Ουγκέτσου Μονογκατάρι

Στην Ιαπωνία του 16ου αιώνα, που μαστίζεται από τον εμφύλιο πόλεμο, δύο αγρότες εγκαταλείπουν τη ζωή του χωριού, για να αναζητήσουν την τύχη τους στην πόλη.

Δύο αδέρφια, ο ένας τυφλωμένος από την απληστία, ο άλλος από τη ζήλια. Σε μια εποχή που η γη λεηλατείται από τα στρατεύματα, διακινδυνεύουν τις οικογένειες και τις ζωές τους για να ακολουθήσουν τις εμμονές τους. Ο Τομπέι, θα χαθεί στις στρατιωτικές φιλοδοξίες του και ο Γκαντζούρο, στον μυστηριώδη κόσμο της λαίδης Ουακάσα. Ο κύκλος και για τους δυο τους θα κλείσει απροσδόκητα…

Σ’ ένα χωριό της μεσαιωνικής Ιαπωνίας, η οποία σπαράσσεται από εμφύλιους πολέμους, δύο αδέρφια διακινδυνεύουν τις οικογένειες και τις ζωές τους, για να ακολουθήσουν τις εμμονές τους. Ο Γκεντζούρο, ένας φτωχός αγγειοπλάστης, ονειρεύεται καλλιτεχνική δόξα και πλούτη, ενώ ο αδερφός του, Τομπέι, θέλει να γίνει ένδοξος σαμουράι. Αποφασίζουν να κατευθύνουν προς την πόλη, χωρίς τις οικογένειές τους, για να πουλήσουν την πραμάτεια τους. Όταν τελικά φτάσουν εκεί και βρεθούν κοντά στην πραγμάτωση των στόχων τους, ο πρώτος θα πέσει θύμα της γοητείας ενός φαντάσματος κι ο τελευταίος θα ανακαλύψει ότι η γυναίκα του έχει γίνει πόρνη.

«Το «Ουγκέτσου Μονογκατάρι» είναι το αριστούργημα του Μιζογκούτσι. Τον τοποθετεί στο ίδιο ύψος με τον Γκρίφιθ, τον Αϊζενστάιν, τον Ρενουάρ. Είναι ο μεγαλύτερος Ιάπωνας σκηνοθέτης, ή απλώς, ένας από τους μεγαλύτερους κινηματογραφιστές του κόσμου»
Ζαν Λικ Γκοντάρ

«Ο θάνατος του Μιζογκούτσι αποτελεί μια διαρκή απώλεια για τον Γιαπωνέζικο κινηματογράφο. Είναι ο Ιάπωνας σκηνοθέτης που θαυμάζω και εκτιμώ περισσότερο. Το πιο σπουδαίο στοιχείο του ήταν η ακούραστη προσπάθειά του να εμφυσήσει την πραγματικότητα σε κάθε σκηνή. Δεν συμβιβάστηκε ποτέ. Δεν ικανοποιούταν εύκολα, συνεχώς πίεζε έτσι ώστε να υλοποιήσει το δικό του όραμα. Ήταν μια εξαιρετική προσωπικότητα… στοιχειωμένος από την ίδια την εικόνα του, ο Μιζογκούτσι ακολούθησε απαρέγκλιτα τον δρόμο του, την αναζήτηση της δημιουργίας του ιδεώδους έργου του».
Ακίρα Κουροσάβα

«Αγάπησα πολύ τις ταινίες του Μιζογκούτσι. Ό,τι έχω δει, σε ένα βαθμό, με έχει επηρεάσει, όμως, οι μόνες επιρροές στις οποίες μπορώ να αναφερθώ συγκεκριμένα, είναι ο Όρσον Ουέλς, για την χρήση του πλάνου σεκάνς και του βάθους πεδίου και ο Κέντζι Μιτζογκούτσι, για την χρήση του χρόνου και του εκτός πεδίου.»
Θόδωρος Αγγελόπουλος