Symbioses: Ζωγραφική έκθεση της Xριστίνας Παρασκευοπούλου στην γκαλερί Artshot-Sophia Gaitani

Η γκαλερί Artshot-Sophia Gaitani παρουσιάζει την ατομική έκθεση ζωγραφικής της Xριστίνας Παρασκευοπούλου με τίτλο «Symbioses». Η έκθεση εγκαινιάζεται την Τετάρτη 22 Απριλίου, στο στενό της Λεμπέση κάτω από την Ακρόπολη.

«O Dreary life!” we cry, “O dreary life!”
And still the generations of the birds
Sing through our sighing, and the flocks and herds
Serenely live while we are keeping strife»
Elizabeth Barrett Browning (1806 – 1861)

Προτείνοντας με τη νέα ενότητα έργων της «Symbioses» ένα εύθραυστο μα αυτάρκες καλειδοσκοπικό σύμπαν, ιδωμένο μέσα από έναν νοερό μεγεθυντικό φακό, η Χριστίνα Παρασκευοπούλου ζωγραφίζει αθέατες ιστορίες εδάφους και υπεδάφους, ενάλιων και παράλιων μυστικών τόπων, ηχογραφώντας με τον χρωστήρα της την άηχη μουσική τους, το ψιθυριστικό σκίρτημά τους, την παλλόμενή τους σιωπή.

Καθώς η γραφίδα σύρεται απαλά στο χαρτί και το αραιωμένο μελάνι απλώνεται επιδέξια στη λευκή επιφάνεια δουλεμένο σαν υδατογραφία, σχήματα, χρώματα και μοτίβα γεννιούνται διαδοχικά και υπογραμμίζονται απαλά με την επίθετη χρήση λεπτού μαρκαδόρου, πλάθοντας αλληλένδετα σώματα, ατέρμονα νήματα και αειφόρα νοήματα με τον τρόπο μίας περίτεχνης χορογραφίας. Προτείνοντας εγκάρσιες εικόνες ανθεκτικής μικροσκοπικής ζωής με ανακυκλούμενα συστατικά και πρωτογενές οικολογικό μήνυμα. Χαράσσοντας επάλληλους λαβυρίνθους επώασης, ανθοφορίας και ύπαρξης, φθοράς και ανασύστασης.

«Αν σκάψεις μέσα στο χώμα, αν αναδεύσεις την άμμο του βυθού, θα συναντήσεις μια ζωή ανέγγιχτη. Την ευθραυστότητα αυτή επιχειρώ να αγγίξω και να διατυπώσω. Την ευθραυστότητα αυτή που φέρει τη δική της μουσική και αέναη κίνηση και που συνεχίζει να υπάρχει παρόλο που την κακοποιούμε καθημερινά, ή που στην καλύτερη περίπτωση την προσπερνούμε», εξηγεί η ζωγράφος.

Βυθίζοντας το βλέμμα στις πυκνές ζούγκλες της, όπου άλλοτε φωλιάζει μια τίγρις ή ένα εξωτικό πουλί και όπου άλλοτε κεντρικό θέμα του έργου παραμένουν η ίδια η οργιαστική βλάστηση της φτέρης και οι ζωηρές εκπυρσοκροτήσεις των ανθισμένων λουλουδιών που μετατρέπονται σε αλλεπάλληλα χρώματα και αλληλένδετα μοτίβα, συχνά φέρνω στον νου τον Henri Rousseau. Τον μαγικό εκείνο αυτοδίδακτο ζωγράφο που από την πρώτη  στιγμή που παρουσίασε τις Ζούγκλες του το 1891, σαγήνευσε ιερά τέρατα της ζωγραφικής και των γραμμάτων όπως ο Vallotton, ο Derain και ο Matisse, ο Delaunay, ο Picasso και ο Apollinaire, με τη φρεσκάδα και τον μοντερνισμό της ναΐφ φαντασίας του, με την ακρίβεια του σχεδίου του, με την παράκαμψη της δυτικής αίσθησης της προοπτικής, με τον αυθεντικό πρωτογονισμό της αγνής ζωγραφικής γλώσσας του. Εισχωρώντας στις συναρπαστικές ζούγκλες της Παρασκευοπούλου που γεννήθηκαν από προσηλωμένη επιθυμία, αληθινή οικολογική ενσυναίσθηση και συστημικό σχεδιαστικό άχθος, ανακαλώ τον ανένταχτο εκείνο ονειροπόλο τελώνη, που κατόρθωσε να αποτυπώσει τα όσα ονειρευόταν και να συστήσει ανέγγιχτους εξωτικούς κόσμους και υπερπόντια λαϊκά παραμύθια άλλων πολιτισμών, μετουσιώνοντας και ανακαλύπτοντας το πιο κοντινό, χωρίς ποτέ του να ταξιδέψει. Περπατώντας σε απάτητα μακρινά δάση μέσα από καρτ-ποστάλ, αποκόμματα εφημερίδων, φωτογραφίες και κοντινούς περιπάτους σε πάρκα και δημοφιλείς παρισινούς θεματικούς κήπους όπως ο Jardin des Plantes και ο Jardin d’Acclimatation.

Πόσο πολύ μπορεί να μας αφορά το όνειρο του Rousseau σήμερα ή, έστω, πόσο δικός μας μπορεί να γίνει ένας δασωμένος περίκλειστος κόσμος τόσο χυμώδης και ψιθυριστικός, όσο εκείνος που φύεται απαλά στο χαρτί, σε προσηλωμένη σιωπή από τη νέα ζωγράφο; Επιστρέφοντας ένα ήσυχο πρωινό εθνικής αργίας από το μικρό κρυφό εργαστήριο της Χριστίνας Παρασκευοπούλου στις παρυφές του Λυκαβηττού και βαδίζοντας προς την Πλατεία Μαβίλη, στρέφοντας το βλέμμα άλλοτε στον αθηναϊκό λόφο κι άλλοτε στα ισχνά  κακοφυτεμένα δημόσια παρτέρια της διαδρομής, έβλεπα τώρα αυτά που συναντά και εκείνη στις καθημερινές βόλτες της με τον Σότσι. Φυτά και λουλούδια πλεγμένα, ρίζες εγκάρσιες, υπόγεια κρυμμένα ποτάμια και χώματα διαφορετικής τονικότητας και χροιάς, μυρμήγκια και σκουλικάκια σε τροχιές αδιάκοπες, πουλιά και τις πρώτες πεταλούδες της άνοιξης να φύονται και να πάλλονται, να ανασαίνουν και να σπαρταρούν σε απρόσμενο πρώτο πλάνο. Αφήνοντας τον εξωτερικό χρόνο να κυλίσει αργότερα από ό,τι συνήθως, εισχωρούσα αίφνης στο ίδιο όνειρο κι εγώ: ακολουθούσα τον ευαίσθητο οπτικό φακό της ζωγράφου, τη διείσδυση του δικού της βλέμματος στα έγκατα της γης και στις αστικές σέρρες, ανακάλυπτα τη μυστική χλωρίδα και την πανίδα της πόλης, απολάμβανα τη μαεστρική μεγέθυνση της κλίμακας, την ποιητική της ύφανσης των περίτεχνων εξωτικών φυλλωμάτων που αγνοούν το αστικό παραπέτασμα. Την ενστικτώδη διάσωση του μονάκριβου εκείνου που χάνεται κι όμως εξακολουθεί να τραγουδά σιγανά και να ανθίσταται στην τρελή τροχιά του πλανήτη.
Ίρις Κρητικού
Αρχαιολόγος, Ιστορικός της Τέχνης, Επιμελήτρια της έκθεσης

Η Χριστίνα Παρασκευοπούλου γεννήθηκε στην Αθήνα τον Απρίλιο του 1972. Σπούδασε Πολιτικές επιστήμες και Ευρωπαϊκές σπουδές στο University College of London και ολοκλήρωσε τις μεταπτυχιακές της σπουδές στην Πολιτική και Διοίκηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο College of Europe στην Μπριζ του Βελγίου. Μετά τις σπουδές της εργάστηκε για 23 χρόνια στον ιδιωτικό τομέα, αναλαμβάνοντας διοικητικές θέσεις σε τραπεζικά και μη κερδοσκοπικά ιδρύματα. Έχει παρακολουθήσει πολυετή μαθήματα σχεδίου και ζωγραφικής στην Αθήνα ενώ τα τελευταία χρόνια ασχολείται αποκλειστικά με τη ζωγραφική. Παρουσίασε πρώτη φορά την δουλειά της σε ατομική έκθεση στην Αθήνα το 2019. Έχει συμμετάσχει σε πολυάριθμες ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό, σε Ιδρύματα, Μουσεία και ιδιωτικούς χώρους τέχνης. Έργα της βρίσκονται σε ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.