DISFF49: Ολόκληρη η ζωή χωράει σε μια μικρού μήκους ταινία

Δεν ξέρω αν υπάρχει κάποιος συγκεκριμένος τρόπος να περιγράψεις ένα φεστιβάλ κινηματογράφου. Έχοντας την τύχη να έχω βρεθεί πολλές φορές σε φεστιβαλικές διοργανώσεις, είναι σχεδόν αδύνατο να εξηγήσεις τι πραγματικά συμβαίνει για μερικές μέρες σε μία ολόκληρη πόλη όταν γεμίζει με τους ανθρώπους του σινεμά. Από τους συντελεστές μέχρι τους σινεφίλ – η όλη ατμόσφαιρα είναι κινηματογραφική. Στο Διεθνές Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας τώρα, η ατμόσφαιρα ήταν διαφορετική. Δεν ήταν απλώς οι άνθρωποι του σινεμά που γέμισαν μία ολόκληρη πόλη για 7 μέρες, ήταν οι φοιτητές που διαγωνίζονταν οι ταινίες τους, οι φίλοι που ήρθαν αυθημερόν σε ένα βανάκι για να χειροκροτήσουν στην προβολή. Μία πόλη, για 7 μέρες γέμισε με όλη την ελπίδα του κόσμου, χωρίς ποτέ να ωραιοποιήσει τον ίδιο το κόσμο. Συνέβησαν πολλά πράγματα στη Δράμα, αλλά οι άνθρωποι, ίσως να ήταν το σημαντικότερο – μαζί με τις ταινίες!

Οι νικητές του DISFF49

Ο μεγάλος νικητής του 49ου Φεστιβάλ Δράμας ήταν το Wheel to Live της Βίκυς Αναστασιάδου, μία ιστορία αποκατάστασης ενός τετραπληγικού ανθρώπου και ωδή στη φιλία, που απέσπασε τον Χρυσό Διόνυσο, το Βραβείο Κοινού, το βραβείο της Ο.Κ.Λ.Ε. και το Onassis Film Award, εξασφαλίζοντας παράλληλα το «εισιτήριο» για τη διαδικασία των Όσκαρ. Η ταινία είχε ξεκινήσει από το Pitching του Φεστιβάλ Δράμας στην Αθήνα.

Q&A μετά το τέλος των προβολών

Το Βραβείο Σκηνοθεσίας του Εθνικού Διαγωνιστικού πήγε στους Αδέσποτους της Αναστασίας Γκίβαλου, ένα σχόλιο πάνω στο πιο φλέγον ζήτημα της γενιάς μας αυτός της υποχρεωτικής στράτευσης, ενώ ο πρωταγωνιςτής Νικόλας Δροσόπουλος κέρδισε το Βραβείο Ανδρικής Ερμηνείας. Το Multi Family Garage Sale του Ζακ , μία ιστορία ενηλικιώση απέσπασε το Ειδικό Βραβείο της Κριτικής Επιτροπής, ενώ ειδική μνεία δόθηκε στον Γιάννη Καρπούζη για το Αρκάνσας, ένα cult κοινωνικό story σε ένα μπουζουξίδικο, και στους συντελεστές του animation Σκύλος του Κωνσταντίνου Δέμη.

Στο Εθνικό Σπουδαστικό, το Find Fenia της Λίλας Μπάρμπα, μία ιστορία για τις φιλίες που φεύγουν, αναδείχθηκε καλύτερη ταινία και κέρδισε το Βραβείο Φρίντα Λιάππα. Το Μια στιγμή στη ζωή της του Νικόλα Κωστή, που μιλάει για μια νεαρή ηθοποιό η οποία διχάζεται ανάμεσα στις οικογενειακές της υποχρεώσεις και στα προσωπικά της όνειρα, απέσπασε το Βραβείο Σκηνοθεσίας, ενώ η Τζωρτζίνα Λιώση κέρδισε το Βραβείο Γυναικείας Ερμηνείας για την ίδια ταινία. Το Meltdown της Ευγενίας Παπαζήση, η ιστορία τριών νέων που «λιώνουν» στην Αθήνα, κέρδισε το Βραβείο Σεναρίου.

Στο νέο Διεθνές Διαγωνιστικό Ντοκιμαντέρ, το βραβείο καλύτερης ταινίας πήγε στο Fruits of Despair του Nima Nassaj από το Ιράν, μία ιστορία επιβίωσης στον πόλεμο στην Παλαιστίνη. Στο Διεθνές Διαγωνιστικό, το Grand Prix κέρδισε το μεξικανικό Azul (Algoritmo Malvado), η ιστορία ενός έφηβου που αναζητά τον εξαφανισμένο πατέρα του σε μια χώρα που κυβερνάται από τα καρτέλ, ενώ το The Great Organ των Ρωξάνης Κριμιζή και Μιχάλη Κίμωνα απέσπασε το βραβείο καλύτερης ταινίας Νοτιοανατολικής Ευρώπης. Η ταινία κέρδισε επίσης το βραβείο Καλύτερης Διεύθυνσης Φωτογραφίας και το βραβείο Τεχνικής Αρτιότητας.

Η Αλεξάνδρα Ματθαίου μετά την προβολής σε ταινίας της

Το Free Eliza (Notes on an Anatomical Imperfection) της Αλεξάνδρας Ματθαίου κέρδισε την υποψηφιότητα για το βραβείο της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Κινηματογράφου, ενώ το We Were Here του Pranav Bhasin από την Ινδία απέσπασε το βραβείο FIPRESCI και το βραβείο αρτιότερης παραγωγής TV5MONDE.

Στη Δράμα είδα πολλές ταινίες, αλλά κυρίως είδα ανθρώπους να προσπαθούν να τις κάνουν. Άνθρωποι που μιλούν για τις δυσκολίες της παραγωγής, για χρηματοδοτήσεις, για ώρες δουλειάς, για συνεργάτες και φίλους που βρίσκονται δίπλα τους, αλλά τελικά επιστρέφουν πάντα στην ίδια ανάγκη: να συνεχίσουν.

«Βιώνονται συγκλονιστικές ιστορίες και έχουμε καθήκον να διαφυλάξουμε τη μνήμη για το μέλλον», ειπώθηκε χαρακτηριστικά. Και πράγματι, πίσω από κάθε ταινία υπήρχε χρόνος. Ώρες σκέψης, γυρίσματα, αποτυχίες, χρήματα που δεν έφταναν, άνθρωποι που δούλευαν περισσότερο από όσο πληρώνονταν.

Κι όμως, συνεχίζουν να κάνουν σινεμά. Να λένε ιστορίες για όσα τους απασχολούν, για όσα ακόμη δεν έχουν ειπωθεί αρκετά, για όσα τους κρατούν ξύπνιους. Όχι επειδή είναι εύκολο και σίγουρα όχι επειδή υπάρχει κάποια εγγύηση ότι το ταλέντο θα βρει αμέσως τον χώρο που του αναλογεί.

Στο τέλος της Τελετής Λήξης, ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Φεστιβάλ, Γιώργος Αγγελόπουλος, μίλησε στους δημιουργούς λέγοντας πως «δεν είναι μόνο το αγαλματίδιο που μετράει, αλλά η ίδια η ταινία σας». Γιατί, πριν από τα βραβεία, υπάρχουν οι ταινίες. Και πριν από τις ταινίες, υπάρχουν οι άνθρωποι που αποφάσισαν, παρά τις αντίξοες συνθήκες, να τις κάνουν.