Ο Ταχυδρόμος

Σε ένα ψαροχώρι της μεταπολεμικής Ιταλίας ο νεαρός ταχυδρόμος Μάριο Ρουόπολο γνωρίζει τον Χιλιανό ποιητή Πάμπλο Νερούδα. Ο Μάριο διακινεί την αλληλογραφία του κομμουνιστή ποιητή, ο οποίος διώκεται από τις αυταρχικές κυβερνήσεις της πατρίδας του κι έχει λάβει πολιτικό άσυλο απ’ την Ιταλία, υπό τον όρο ότι θα μένει μόνιμα σε μια ερημική περιοχή. Ο Μάριο έχει καρδιά ποιητή αλλά λίγο ταλέντο με τις λέξεις. Ο Νερούδα θα γίνει δάσκαλός του και θα περάσουν μαζί ατέλειωτες ώρες συζητώντας για τα νοήματα των λέξεων, την πολιτική, το γράψιμο και, πάνω από όλα, για τις γυναίκες και τον έρωτα.

Αν στις περισσότερες επαναλήψεις κλασικών ταινιών δεν υπάρχει ιδιαίτερος λόγος πέρα από το οικονομικό κομμάτι- το οποίο πάντως σπανίως έχει θετικό αντίκτυπο για τους διανομείς τους- στο «Il postino» υπάρχει…. ψαχνό καθώς και περιθώριο για αρκετή συζήτηση.

Η πρόσφατη ταινία «Neruda» του Πάμπλο Λαραΐν εκτός του ότι δεν είναι η συμβατική βιογραφία αλλά ένα ποιητικό σχόλιο γύρω από την εκκεντρική ιδιοφυία του βραβευμένου με Νόμπελ Λογοτεχνίας χιλιανού ποιητή, μας δίνει την ευκαιρία να στραφούμε με νέο ενδιαφέρον στην περίπτωση του, όπως την οραματίστηκε ο Ράντφορντ στην ξακουστή προ 24ετίας δημιουργία του.

Μπορεί βέβαια ο αληθινός πρωταγωνιστής του φιλμ να είναι ο αγαθός ταχυδρόμος Μάριο του Μάσιμο Τροΐζι, που δεν έχει μάτια για άλλη γυναίκα, εκτός από την όμορφη Μπεατρίτσε Ρούσο (Μαρία Γκράτσια Κουτσινότα) αλλά η βοήθεια που του δίνει ο ποιητής για να της εκφράσει τα συναισθήματά του, ανεβάζει αυτομάτως το χαρακτήρα του Νερούδα σε άλλο επίπεδο. Τον τελευταίο υποδύεται ο Φιλίπ Νουαρέ σε μια μάλλον εγκλωβισμένη στο δέος για τον ποιητή ερμηνεία.

Τρυφερή, συγκινητική και απέραντα ανθρώπινη ταινία βασισμένη στο μυθιστόρημα «Αρντιέντε Πατσέντσια» του Αντόνιο Σκάρμετα (1985) που μεταφέρει την πλοκή στην Ιταλία του ’50 αντί για τη Χιλή του ’60 που διαδραματίζεται στο βιβλίο. Θέμα του φιλμ είναι η αόρατη γέφυρα που συνδέει τον κόσμο της ποίησης με εκείνον του απλού, αγνού ανθρωπάκου που θέλει να εκφραστεί αλλά αδυνατεί λόγω της περιορισμένης μόρφωσης του.

Η ταινία του Ράντφορντ, γνώρισε θερμή υποδοχή από κοινό και κριτική στην εποχή της, κέρδισε περισσότερες από 30 διεθνείς διακρίσεις, ανάμεσα στις οποίες το Όσκαρ Πρωτότυπης Μουσικής για τη δουλειά του Μπακάλοφ, ενώ ήταν υποψήφια σε τέσσερις ακόμα κατηγορίες: ταινίας, σκηνοθεσίας, Α’ ανδρικού ρόλου και διασκευασμένου σεναρίου.

Επίσης, το 1996 έλαβε τρία βραβεία της Βρετανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου (BAFTA): Σκηνοθεσίας, μουσικής και καλύτερης μη αγγλόφωνης ταινίας.