Ταιριάζουμε;

Η ταινία «Ταιριάζουμε;» της Celine Song έρχεται στις 7 Αυγούστου στους κινηματογράφους από τη Feelgood.

Η ταινία συγκεντρώνει ένα ακαταμάχητο σύνολο ηθοποιών με τους Dakota Johnson, Pedro Pascal και Chris Evans να ενσαρκώνουν ένα ερωτικό τρίγωνο με φόντο τη Νέα Υόρκη.

Μια νεαρή, φιλόδοξη Νεοϋορκέζα προξενήτρα (Dakota Johnson) είναι διχασμένη ανάμεσα στον τέλειο σύντροφο (Pedro Pascal) και τον όχι τόσο τέλειο πρώην (Chris Evans). 

Πριν από μια δεκαετία, όταν η Celine Song πάσχιζε να καθιερωθεί ως θεατρική συγγραφέας, απέκτησε την καθοριστική εμπειρία κάθε καλλιτέχνη στη Νέα Υόρκη: την αναζήτηση μιας δουλειάς για τα προς το ζην. Ήταν πιο δύσκολο απ’ ό,τι θα περίμενε κανείς, και σύντομα βρέθηκε σε έναν εντελώς απρόσμενο ρόλο. Η Song δεν κατάφερε να προσληφθεί ούτε ως barista, ούτε ως ταμίας, αλλά, χάρη σε μια
πληροφορία που έφτασε στα αυτιά της σε ένα πάρτι, κατέληξε να ασχολείται με τις πιο προσωπικές επιθυμίες των ανθρώπων. Ξεκίνησε να δουλεύει ως προξενήτρα.

Η δεύτερη ταινία της Song, μια διορατική και ευαίσθητη, διαπεραστική και ειλικρινής μελέτη των αντιφάσεων του σύγχρονου έρωτα και της κουλτούρας των ραντεβού, είναι εμπνευσμένη από αυτήν την αποκαλυπτική εμπειρία της όταν βοηθούσε τους άλλους να βρουν τον ιδανικό σύντροφο.

Η Lucy (Dakota Johnson) -όπως κάποτε η ίδια η Song- είναι προξενήτρα με ευκατάστατη πελατεία, από διαχειριστές επενδυτικών κεφαλαίων μέχρι εύπορους επαγγελματίες. Σκοπός της είναι να τους ζευγαρώσει με άλλους ελίτ εργένηδες της πόλης. Αυτά που αναζητούν οι πελάτες της αποκαλύπτουν ορισμένες ενοχλητικές αλήθειες για το πώς φανταζόμαστε τις ερωτικές μας ζωές.

Η ίδια η Lucy, όταν φτάνει η στιγμή να επιλέξει ποιον θα παντρευτεί, προτιμά να βασιστεί στη συλλογιστική δουλειάς της αντί να εμπιστευτεί τα ρομαντικά ιδανικά περί αληθινής αγάπης. Ο σωστός άνδρας είναι προϊόν υπολογισμού μέσα από ένα σύστημα με κουτάκια που πρέπει να τσεκαριστούν και κυρίως με βάση το οικονομικό του εκτόπισμα. Η συγκεκριμένη μεθοδολογία την κάνει εξαιρετικά επιτυχημένη στο επάγγελμά της.

Όταν γνωρίζει τον Harry (Pedro Pascal) στο γαμήλιο πάρτι δύο πελατών της, τους οποίους έχει ζευγαρώσει, καταλαβαίνει αμέσως ότι πρόκειται για έναν «μονόκερο». Είναι ψηλός, γοητευτικός, ευγενικός και πολύ, πολύ πλούσιος. Θα ήταν τέλειος για οποιαδήποτε από τις πελάτισσές της. Αλλά ο Harry ενδιαφέρεται για την ίδια τη Lucy. Το ρομαντικό κλίμα μεταξύ τους, μέσα στη χλιδή του γάμου, διακόπτεται από τον John (Chris Evans), έναν άφραγκο ηθοποιό που βιοπορίζεται ως σερβιτόρος, ο οποίος έχει έναν τρόπο να γκρεμίζει τα σχολαστικά χτισμένα τείχη της Lucy. Από την πρώτη στιγμή γίνεται φανερό πως τους ενώνει κάτι βαθύ από το παρελθόν. Η Lucy είναι εκείνη που βοηθά τους άλλους να βρουν την αγάπη, αλλά ο John να είναι εκείνος που της έμαθε τι είναι αγάπη εξ αρχής.

Δεν πρόκειται για μια ιστορία με επίδοξους γαμπρούς, αλλά για μια διορατική ματιά στο πώς προσεγγίζουμε τον άνθρωπο με τον οποίο θα περάσουμε το υπόλοιπο της ζωής μας. Πρόκειται για τη συνέχεια της ταινίας «Περασμένες Ζωές» (Past Lives), που ήταν υποψήφιο για Όσκαρ, και έρχεται να καθιερώσει τη Celine Song ως μια οξυδερκή δημιουργό που παρατηρεί τις βαθύτερες, ανεξιχνίαστες συγκρούσεις και
τα εύθραυστα συναισθήματα του σήμερα.

Η Celine Song δημιούργησε την ταινία για όσους νιώθουν την ανάγκη να αντικρύσουν τον έρωτα και το dating όπως είναι πραγματικά, δηλαδή, για όλους. Ένα πράγμα ήταν πάντα σταθερό στην εμπειρία της Song όταν μιλάει με οποιονδήποτε: «Ανεξαρτήτως του ποιος είσαι, πού βρίσκεσαι, πόσο χρονών είσαι, αν πω ότι κάποτε ήμουν προξενήτρα, τα μάτια όλων λάμπουν», λέει η Song. «Ο έρωτας και τα ραντεβού είναι μυστήριο για όλους. Και το πρώτο πράγμα που λένε είναι: βοήθησέ με. Μπορείς να βοηθήσεις έναν φίλο μου;». Όχι πολύ μετά από ένα περιστατικό με έναν από τους πελάτες της, η Lucy δείχνει φανερά ταραγμένη. Ο John το αντιλαμβάνεται και της λέει να μην ανησυχεί. «Είναι απλώς dating», της λέει. «Δεν είναι και τόσο σοβαρό». Η Lucy, όμως, νιώθει προσβεβλημένη από την υποτίμηση. «Απλώς  κοριτσίστικες ανοησίες, έτσι;». «Μιλάμε για τον έρωτα και τα ραντεβού με διακριτικούς τρόπους που τους θεωρούμε αθώους», λέει η Song.

Σημειώνει πως αντιμετωπίζουμε όλο το είδος των ρομαντικών ταινιών ως ελαφρύ και επιφανειακό. «Δεν το λέμε αυτό για μια αιματοβαμμένη πολεμική ταινία ή για την πορνογραφία. Οπότε γιατί αντιμετωπίζουμε τις ρομαντικές ταινίες σαν να μην ανήκουν στα “σοβαρά” είδη;».

Κι όμως, αυτές οι ταινίες είναι που επηρεάζουν βαθιά πανανθρώπινες αλήθειες και εμπειρίες. «Κάτι που έμαθα μέσα από τη δουλειά ως προξενήτρα είναι το πόσο βαθιά έχει διαφθείρει την ψυχή και το μυαλό μας ο τρόπος που παρουσιάζεται ο έρωτας», λέει
η Song. «Διαμορφώνει απόλυτα το τι πιστεύεις για τον εαυτό σου, για το ποιος πρέπει να είναι ο σύντροφός σου, και τι είδους ερωτική ζωή αξίζεις».

Η ταινία προέκυψε από την επιθυμία της Song να χειριστεί με ειλικρίνεια αυτά τα ιδανικά. Γιατί αν ο έρωτας είναι πράγματι η τελευταία μας θρησκεία, τότε δεν θα έπρεπε να μιλάμε γι’ αυτόν με απόλυτη ειλικρίνεια; Αν η ταινία της Song κρατά έναν καθρέφτη απέναντι στον εαυτό μας και στα κλισέ του ρομαντικού είδους, ποτέ δεν φτάνει στο σημείο να παρουσιάσει τον έρωτα ως μια κενή επιδίωξη. Πώς θα μπορούσε άλλωστε η Song , που ως δημιουργός είχε καθίσει στην πρώτη σειρά απέναντι στις πιο άβολες επιθυμίες και απαιτήσεις των ανθρώπων γύρω από την αγάπη, να πιστεύει κάτι τέτοιο;

«Ίσως αυτό είναι όλο: το γεγονός ότι το ξέρω», λέει. «Το πιστεύω επειδή το ξέρω και το έχω ζήσει. Και ακόμα κι αν ο έρωτάς μου για κάποιον τελειώσει, θα ξέρω ότι η αγάπη είναι υπαρκτή. Υπάρχει, οπότε πώς να μην πιστεύω στον έρωτα;».