ΤΡΙΤΗ
30
ΙΟΥΝΙΟΥ
Τι κι αν διανύουν την πέμπτη δεκαετία της καριέρας τους και είναι πάνω – κάτω 70 χρονών; Οι Neil Tennant και Chris Lowe, aka τα αιώνια παιδιά της pop Pet Shop Boys, βιώνουν μια από τις πιο δημιουργικές περιόδους τους: Την άνοιξη ολοκλήρωσαν στο Λονδίνο μια σειρά από live αποκλειστικά αφιερωμένη στα λιγότερο γνωστά διαμάντια της δισκογραφίας τους, κυκλοφόρησαν το βιβλίο “Volume” που παρουσιάζει το σύνολο του εικαστικού έργου τους, ενώ στους γαλλικούς κινηματογράφους παίζει για πρώτη φορά μια έκδοση του σοβιετικού έπους “Το Θωρηκτό Ποτέμκιν” με το soundtrack που οι ίδιοι υπογράφουν! Α, ναι, μόλις ξεκίνησαν και την περιοδεία τους “Dreamworld: The Greatest Hits Live”, με την οποία θα ταξιδέψουν σε όλη την Ευρώπη.
Μέσα σε αυτό το γεμάτο πρόγραμμα, τα ακούραστα pop kids έκαναν ένα πολύτιμο δώρο στους Έλληνες fans τους, αφού το Σάββατο επέστρεψαν στην Αθήνα και το Release Athens για ένα special show, “ένα full show”, όπως εκείνοι μας το περιέγραψαν, 4 χρόνια μετά το φοβερό live τους και πάλι στην Πλατεία Νερού.
Περιττό να πω ότι μας είχαν λείψει – και δεν γινόταν αλλιώς. Οι δύο αυτοί Βρετανοί που ανυπομονούσαμε να δούμε στη σκηνή – μικροί μεγάλοι – έχουν γράψει μερικά από τα πιο εμβληματικά pop τραγούδια όλων των εποχών. Για κάποιους, τα τραγούδια αυτά υπήρξαν το soundtrack της ζωής τους, για άλλους αποτέλεσαν μια “αποκάλυψη”, ένα κομμάτι στο παζλ της ιστορίας της pop. Είτε έζησες τους Pet Shop Boys, είτε τους ανακάλυψες αργότερα, η ανυπομονησία ήταν ίδια για όλους. Και δεν μας απογοήτευσαν, κάνοντας μια επική αρχή με το Suburbia, φορώντας φουτουριστικές μάσκες, σε ένα σκηνικό με φανάρια, που παρέπεμπε σε κάποιον πολυσύχναστο δρόμο που ίσως έβλεπες κάπου στο Λονδίνο.
Οι μάσκες δεν άργησαν να πέσουν και ο Neil Tennant, με το χαρακτηριστικό poker face του, τραγουδούσε Can You Forgive Her? και Opportunities (Let’s Make Lots of Money) με μια κομψή καπαρντίνα που έδωσε τη θέση της σε ένα εξίσου κομψό ασπρόμαυρο κοστούμι, όσο ο Chris Lowe έπαιζε στα keyboards με γκρι φόρμα. Η επιτομή του coolness.
«Απόψε θα ονειρευτούμε τον δικό μας κόσμο, έναν κόσμο μουσικής, ένα κόσμο με West End girls, έναν κόσμο με χορό, όπου το να είσαι βαρετός είναι αμάρτημα» είπε ο Neil Tennant, κλείνοντας το μάτι σε όλους τους ύμνους, που περιμέναμε να ακούσουμε το βράδυ εκείνο, συνεχίζοντας δυναμικά με τη δική τους μίξη του Can’t take my eyes off of you με το Where the streets have no name, που όπως ήταν λογικό μάς ξεσήκωσε και ξαφνικά ολόκληρη η Πλατεία Νερού τραγουδούσε με μια φωνή “Let me love you baby, let me love you”.
Πριν προλάβουμε να πάρουμε ανάσα, καταλαβαίνουμε τον ρυθμό του “Rent” και το τραγούδι συνεχίζεται, μέχρι που ακούμε το – βγαλμένο από τη ζωή – “I don’t know what you want but I can’t give it anymore”.
Ήμασταν ακόμα στην αρχή του show και το σκηνικό άλλαζε ξανά σε κάτι ακόμα πιο φουτουριστικό, ώστε να αποδεχτούμε το “Left to my own devices” με τόσο ενθουσιασμό, που ο Tennant μάς δήλωσε (για την πρώτη από τις πολλές φορές) ότι είμαστε το πιο “fabulous” κοινό, πριν μας ρωτήσει αν είμαστε έτοιμοι για disco. Εκεί ήταν που ξεκίνησε για τα καλά ο χορός με κομμάτια όπως Single-Bilingual, Se a vida é (That’s the Way Life Is), Domino Dancing, Dancing Star, New York City Boy – όλα χωρίς ανάσα.
Εκεί ήταν που μας αποκάλυψαν ότι αυτή δεν ήταν άλλη μια φεστιβαλική εμφάνιση για εκείνους – κάτι είχαμε καταλάβει. «Αυτή είναι η δεύτερη φορά που βρισκόμαστε εδώ. Αυτή τη φορά δεν θα σας δώσουμε το festival show μας, αλλά το full show. Γιατί μας το ζητήσατε και γιατί… μας αρέσει εδώ» είπε χαρακτηριστικά ο Tennant πριν ξεκινήσει να τραγουδά “I like it here” στο Pop Kids.
Πράγματι, αυτό ήταν ένα full show με όλη τη σημασία της λέξης. Γεμάτο hits, γεμάτο χορό, τραγούδι, νοσταλγία και ένα setlist, από το οποίο δεν έλειπε κανένα τραγούδι από αυτά που τόσα χρόνια έχουμε αγαπήσει – από τα “παλιά” Jealousy, Love Comes Quickly, Paninero, Always on my mind, Heart, What Have I Done to Deserve This, μέχρι τα πιο πρόσφατα A new bohemia, Dreamland. Διαβάζοντας μόνο τους τίτλους των τραγουδιών αυτών συνειδητοποιείς ότι σε μια δισκογραφία που μετρά πάνω από 40 χρόνια, κάθε “τίτλος” είναι μέρος της pop ιστορίας.
Οι Pet Shop Boys στο Release Athens 2026
Κανένα από αυτά τα τραγούδια δεν θα μπορούσε να λείπει και οι Pet Shop Boys το γνωρίζουν αυτό πολύ καλά, παίζοντας σχεδόν τριάντα τραγούδια τους, σε μια συναυλία που προσπάθησε να χωρέσει ολόκληρη την ιστορία τους σε 2 γεμάτες ώρες. Και τα κατάφερε, μπορώ να πω.
Απόδειξη τα τέσσερα τελευταία τραγούδια του φινάλε. Η δική τους διασκευή του “Go West” των Village People και το “It’s a Sin” έδωσε τη δική τους (μουσική) απάντηση στην καταπίεση και την ομοφοβία που ακόμα καλα κρατούν – σχεδόν 40 χρόνια από την κυκλοφορία των τραγουδιών αυτών.
View this post on Instagram
Το πραγματικό encore ανήκε δικαιωματικά στην πρώτη τεράστια επιτυχία τους West End Girls, που όσες φορές και να ακούσουμε δεν θα είναι αρκετές. Το τραγούδι με το οποίο τους αποχαιρετήσαμε, όμως, ήταν και το πιο συγκινητικό τους, το πιο ταιριαστό για αυτό το αντίο. Το Being Boring, ένας φόρος τιμής σε όσους ήταν εκεί, σε όσους πεισματικά αρνούνται “να είναι βαρετοί” και να μην ζουν τη ζωή τους, αλλά και σε όσους δεν είναι πια εδώ, μαζί μας.
