μήκους που φτιάξαμε, δουλέψαμε με βάση τις αισθητικές επιρροές που είχαν οι Αυστραλοί σκηνοθέτες των ‘70s, οι οποίες ήταν κυρίως οι ιμπρεσιονιστές ζωγράφοι της σχολής της Χαϊδελβέργης στα τέλη του 19ου αιώνα στην Μελβούρνη. Για παράδειγμα, το ‘Picnic at hanging rock’ αισθητικά πατάει πάνω στον πίνακα του William Ford ‘At the hanging rock’. Η βασική συνθήκη της ταινίας μας και οι βασικοί χαρακτήρες σχετίζονται με το ‘Picnic’, αλλά το περιεχόμενο του κειμένου απλώνεται σε πολλές διαφορετικές περιόδους της αυστραλιανής ιστορίας», εξηγεί. Την ίδια ώρα, στη συλλογή των 21 ταινιών που θα προβάλλονται στη Μικρή Σκηνή, οι περισσότερες θα πραγματοποιούν το ελληνικό ντεμπούτο τους.

Η ταινία ” Picnic at hanging rock” λειτούργησε ως έμπνευση για το τελευταίο φιλμ του The Boy.

Από τη στιγμή που ο The Boy θα ανέβει στην Κεντρική Σκηνή της Στέγης θα ερμηνεύσει παλιά του τραγούδια, «από την ‘Αυστραλία’ και από πιο πριν, κάποια καινούργια που θα βρίσκονται σε επόμενο δίσκο και περίπου δέκα τραγούδια που έγραψα για την περίσταση και τα οποία ακούγονται στην ταινία που φτιάξαμε». Ο τίτλος του performative live «Κέλυφος» αναφέρεται στο όνομα ενός γλυπτού που παρουσιάζει ο Κωνσταντίνος Λαμπρίδης και το οποίο γεννήθηκε «μέσα από τα υπόλοιπα κείμενα που έχω γράψει και χρησιμοποιούμε είτε στην συναυλία, είτε στις ταινίες». Στη διάρκεια του live θα προβληθεί και η μικρού μήκους animation της Ειρήνης Βιανέλλη, «Απότομα».

Βεβαίως, ο εικαστικός Κωνσταντίνος Λαμπρίδης έχει αναλάβει τη σκηνογραφία σε όλους τους χώρους της Στέγης, ακολουθώντας τις διαφορετικές του ανάγκες, αναφορές και πεδία. Η εικαστική όψη του event συμπληρώνεται από την έκθεση της Μυρτώς Τζίμα με τίτλο «Into temptation safe in the wide open arms of hell». Πρόκειται για ένα στίχο από το τραγούδι «Into Temptation» των Νεοζηλανδών Crowded House που μεσουράνησαν στα 80s. Είναι ένας στίχος από ένα τραγούδι που ο The Boy αγαπάει πολύ – ιδιαιτέρως από τη διασκευή που έχει κάνει σε αυτό ο Jimmy Little. Ο χώρος της έκθεσης είναι αφιερωμένος στην ταινία «Picnic at hanging rock» και στις ιδέες που προέκυψαν με αφετηρία αυτήν.

Η Φλομαρία Παπαδάκη συμμετέχει στο performative κομμάτι του takeover.

Συνδετικός κρίκος – εκτός φυσικά από τον αυστραλιανό πυρήνα που διατρέχει τα πάντα – είναι η χορεύτρια Φλομαρία Παπαδάκη που θα δώσει έναν παραστατικό τόνο στο τριήμερο της Στέγης. Υποδύεται τη Μιράντα, έναν χαρακτήρα που σχετίζεται με την ταινία «Picnic at hanging rock» του Πίτερ Γουάϊρ από το ομώνυμο βιβλίο της Τζόαν Λίντσεϊ. «Αφενός, είναι το πρόσωπο που ενώνει τις αφηγήσεις μας και η χορογράφος της συναυλίας δουλεύοντας με την υπόλοιπη ομάδα ερμηνευτών: τη Μαίρη Γιαννούλα, τη Δεσποινίς Τρίχρωμη, τη Ροζαλίντα Χότζα και τη Μελίνα Ραχιώτη Ρηγοπούλου».

Καθώς χαρτογραφεί αναλυτικά την αθηναϊκή του Αυστραλία και το σύνολο των ανθρώπων που τον ακολουθούν σε αυτή την περιπέτεια, συνειδητοποιώ πως το «Δεν ταξίδεψα ποτέ στην Αυστραλία» σηματοδοτεί για τον The Boy το πιο απαιτητικό και ολιστικό εγχείρημα που έχει δημιουργήσει μέχρι σήμερα. Αλλά αφού δεν του αρέσουν τα μεγάλα λόγια φροντίζει να τονίσει πως «δεν υπήρχε κάποια φιλοδοξία στο να ξεπεράσω τον εαυτό μου ή στο να κάνω κάτι μεγάλο. Ήταν μια ευκαιρία για μένα να δουλέψω με αγαπημένους μου συνεργάτες με έναν διαφορετικό τρόπο και να τους εντάξω σε έναν κόσμο που με ενδιαφέρει πολύ». Και παρότι αυτός ο κόσμος περιλαμβάνει και τις δύο βασικές ιδιότητες του, του μουσικού – ερμηνευτή και του κινηματογραφιστή, ο ίδιος ομολογεί πως απορροφήθηκε περισσότερο από μια άλλη λειτουργία: «αυτό που αγάπησα περισσότερο στη διαδικασία ήταν η έρευνα και η συγγραφή των κειμένων που θα παρουσιαστούν».

Πλάνο από τη νέα ταινία του The Boy «Μαραλίνγκα Μανινγκρίντα Μανταμαρού».

Κουρνιάζοντας στην τεχνητή πραγματικότητα της Αυστραλίας για τρεις ημέρες στη Στέγη, ξέρει πως θα επιστρέψει σε μια χώρα σταθερά αφιλόξενη, γι’ αυτήν που τραγουδάει σε όλα του άλμπουμ. Γι’ αυτό και κλείνει λέγοντας: «νομίζω ότι τα βασικά προβλήματα αυτής της χώρας είναι διαχρονικά. Είναι προβλήματα που ήταν, είναι και μάλλον θα είναι πάντα εκεί. Είναι καθημερινά ταπεινωτικό να πρέπει να ζεις εδώ». Ίσως γι’ αυτό ονειρεύεται αδιάκοπα την Αυστραλία.