Runaway Day

Η ταινία είναι γυρισμένη με ένα ασπρόμαυρο χρώμα. Αυτό το ασπρόμαυρο (που υπάρχει ίσως για να τονίσει την άχρωμη ζωή της πόλης, ή τις αναφορές της ταινίας στο βουβό κινηματογράφο) δείχνει τελείως ψεύτικο. 

Το Runaway Day ξεκινάει με έναν χαριτωμένο, σαρκαστικό και αρκετά σουρεάλ τρόπο. Η συνέχεια όμως απογοητεύει. Το σενάριο δείχνει γραμμένο στο πόδι, η πλοκή και η συρραφή των σκηνών είναι ανέμπνευστες, η ποιότητα της κινηματογράφησης άνιση. Η παρωδία διαφόρων ευρημάτων των B Movies (αν αυτή ήταν η πρόθεση) γυρίζει μπούμερανγκ, καθώς το αισθητικό αποτέλεσμα της συγκεκριμένης ταινίας δεν είναι ανώτερο. Η καταγγελία της τηλεόρασης και του αδιεξόδου του μικροαστικού τρόπου ζωής είναι απλοϊκές, ενώ το φινάλε- αυτό της επιστροφής στη φύση- είναι προβλέψιμο. 

Αν και πολλοί ηθοποιοί που παίζουν στην ταινία, ο Ερρίκος Λϊτσης, η Μαρία Σκουλά, ο Μάκης Παπαδημητρίου, ο Χάρης Φραγκούλης, ο Χρήστος Στέργιογλου κ.α. είναι ιδιαίτερα αξιόλογοι, δεν υπάρχουν χαρακτήρες που να αναπτύσσονται στο έργο και στους οποίους να μπορούν να πατήσουν για να χτίσουν πολύ ενδιαφέρουσες ερμηνείες. Ωστόσο, στις σκηνές που απουσιάζει κι αυτή η ποιότητα των αξιόλογων ηθοποιών, η ταινία δείχνει τελείως πρόχειρη. Το οικοδόμημα στηρίζεται σε μια αναλαμπή του σκηνοθέτη- ένα εύρημα, που δεν πάει πολύ μακριά. Και μετά προσπαθεί να γεμίσει το χρόνο με σκηνές πολύ μέτρια γυρισμένες, με περίεργες γωνίες λήψης, που προσπαθούν να εντυπωσιάσουν, και με ιδέες που δεν προσφέρουν τίποτα στην πλοκή.

Το τελικό αποτέλεσμα είναι ένα αδιάφορο και κουραστικό έργο, με έναν σκηνοθέτη που όλη την ώρα σου κλείνει το μάτι, χωρίς να καταλαβαίνεις όμως για ποιο λόγο. Το Runaway Day προτείνει τη μεγάλη φυγή ή τη μεγάλη έξοδο, αλλά δεν έχει ιδέα στη συνέχεια πού να πάει.

Γιώργος Σμυρνής