The Florida Project

Η ιστορία της Μούνεϊ, μιας ατίθασης εξάχρονης που ζει με την 22χρονη άνεργη μητέρα της σε ένα μοτέλ του Ορλάντο, στη διάρκεια ενός καλοκαιριού. Η Μούνεϊ και τα φιλαράκια της ζουν κάθε μέρα ανέμελα με παιχνίδια, αταξίες, ζαβολιές και περιπέτειες, μακριά από το βλέμμα των γονιών τους οι οποίοι έχουν να λύσουν τα δικά τους προβλήματα…

Ο Σον Μπέικερ του «Tangerine»- το προηγούμενο φιλμ του ήταν άλλη μια ματιά πάνω στους απόκληρους της Αμερικής και ειδικά στο περιθώριο του Λος Άντζελες- βάζει στο στόχαστρο του τη σκληρή πραγματικότητα που ζουν κάποιοι άνθρωποι που δεν έχουν στέγη.

Στις ΗΠΑ τα μοτέλ έχουν γίνει το τελευταίο καταφύγιο των ανθρώπων που δε μπορούν να εξασφαλίσουν μόνιμη κατοικία. Σε ένα τέτοιο που βρίσκεται έξω από το Ορλάντο, τον απόλυτο προορισμό για διακοπές και απόδραση στη φαντασία αφού εκεί εδρεύει το Disney World, ζει η ηρωίδα με τη μητέρα της, μαζί με άλλες οικογένειες νεοαστέγων. Η αλήθεια του φιλμ είναι αφοπλιστική και υπενθυμίζει τη συλλογική ευθύνη και ενοχή γύρω από ένα ιερό σκοπό: τη φροντίδα και το μεγάλωμα των παιδιών.

Ο Μπέικερ δεν γίνεται ποτέ μελό ή διδακτικός. Έχοντας στα χέρια του μια χούφτα ανθρώπινων χαρακτήρων βγαλμένων θαρρείς από ένα κοινωνιολογικό ντοκιμαντέρ, τους βάζει μπροστά από την κάμερα του για να μιλήσει για τη ζωή τους. Η κινηματογραφική επάρκεια ή η υφολογική αναζήτηση δεν μοιάζει να τον πολυνοιάζει, καταγράφοντας απλώς σκετσάκια που έχουν μοναδική φρεσκάδα κι όχι μια ενιαία πλοκή. Εκείνο που θέλει να τονίσει είναι η συγκεκριμένη κατάσταση κι όχι τόσο οι αιτίες ή το καθεστώς συνθηκών που τη δημιούργησαν. Το βασικό κομμάτι της δραματουργίας του είναι η ενηλικίωση των δύο ηρωίδων. Τόσο η Μούνεί όσο και η μητέρα της που την λατρεύει, είναι δύο παιδιά που ζουν επιπόλαια και ρουφούν τη ζωή με όλη τους την ύπαρξη. Η αποκάλυψη του πραγματικού προσώπου της ζωής θα τις οδηγήσει στο ξύπνημα από το υπέροχο όνειρο που ζουν στις παρυφές της ντίσνεϊλαντ και στη συνειδητοποίηση ότι ακόμη κι εκεί, στο χώρο του παραμυθιού, το χρήμα είναι εκείνο που κινεί τα πάντα.

Σπουδαία η ερμηνεία όλων των ερμηνευτών, μικρών και μεγάλων, αλλά εκείνη του Γουίλεμ Νταφόε ξεχωρίζει. Ως φροντιστής για όσα συμβαίνουν στο συγκρότημα αλλά κι ένα είδος σκληρού (όμως δίκαιου) πατρικού συμβόλου για τα παιδιά δίνει μια ερμηνεία ζωής που προτάθηκε για τη Χρυσή Σφαίρα και όπως φαίνεται τον κάνει φαβορί για το πρώτο του όσκαρ.