«Έτερος Εγώ»: Ένα νέο ελληνικό αστυνομικό θρίλερ στη μεγάλη οθόνη

Το «Έτερος Εγώ» βρίσκεται στα τελικά στάδια των γυρισμάτων κι εμείς συναντήσαμε τον σκηνοθέτη-σεναριογράφο της ταινίας σε ένα από τα γυρίσματα που έγιναν στο εγκαταλειμμένο Νοσοκομείο Ναυτικών (ΝΑΤ) στα Μελίσσια για να μας πει λίγα λόγια γι αυτή τη νέα κινηματογραφική του εμπειρία. Σε ένα μέρος γεμάτο ερείπια που δένει απόλυτα ως φόντο μίας σκηνής εγκλήματος και με ατμόσφαιρα που αποπνέει μία έντονη αίσθηση μυστηρίου συζητήσαμε για το θέμα της ταινίας, την Πυθαγόρεια φιλοσοφία και το πώς αυτή μπορεί να συνδέεται με μία σύγχρονη ταινία-θρίλερ αλλά και για τον ρόλο του κινηματογράφου σήμερα, στην Ελλάδα της κρίσης.

Θα μας πείτε λίγα λόγια για την υπόθεση της ταινίας;
Στην Αθήνα του 2015 γίνονται πέντε δολοφονίες οι οποίες έχουν ως κοινό τους στοιχείο αρχαία ρητά του Πυθαγόρα στον τόπο του εγκλήματος, κι ένα νούμερο. Οι αρχές ζητούν τη συνδρομή ενός καθηγητή Εγκληματολογίας, του Δημήτρη Λαΐνη (Πυγμαλίων Δαδακαρίδης), ο οποίος πάσχει από σύνδρομο Άσπεργκερ -μια ήπια μορφή αυτισμού- για να τους βοηθήσει στις έρευνες, και κάπως έτσι αρχίζει να ξετυλίγεται το κουβάρι της ιστορίας και μαθαίνουμε γιατί γίνονται οι δολοφονίες, ποιος τις κάνει και για ποιο λόγο.

Υπάρχει κάποιος ιδιαίτερος λόγος που επιλέξατε να πάσχει ένας από τους βασικούς πρωταγωνιστές της ταινίας από τη διαταραχή Άσπεργκερ;
Το βάλαμε σαν συνθήκη σε ό,τι αφορά τον ήρωα γιατί όπως και στη ζωή έτσι και στον κινηματογράφο όλοι έχουμε κάποια προσωπικά ζητήματα ή δαίμονες ή δυσκολίες που μας απασχολούν. Επίσης, τα έσοδα των ταινιών που κάνω συνήθως πηγαίνουν σε φιλανθρωπικούς σκοπούς. Όλα τα έσοδα της προηγούμενης ταινίας μου, του «Κοινού Παρονομαστή», διατέθηκαν στην καταπολέμηση του γυναικείου
καρκίνου του μαστού και του τραχήλου. Τα έσοδα του «Έτερος Εγώ» θα διατεθούν σε παιδιά με αυτισμό ώστε να δείξουμε ότι ειδικά τα παιδιά που πάσχουν από το συγκεκριμένο σύνδρομο δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται ως κάτι το ξεχωριστό αντιθέτως, πρόκειται για περιπτώσεις ανθρώπων που μπορεί να είναι εσωστρεφείς ή κοινωνικά δυσπρόσιτοι αλλά αν βρουν την κλίση τους, έχουν την ικανότητα να πετύχουν σπουδαία πράγματα.

Πώς προέκυψε η ιδέα να γράψετε ένα αστυνομικό θρίλερ μετά την πρώτη σας ταινία, τον «Κοινό Παρονομαστή», που ήταν ένα τελείως διαφορετικό εγχείρημα;
Δεν είμαι από αυτούς που έχουν το ταλέντο να γράφουν ένα σενάριο κατά παραγγελία. Δεν επιλέγω εγώ τα θέματα των ταινιών μου. Τα θέματα των ταινιών μου επιλέγουν εμένα. Πράγματι, ο «Κοινός Παρονομαστής» ήταν ένα τελείως διαφορετικό project. Ήταν θα μπορούσαμε να πούμε η «πτυχιακή» μου στον κινηματογράφο, μία ταινία που με βοήθησε να έρθω σε μία πρώτη επαφή με το αντικείμενο ενώ αυτή η ιστορία μου γεννήθηκε για τελείως διαφορετικούς λόγους, με άλλο concept τελείως. 

Πώς επιλέξατε τον τίτλο της ταινίας, «Έτερος Εγώ»;
O «Έτερος Εγώ» είναι «ο άλλος μου εαυτός», ο κλώνος μου, ο εγώ σε μία δεύτερη μορφή και σχετίζεται με το συγκεκριμένο Θεώρημα του Πυθαγόρα που πραγματεύεται η ταινία. Θα ήταν spoiler να πω κάτι παραπάνω σχετικά με το τι ακριβώς σημαίνει ο τίτλος, θα απαντηθεί όμως από μόνο του μέσω της ταινίας! 

Ποιος είναι ο ρόλος του κινηματογράφου σήμερα, στην Ελλάδα της κρίσης;
Η τέχνη γενικότερα, αλλά και ο κινηματογράφος ειδικότερα, είναι ένας δρόμος έξω από την κρίση, κυρίως την πνευματική. Αν και στην Ελλάδα δεν βοηθάμε δυστυχώς τις νέες προσπάθειες ιδιαίτερα, βλέπω ότι σε πείσμα των καιρών όλο και περισσότερες δουλειές προσπαθούν να γίνονται. Θεωρώ επίσης, ότι μεγάλο μέρος της κρίσης που βιώνει ο κινηματογράφος στη σύγχρονη Ελλάδα οφείλεται και στο γεγονός ότι τα θέματα τα οποία πραγματεύεται απέχουν πολλές φορές από το κοινό αίσθημα του κόσμου. Συνήθως καταπιανόμαστε με θέματα που εμείς θέλουμε να επικοινωνήσουμε, κι όχι με θέματα που ο κόσμος θα περίμενε. Υπάρχουν σε κάθε περίπτωση πολλά πράγματα που πρέπει να αλλάξουν. Πρωτίστως, η νοοτροπία μας σαν λαός γιατί εκεί εντοπίζεται το κύριο πρόβλημα, που δημιουργεί με τη σειρά του προβλήματα στον κινηματογράφο, στην τέχνη, στο Δημόσιο, οπουδήποτε…

 

Η ταινία θα βγει στους κινηματογράφους από τη Feelgood.