Το superhero fatigue είναι αληθινό. Γιατί όμως ο Spider-Man δεν κουράζει ποτέ;

Υπήρξε μια εποχή που κάθε νέα ταινία της Marvel έμοιαζε με παγκόσμιο γεγονός. Οι πρεμιέρες γίνονταν κινηματογραφικές γιορτές, τα trailers αναλύονταν καρέ-καρέ και το κοινό έτρεχε στις αίθουσες σαν να υπήρχε φόβος ότι, αν δεν δεις την ταινία μέσα στο πρώτο Σαββατοκύριακο, το διαδίκτυο θα σου αποκαλύψει μέχρι και ποιος χαρακτήρας θα εμφανιστεί για τρία δευτερόλεπτα στο τέλος.

Όμως η εποχή της απόλυτης κυριαρχίας των υπερηρώων φαίνεται πως έχει αλλάξει. Μετά από χρόνια ασταμάτητης παραγωγής ταινιών και σειρών, το superhero fatigue είναι πλέον πραγματικότητα. Το κοινό άρχισε να κουράζεται από τα ατελείωτα multiverses, τις περίπλοκες χρονολογίες και την αίσθηση ότι κάθε νέα ιστορία έπρεπε να συνδέεται με άλλες δέκα.

Η Marvel, που κάποτε έμοιαζε ασταμάτητη, άρχισε να δυσκολεύεται να διατηρήσει την ίδια μαγεία. Όμως, υπάρχει ένας ήρωας που συνεχίζει να ξεφεύγει από αυτή την κούραση: ο Spider-Man.

Ο Spider-Man δεν είναι απλώς ένας ακόμα χαρακτήρας της Marvel. Για μια ολόκληρη γενιά, είναι ένας από τους ήρωες που διαμόρφωσαν τη σύγχρονη εποχή των superhero blockbusters. Η τριλογία του Tobey Maguire στις αρχές των 00s ήρθε σε μια περίοδο όπου οι ταινίες υπερηρώων άρχιζαν ξανά να αντιμετωπίζονται ως μεγάλα κινηματογραφικά γεγονότα και απέδειξε ότι πίσω από τη μάσκα μπορούσε να υπάρχει κάτι περισσότερο από ειδικά εφέ και εντυπωσιακές μάχες.

Ο Peter Parker του Tobey ήταν αμήχανος, ανασφαλής και βαθιά ανθρώπινος. Μπορούσε να αντιμετωπίσει έναν υπερ-κακό και λίγα λεπτά αργότερα να αγχώνεται για τα χρήματα, τις σχέσεις του ή το αν η ζωή του θα πάει ποτέ όπως θέλει. Δεν ήταν ένας ήρωας που αγαπήθηκε επειδή ήταν τέλειος αλλά ήταν ακριβώς το αντίθετο.

Χρόνια αργότερα, ο Andrew Garfield έδωσε τη δική του εκδοχή στον χαρακτήρα. Πιο σαρκαστικός, πιο ρομαντικός και με μια διαφορετική ενέργεια, ο δικός του Peter Parker είχε περισσότερη οργή αλλά και περισσότερη ευαισθησία. Παρότι οι ταινίες του δεν κατάφεραν να έχουν την ίδια επιτυχία, η ερμηνεία του κέρδισε μια νέα εκτίμηση από τους θαυμαστές, ειδικά μετά την επιστροφή του στο multiverse.

Και μετά ήρθε ο Tom Holland.

Ο Spider-Man του Tom Holland εμφανίστηκε σε μια Marvel που βρισκόταν στο απόγειό της. Μπήκε στο MCU στην εποχή του Iron Man και των Avengers, όταν το κινηματογραφικό σύμπαν της Marvel έμοιαζε ασταμάτητο. Ο δικός του Peter Parker ξεκίνησε ως ο νεαρός ήρωας που είχε την καθοδήγηση του Tony Stark, μια προηγμένη στολή και την αίσθηση ότι ανήκε σε κάτι μεγαλύτερο από τον εαυτό του.

Όμως μετά από μια ολόκληρη τριλογία, το ερώτημα είναι διαφορετικό: τι μένει όταν αφαιρέσεις όλα αυτά; Εκεί βρίσκεται η πραγματική γοητεία του Spider-Man: Brand New Day.

Η νέα ταινία βρίσκει τον Peter Parker σε μια εντελώς διαφορετική θέση. Για πρώτη φορά δεν υπάρχει κάποιος να τον προστατεύει ή να του δείχνει τον δρόμο. Δεν υπάρχει ο Tony Stark για να του δώσει απαντήσεις, δεν υπάρχει η θεία May ως σταθερό σημείο αναφοράς και δεν υπάρχουν οι άνθρωποι που γνώριζαν τον Peter πίσω από τη μάσκα.

Ο Spider-Man πρέπει να υπάρξει μόνος του και αυτή είναι η πιο ενδιαφέρουσα πλευρά της νέας ταινίας: η επιστροφή σε έναν Peter Parker που δεν χρειάζεται να αποδείξει ότι αξίζει να βρίσκεται ανάμεσα στους μεγαλύτερους ήρωες του κόσμου. Χρειάζεται απλώς να επιβιώσει, να ξαναχτίσει τη ζωή του και να θυμηθεί γιατί έγινε Spider-Man εξαρχής.

Η απάντηση ίσως είναι απλή: γιατί ο Spider-Man δεν είναι η φαντασίωση της δύναμης, είναι η ιστορία της ευθύνης. Κάτω από τη μάσκα υπάρχει πάντα ένας άνθρωπος που αποτυγχάνει, χάνει, πονάει και παρ’ όλα αυτά συνεχίζει. Σε μια εποχή όπου πολλοί υπερήρωες άρχισαν να μοιάζουν μακρινοί και απρόσωποι, ο Peter Parker παρέμεινε κοντά μας.

Γι’ αυτό, ενώ το κοινό άρχισε να απομακρύνεται από αρκετές superhero ιστορίες, συνεχίζει να περιμένει τον Spider-Man. Γιατί κάθε νέα ταινία του δεν είναι απλώς άλλη μία περιπέτεια με έναν υπερ-ήρωα. Είναι μια ακόμα ευκαιρία να δούμε έναν άνθρωπο να πέφτει και να σηκώνεται.

Και στο Spider-Man: Brand New Day, ο Peter Parker καλείται να κάνει ακριβώς αυτό: να ξεκινήσει από την αρχή!