MENU
Κερδίστε Προσκλήσεις
ΔΕΥΤΕΡΑ
16
ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ
ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΙ
ΣΤΗΝ ΠΡΟΒΑ

Στην πρόβα: «(Για ένα) όνειρο (καλοκαιρινής νύχτας)» στο Θέατρο Πόρτα – Χαμένοι στο δάσος

Ο Θωμάς Μοσχόπουλος αντλεί από στον Σαίξπηρ και μαζί με τους πρωταγωνιστές και τους συνεργάτες του μιλούν για το σύμπαν των ανομολόγητων επιθυμιών.

KEIMENO: Στέλλα Χαραμή | 16.11.2026 Φωτογραφίες: Πέτρος Μακρής

Βρείτε περισσότερα άρθρα μας στα αποτελέσματα αναζητησης

Προσθήκη του monopoli.gr στην Google

Τον περασμένο Μάρτιο ο Θωμάς Μοσχόπουλος επισκεπτόταν με ιδιαίτερα ανανεωτική διάθεση τον Αύγουστο Στρίντμπεργκ, παραδίδοντας το έργο «Ο κύριος Ζυλ» – μια γενναία μεταγραφή της «Δεσποινίδος Τζούλια». Η πλοκή εκκινούσε από τη γιορτή του Μεσοκαλόκαιρου και μιλούσε για την καταπιεσμένη ερωτική επιθυμία.
Και να που μόλις έξι μήνες μετά, ένα ακόμα κλασικό τον τροφοδοτεί – αυτή τη φορά το «Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας» του Ουίλιαμ Σαίξπηρ – και πάλι γράφει ένα καινούργιο κείμενο, το οποίο και πάλι εκκινεί από τη νύχτα του Θερινού Ηλιοστασίου. Και το οποίο επίσης έχει στον πυρήνα του την ερωτική επιθυμία που δεν εκφράζεται στην κανονική ζωή, παρά μόνο στα όνειρα μας.

Υπό τους ατμοσφαιρικούς φωτισμούς του Νίκου Βλασόπουλου.

Γεύση από πρόβα

«Θέλουμε να ζήσουμε. Όχι να ζητάμε άδεια για ν’ αγαπήσουμε!». Με μια φωνή η 11μελής πρωταγωνιστική ομάδα στο «Όνειρο (καλοκαιρινής νύχτας)» – (αλφαβητικά) οι Βασίλης Αθανασόπουλος, Γιάννης Βαρβαρέσος, Πέτρος Δημοτάκης, Γιάννης Καράμπαμπας, Δημήτρης Κίτσος, Βαλεντίνος Κόκκινος, Νίκος Κοσώνας, Ηλιάνα Μαυρομάτη, Μαριάννα Πουρέγκα, Τάσος Ροδοβίτης, Θεόβη Στύλλου – κάνουν διάφορους σχεδιασμούς πάνω σε πολύ σύντομες σκηνές. Η μουσική, η κίνηση, τα φώτα, τα σκηνικά συνομιλούν μαζί τους με μεγάλη συνέπεια. Οι σκηνές δοκιμάζονται ξανά και ξανά, μέχρι να τελειοποιηθούν.

Στην πλατεία, από μικροφώνου, ο Θωμάς Μοσχόπουλος, ζητάει από τους ηθοποιούς να αντιδρούν πιο άμεσα στο απρόοπτο, ο χορογράφος Χρήστος Στρινόπουλος επί σκηνής τους παροτρύνει να επιχειρούν πιο τολμηρές κινήσεις, ενώ τα φώτα του Νίκου Βλασόπουλου αλλάζουν διαρκώς πηγές και η μουσική της Nama Dama ποιότητες. Είναι όντως μια πρόβα πάνω στον Ουίλιαμ Σαίξπηρ αυτή ή ένα σκηνικό όνειρο; «Είμαστε σε ένα όνειρο όπου το μπρος και το πίσω αλλάζει» απαντούν με μια ατάκα του έργου.

Το έργο

Ένα από τα πιο γνωστά έργα του Ουίλιαμ Σαίξπηρ, κατά τον μεταφραστή και σκηνοθέτη του Θωμά Μοσχόπουλο, «το καλύτερα συγκροτημένο και δομημένο», το «Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας» αφηγείται (στην πρωτότυπη του εκδοχή) το θαύμα της αχαλίνωτης ερωτικής επιθυμίας. Με κεντρικά πρόσωπα, δύο ζευγάρια νέων, τον Λύσανδρο και την Ερμία, τον Δημήτριο και την Ελένη, ο Ελισαβετιανός συγγραφέας πλέκει ένα μυστηριώδες εγκώμιο για την ερωτική φύση του ανθρώπου, στέλνοντας τους ήρωες του να χαθούν στο σκοτεινό δάσος, να μπλεχτούν με ξωτικά και δαιμόνια, με βασιλιάδες και αστούς, να ακροβατήσουν ανάμεσα στο όνειρο και την πραγματικότητα.

Κατά την μεταγραφή του Θωμά Μοσχόπουλου, το έργο με τίτλο «(Για ένα) όνειρο (καλοκαιρινής νύχτας)», η πλοκή μεταφέρεται στη σημερινή Αθήνα, όπου ένας θίασος νέων ηθοποιών κάνει πρόβες πάνω στο κλασικό έργο του Σαίξπηρ. Είναι ο Βασίλης, ο Πέτρος, ο Γιάννης και ο Γιάννης, ο Δημήτρης και ο Βαλεντίνος, ο Νίκος, η Ηλιάνα, η Μαριάννα, ο Τάσος και η Θεόβη. Δηλαδή, οι πρωταγωνιστές της παράστασης στο θέατρο Πόρτα. Στην πορεία των προβών συναντούν μια άλλη ομάδα ηθοποιών που επίσης ετοιμάζουν μια παράσταση για τους άρχοντες της Αθήνας, βάζοντας στο πεδίο της πλοκής πολλά παραμυθένια, αναγεννησιακά, μεσαιωνικά και μυθολογικά στοιχεία, δηλαδή ξωτικά και δαιμόνια των λαϊκών παραδόσεων, μάστορες και τεχνίτες, ήρωες των μύθων, οι οποίοι με τη σειρά τους κατασκευάζουν ένα δεύτερο παράλληλο κόσμο.
Και να που η συνάντηση αυτών των δύο πεδίων θα έρθει να δημιουργήσει μια τρίτη πραγματικότητα, πιο ονειρική, πιο φαντασιακή και πιο απελευθερωμένη. Ο Θωμάς Μοσχόπουλος εξηγεί πως στη νέα εκδοχή του «Ονείρου» «υπάρχουν εκτενή αποσπάσματα από το έργο του Σαίξπηρ, αλλά και αρκετά αλλαγμένα, κάποιες παράλληλες ιστορίες που δεν ολοκληρώνονται· είναι θραυσματικές, εντούτοις, δημιουργούν ένα αίσθημα πλαισίου και ατμόσφαιρας. Το χάσιμο στο δάσος είναι το βασικό θέμα για όλους: μας ενδιαφέρει να δούμε τι αντιπροσωπεύει αυτό το δάσος, γιατί το έχουμε ανάγκη, πόσο έχουμε ανάγκη τη φυγή, πόσο το θέατρο καθρεφτίζει αυτό το δάσος, τον τόπο όπου τελικά αναδύονται τα πιο σκοτεινά και πιο καταπιεσμένα μας κομμάτια. Και φυσικά, πως όλη αυτή η κατασκευή έχει κάτι το παιγνιώδες και το αφελές».

Ο χορογράφος της παράστασης Χρήστος Στρινόπουλος με την Ηλιάνα Μαυρομάτη.

Σε αυτήν την προσπάθεια μεταγραφής – και στ’ αλήθεια μιας καινούργιας δραματουργίας – ο Μοσχόπουλος έχει καταστήσει συνενόχη όλη την πρωταγωνιστική ομάδα. «Ομολογώ δεν έχουμε τελειώσει με το έργο, είμαστε όλοι συμμέτοχοι σε αυτό. Κάθε μέρα, σε κάθε πρόβα, επιλέγω κάτι για να κοπεί ή να προστεθεί. Συνεπώς, ακόμα γράφουμε, κι ας βρισκόμαστε μια εβδομάδα πριν την πρεμιέρα. Λογικά θα γράφουμε και μετά, εφόσον έχει προκύψει η επαφή με το κοινό», παραδέχεται.

Η Ηλιάνα Μαυρομάτη τονίζει πως, χάρη στο νέο υλικό που διαχειρίζονται, έχει ξεχάσει το σαιξπηρικό περιβάλλον. «Αντιμετωπίζω ως κεντρική δραματουργία αυτήν που έχουμε στα χέρια μας, δηλαδή, την αφήγηση του θιάσου – εδώ ο Σαίξπηρ παρεμβάλλεται λίγο. Αισθάνομαι πως δεν είναι μια διασκευή, αλλά ένα καινούργιο έργο που μέσα έχει στοιχεία και κομμάτια από την ποίηση του Σαίξπηρ».

Πάντως, στη συνείδηση των πρωταγωνιστών οι κεντρικότεροι άξονες του κειμένου είναι οι πρωτότυποι, σαιξπηρικοί. ΄Οπως επισημαίνει ο Τάσος Ροδοβίτης «είναι η λίμπιντο, οι σκοτεινές επιθυμίες, το σεξ παρά ο έρωτας. Οι επιθυμίες που εκρήγνυνται στο δάσος, σαν μια άρση των κοινωνικών πρέπει, όσα οι άνθρωποι δεν τολμούν να εκφράσουν την ημέρα στην πόλη, μέσα σε μια κοινή καθημερινότητα». Δεν είναι τυχαίο ότι αυτές οι επιθυμίες απελευθερώνονται μέσα σε ένα φυσικό περιβάλλον, όπως είναι το δάσος. Ο Βασίλης Αθανασόπουλος πιστεύει πως στο «Όνειρο» το δάσος, είναι ένας τόπος μεταμόρφωσης «έχει κάτι το δάσος που σε αλλάζει, εμείς έτσι το αντιλαμβανόμαστε. Αλλά και ο καθένας από εμάς εμπεριέχει ένα προσωπικό δάσος, που δεν ξέρει τι θα συναντήσει μπαίνοντας εκεί». Ο Τάσος Κοσώνας συμπληρώνει πως «το δάσος έχει να κάνει με την παράδοση του ελέγχου. Στη ζωή μας προσπαθούμε μανιωδώς να είναι όλα σε τάξη. Όμως, στο δάσος παρασύρεσαι από άλλους κανόνες και νόμους που δεν είναι σαφείς. Είναι μια περιοχή πιο κοντά στο όνειρο, στη φαντασίωση, γενικότερα σε πτυχές μας που δεν τολμάμε ή δεν μπορούμε να προβλέψουμε αν τις τολμήσουμε». Για τη Θεόβη Στύλλου στην έννοια του ονείρου αντανακλάται η δυνατότητα του θεάτρου: «σκέφτομαι τι είναι αυτό που μας εμπνέει ως ηθοποιούς στην καθημερινή μας ζωή και πως το μεταπλάθουμε σε κάτι άλλο. Το θέατρο, όπως και το όνειρο, είναι ένας μη τόπος, όπου ό,τι κι αν συμβεί εκεί δεν έχει συνέπειες στον έξω κόσμο»

Σκηνή με τους Βαλεντίνο Κόκκινο, Γιάννη Βαρβαρέσο, Τάσο Ροδοβίτη και Πέτρο Δημοτάκη.

Οι ήρωες – Οι ηθοποιοί

Είναι ένας από τους πολυπληθέστερους θιάσους που συναντά το Θέατρο Πόρτα μετά από αρκετές σεζόν: Έντεκα ηθοποιοί – (αλφαβητικά) οι Βασίλης Αθανασόπουλος, Γιάννης Βαρβαρέσος, Πέτρος Δημοτάκης, Γιάννης Καράμπαμπας, Δημήτρης Κίτσος, Βαλεντίνος Κόκκινος, Νίκος Κοσώνας, Ηλιάνα Μαυρομάτη, Μαριάννα Πουρέγκα, Τάσος Ροδοβίτης, Θεόβη Στύλλου – σε πολλαπλούς ρόλους και μέσα σε πολλές «στρώσεις» πραγματικότητας. Ανάμεσα στην κανονική ζωή, την σαιξπηρική φαντασία, τη φαντασίωση, το παραμύθι και το όνειρο στις πολλές διαστάσεις του. Δηλαδή, θέατρο μέσα στο θέατρο και μέσα στο θέατρο.

Κι ενώ, σχεδόν όλοι, έχουν συνεργαστεί ξανά με τον Θωμά Μοσχόπουλο σε πρόσφατες σκηνοθεσίες του, παραδέχονται ότι η ισορροπία ανάμεσα σε τόσους χαρακτήρες και κόσμους με διαφορετικές ποιότητες δεν θα μπορούσε παρά να είναι μια προκλητική συνθήκη. «Μέσα στη μουσική, στην κινησιολογία, στους φωτισμούς αλλά και σε κάθε τομέα κατασκευής της παράστασης τομείς πρέπει να βρούμε τη θέση μας ως ηθοποιοί. Και δεν είμαστε μικρή ομάδα», σχολιάζει ο Γιάννης Καράμπαμπας. «Μοιάζει με όνειρο όπου όλα συμβαίνουν ταυτόχρονα, χωρίς απαραίτητα να εξηγούνται και μέσα σε αυτό πρέπει να υπάρξουμε και να αφεθούμε. Αλλά τελικά αυτό είναι το όμορφο», συνεχίζει.

Σε αναμονή, ο 11μελής θίασος.

Η Μαριάννα Πουρέγκα παρομοιάζει την παράσταση με «ένα ονειρικό μοντάζ». «Πως μοιάζουν τα όνειρα όπου είμαστε ο εαυτός μας και στο δευτερόλεπτο είμαστε κάτι άλλο σε ένα άλλο σύμπαν, με άλλους συνομιλητές; Έτσι κι εδώ. Η παρτιτούρα, έχει διαρκή cuts, γεγονός που στη φάση της προετοιμασίας μας προκαλεί μια ανασφάλεια γι’ αυτό και πρέπει να βρούμε τη ροή των διαδοχικών αποσπασμάτων· όπως και να αποδεχθούμε ότι δεν χρειάζεται το ένα να συνδέεται με το άλλο. Να μπούμε στη διαδικασία ότι παίζουμε σε ένα παιχνίδι και από αυτό περνάμε στο επόμενο. Δεν υπάρχουν όρια, θέλω, κανόνες, πλαίσια, πεπατημένες – εδώ μπορεί να συμβεί το οτιδήποτε και για εμάς τους ηθοποιούς αλλά και για τους θεατές» τονίζει.

Στο ίδιο κλίμα, η Ηλιάνα Μαυρομάτη δεν μπορεί (και μάλλον δεν θέλει) να προσδιορίσει που ανήκει: αν είναι η ηθοποιός που παίζει αποσπάσματα από το έργο Σαίξπηρ, αν είναι ο θίασος του Σαίξπηρ που επεξεργάζεται το μύθο του Πύραμου και της Θίσβης ή αν τελικά είναι κάτι πάνω από όλο αυτό . «Είναι το πιο σύνθετο πράγμα που έχω κληθεί να κάνω στο θέατρο, είναι ένα παιχνίδι επιβίωσης επί σκηνής», εξηγεί η Μαυρομάτη. «Η διαδικασία είναι ένα κανονικό brain fucking. Όμως, συνειδητοποιώ πως αν αφήσουμε στην άκρη την προσπάθεια εκλογίκευσης και βουτήξουμε αισθητηριακά στα πράγματα, στις φαντασιώσεις και στις πλάνες του έργου, δείχνοντας εμπιστοσύνη στη φύση του, τότε θα προκύψει, αβίαστα, μια καινούργια λογική».

Πέτρος Δημοτάκης και Γιάννης Καράμπαμπας.

Η σκηνοθεσία

Έχοντας μεταφράσει και στη συνέχεια υπογράψει τη νέα δραματουργία, ο Θωμάς Μοσχόπουλος έχει ‘σκηνοθετήσει’ την παράσταση τουλάχιστον άλλες δύο φορές πριν φτάσει στην πλατεία του «Πόρτα» για τις πρόβες.
Πέρασε καιρός από την τελευταία φορά που χρειάστηκε ν’ ανεβάσει στη σκηνή του θέατρου μια ομάδα μεγέθους κρατικής σκηνής, αλλά δεν μπορούσε παρά να υπακούσει στις απαιτήσεις του έργου. «Μια τέτοια πρωταγωνιστική ομάδα έχει τις δικές της δυσκολίες και σίγουρα έχει μιαν άλλη δυναμική που, καμιά φορά, δεν ξέρεις πως να την ελέγξεις. Την ίδια ώρα, έχει  άλλη ποιότητα και άλλα κέρδη. Η πολυφωνία δίνει μεν την αίσθηση ότι δεν θα τα καταφέρουμε ποτέ, αλλά αυτός είναι ο εφιάλτης και η μαγεία του θεάτρου», παραδέχεται ο σκηνοθέτης.

Με γνώμονα πως το έργο βασίζεται στο εύρημα του θεάτρου μέσα στο θέατρο, κάτι που έχει τονώσει η νέα δραματουργία του ιδίου προβληματίζεται για το πόσο έχει ‘παρασύρει’ την ομάδατου «στο απρόσμενο». «Πάντως δεν είναι εύκολο αυτό που τους ζητάω, αλλά έχω ανάγκη από λίγη καλλιτεχνική αναρχία. Για παράδειγμα, να κάνουμε μια χορογραφημένη σκηνή, να την δοκιμάσουμε και αν δεν μας βγει να κοπεί. Προφανώς και δεν δοκιμάζουμε  ό,τι να ’ναι, αλλά δουλεύουμε με την ελπίδα να κάνουμε κάτι χωρίς απαγορεύσεις». 

Η σκηνοθετική δομή της παράστασης βασίζεται στις πολλές εκδοχές «του τώρα»: την άμεση και πραγματιστική, την ονειρική και εκείνη που θα γεννιέται την ώρα της παράστασης. «Η παράσταση τρώγεται εκείνη την ώρα», σχολιάζει με σαρκασμό. Κεντρική σκηνοθετική έγνοια του, πάντως, είναι όπως σημειώνει, «να ολοκληρωθεί κάτι με μια δική του ροή, ώστε ο θεατής να ισχυρίζεται πως ‘δεν καταλαβαίνω τίποτα, έχω μπερδευτεί’, πράγμα  το οποίο λένε πολύ συχνά οι ήρωες μέσα στο έργο. Ας αφήσουμε τη φαντασία μας να ταξιδέψει».

Όνειρο ή εφιάλτης στο δάσος;

Η παράσταση μέσα από το βλέμμα των βασικών συντελεστών

Το όνειρο του Θωμά Μοσχόπουλου δεν θα μπορούσε να γεννηθεί χωρίς την ενεργοποίηση παράλληλων μηχανισμών που φτιάχνουν την ονειρική ατμόσφαιρα. Από το σκηνικό του Βασίλη Παπατσαρούχα, στην κινησιολογία που οργανώνει ο χορευτής και χορογράφος Χρήστος Στρινόπουλος αλλά και την πρωτότυπη μουσική που έχει συνθέσει η Nama Dama. «Το όνειρο ως λέξη εν γένει έχει μια ασαφή και ανοιχτή ταυτότητα. Πολλές φορές προσκαλώντας ετερόκλητα στοιχεία να μπλέξουν και να φτιάξουν ένα σύνολο. Μέσα – και – από την παραδοξότητα, λειτουργεί με ουσιαστικό τρόπο. Είναι ένας χώρος ζύμωσης, ένα πεδίο ανοιχτό, με ρευστά όρια. Έτσι είναι και ο σκηνογραφικός χώρος που σκέφτηκα πως χρειάζεται η παράσταση μας. Απλός, χωρίς εκ πρώτης έντονη θεατρική ταυτότητα – υπό διαμόρφωση θα έλεγα. Δεν επιβάλει αισθητική με την πρώτη ματιά· αντίθετα είναι πρόσφορο έδαφος που καλωσορίζει την δοκιμή και το παιχνίδι. Με ρούχα σύγχρονα, καθημερινά, αυτά που φορούν οι ηθοποιοί κατά τη διάρκεια των προβών, αλλά και με ρούχα ξεκάθαρα σαιξπηρικά. Το ένα μέσα στο άλλο. Για ένα Όνειρο, όλα», εξηγεί ο ενδυματολόγος και σκηνογράφος της παράστασης, σταθερός συνεργάτης του Θωμά Μοσχόπουλου τα τελευταία χρόνια.

Ο Χρήστος Στρινόπουλος βρίσκεται σε μια διαρκή αλληλεπίδραση με τις προτάσεις του σκηνοθέτη του «Ονείρου». «Αλληλοσυμπληρωνόμαστε», σχολιάζει χαρακτηριστικά και προσθέτει. «Καταλαβαίνω την πρόθεση του για το πως θα κινηθεί το έργο στη σκηνή όσο τον βλέπω να δουλεύει το κείμενο με τους ηθοποιούς.  Υπάρχουν τρεις καταστάσεις στις οποίες κινούνται οι ηθοποιοί:  μια πιο καθημερινή – η οποία είναι πιο ελαφριά και μη φορμαλιστική.  Μια που είναι πολύ περισσότερο φορμαλιστική και γλαφυρή σαν να παρουσιάζουμε καρέ από κόμικ.  Και μια ενδιάμεση που έρχεται ως μια μίξη των δυο προηγούμενων. Προσεγγίζω την κάθε σκηνή και ατμόσφαιρα ανάλογα με την κατάσταση – όνειρο στην οποία βρίσκονται οι ερμηνευτές».

Μαριάννα Πουρέγκα.

Σχετικά με τη μουσική της παράστασης, αυτή ξεκίνησε από μια ιδέα του Θωμά Μοσχόπουλου, από το «If Love’s a Sweet Passion» του «The Fairy-Queen» με την υπογραφή του Χένρι Πουρσέλ και σκοπό και να δημιουργηθούν διαφορετικά μουσικά πορτρέτα του. «Μου φάνηκε πολύ ενδιαφέρουσα η πρόκληση να πάρουμε ένα κομμάτι γραμμένο το 1692, με τόσο χαρακτηριστική μπαρόκ ταυτότητα και να δούμε πόσο μακριά μπορούμε να το πάμε», σχολιάζει Nama Dama. «Σκεφτόμουν πως, αν ζητήσεις από δέκα ζωγράφους να ζωγραφίσουν το ίδιο αντικείμενο, θα πάρεις δέκα διαφορετικούς πίνακες. Στη δική μου περίπτωση έπρεπε να γίνω και οι δέκα ζωγράφοι, αλλάζοντας συνεχώς οπτική γωνία. Έτσι, πειραματίστηκα με διαφορετικά μουσικά είδη, από pop και rock μέχρι εκστατική polka και πιο σαμανικούς, τελετουργικούς ήχους. Μου έκανε εντύπωση πως, ενώ η μελωδία παρέμενε αναγνωρίσιμη, κάθε φορά αποκτούσε έναν εντελώς διαφορετικό χαρακτήρα. Κάπως έτσι λειτουργεί και το ίδιο το έργο του Σαίξπηρ, όπου οι ταυτότητες, οι επιθυμίες και η αντίληψη της πραγματικότητας αλλάζουν συνεχώς. Ίσως τελικά, αυτό να είναι και το πιο ενδιαφέρον: το πως δηλαδή το ίδιο πράγμα μπορεί να υπάρχει με πολλούς διαφορετικούς τρόπους, ανάλογα με το ποιος το κοιτάζει και από πού».

Νίκος Κοσώνας και Θεόβη Στύλλου.

Ο Πέτρος Δημοτάκης σε πρώτο πλάνο.

Ηλιάνα Μαυρομάτη.

Βαλεντίνος Κόκκινος, Γιάννης Βαρβαρέσος, Τάσος Ροδοβίτης και ΠέτροςΔημοτάκης ως ξωτικά και δαιμόνια.

Παιχνίδι στο σκοτεινό δάσος του Θωμά Μοσχόπουλου.

Βρείτε περισσότερα άρθρα μας στα αποτελέσματα αναζητησης

Προσθήκη του monopoli.gr στην Google
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

Το έργο “(Για ένα) όνειρο (καλοκαιρινής νύχτας)” κάνει πρεμιέρα στο Θέατρο Πόρτα (Μεσογείων 59, Αθήνα – τηλ: 210 7711333 ) στις 20 Νοεμβρίου. 

Δραματουργία, σκηνοθεσία: Θωμάς Μοσχόπουλος


Σκηνικά, κοστούμια: Βασίλης Παπατσαρούχας
Φωτισμοί: Νίκος Βλασόπουλος
Μουσική: Nama Dama
Επιμέλεια κίνησης: Χρήστος Στρινόπουλος
Βοηθός σκηνοθέτη: Πέλλα Μακροδημήτρη
Concept & Creative Direction: Βασίλης Παπατσαρούχας

Παίζουν (με αλφαβητική σειρά): Βασίλης Αθανασόπουλος, Γιάννης Βαρβαρέσος, Πέτρος Δημοτάκης, Γιάννης Καράμπαμπας, Δημήτρης Κίτσος, Βαλεντίνος Κόκκινος, Νίκος Κοσώνας, Ηλιάνα Μαυρομάτη, Μαριάννα Πουρέγκα, Τάσος Ροδοβίτης, Θεόβη Στύλλου

Ημέρες και ώρες παραστάσεων: Πέμπτη, Παρασκευή & Κυριακή, 20.00 | Σάββατο 21.15


Τιμές εισιτηρίων: 15-23 ευρώ
Προπώληση εισιτηρίων: https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/oneiro-kalokairinis-nyxtas-1/

Προσθήκη του monopoli.gr ως προτεινόμενη πηγή στην Google
Περισσότερα από Art & Culture
Σχετικά Θέματα
Art & Culture
Art Athina 2026: Με δύναμη από το… Ready
Art & Culture
Ο Κωστής Σταφυλάκης στήνει μια «αιματοβαμμένη πανήγυρη» στην Art Athina
Art & Culture
67ο ΦΚΘ: Ο Νίκος Γραμματικός, ακόμα και δυναμικά, παρών
Art & Culture
«People, Places and Things» στο Θέατρο Κνωσός–Εθισμένοι στη σκληρότητα του κόσμου
Art & Culture
«Χιονονιφάδες» στο Θέατρο του Νέου Κόσμου - Για τους έρωτες που είναι "γραφτό" να επιλέγουμε
Art & Culture
Ο Όλιβερ Λάσε στο 67ο ΦΚΘ: «Το σινεμά με έσωσε»
Art & Culture
67ο ΦΚΘ: Η ρομαντική μπαλάντα του Φατίχ Ακίν
Art & Culture
Το θέατρο της Δευτέρας: «Θαυμαστός Καινούριος Κόσμος»
Art & Culture
67ο ΦΚΘ: Μετά το «Μaestro» ο Παπακαλιάτης επιστρέφει στο σινεμά
Art & Culture
67ο ΦΚΘ: Χαμένοι στην έρημο με συνοδοιπόρο τον Όλιβερ Λάσε
Art & Culture
Οι καλοί, οι κακοί και οι άσχημοι: Πορτρέτα του Platon στο Μουσείο Μπενάκη
Art & Culture
Στην πρόβα: «Ρόσμερσχολμ» σε σκηνοθεσία Γιάννη Χουβαρδά στο Θέατρο Τέχνης – Δεσμώτες του παρελθόντος