Hot or Not #239: Όλα όσα μάς άρεσαν (ή μάς χάλασαν) αυτή την εβδομάδα

Κάθε εβδομάδα, η ομάδα του Monopoli κρατάει σημειώσεις από όσα συζητά στο γραφείο, στις παρέες, στις βόλτες και γενικά εκεί έξω. Όσα μας τράβηξαν την προσοχή, μας άρεσαν, μας προβλημάτισαν ή απλώς μας έκαναν να σταθούμε λίγο παραπάνω. Από την επικαιρότητα και την πόλη μέχρι τον πολιτισμό, αυτά είναι όσα ξεχωρίσαμε αυτή την εβδομάδα.

Η σκηνή του θεάτρου Κιβωτός μπαίνει σε ρυθμούς… Κουζίνας. Ο Arnold Wesker ήδη το 1956 γράφει ένα θεατρικό κείμενο που συνομιλεί τρομακτικά με το σήμερα. Κατασκευάζει ένα έργο – ακτινογραφία των εργασιακών συνθηκών, εισχωρεί στον τόπο σύγκρουσης όπου οι φωνές και η βία πρωτοστατούν, ακολουθεί την εξαντλητική ταχύτητα της δουλειάς, και αποκαλύπτει τον μηχανισμό που συνθλίβει την ανάδυση των μικρών ονείρων.

Ο Γιώργος Κουτλής στην σκηνοθεσία, σαν άλλος σεφ, καταλαβαίνει την συνταγή καλά, έχει τα ιδανικά συστατικά και αρκεί να βάλει την τέχνη του για να παρουσιάσει κάτι πραγματικά εύγευστο. Στα χέρια του βρίσκεται ένας κοφτερός θίασος 14 ηθοποιών, τον οποίο ενορχηστρώνει με απόλυτο συντονισμό και με αυτόν εξυπηρετεί τον γοργό ρυθμό, την κινηματογραφική ματιά, την κίνηση και την αξιοποίησή του ως προς την μουσική. Στο κέντρο της κουζίνας ο Μιχάλης Σαράντης ενσαρκώνει με σωματικότητα τον Αντρέι, έναν μάγειρα εκρηκτικό αλλά ευαίσθητο και έναν άνθρωπο που τον ρουφάει η πνικτική, θορυβώδης συνθήκη σε συνδυασμό με το δικό του ασχημάτιστο όνειρο. Δίπλα του συνυπάρχουν άνθρωποι από όλες τις γωνιές του κόσμου (Γιλμάζ Χουσμέν, Σαμουήλ Ακινόλα, Δημήτρης Φιλιππίδης, Αναστασία Στυλιανίδη, Γιώργος Μπουκαούρης, Γιάννης Τζεδάκης Gary Salomon), με τις δικές τους καταβολές, ανησυχίες, ανάγκες, βεβαίως οι σερβιτόρες, που το έργο σχολιάζει ξεχωριστά και μαζί με την επικεφαλής και τον σεφ, και το αδιέξοδο ειδύλλιο που τερματίζει πολύ νωρίς (Ντένια Στασινοπούλου, Πολύδωρος Βογιατζής, Δανάη Καλούτσα, Αγνή Καρβουντζή, Ειρήνη Μακρή, Χρήστος Σαπουντζής).

Η πρωτοτυπία του ανεβάσματος έγκειται στην ευρηματική χρήση των κουζινικών σκευών ως μουσικά όργανα και τον ρυθμό, στις τονικά κατεβασμένες σκηνές στις οποίες προβάλει ο άνθρωπος από τον εργαζόμενο της ανθρωποφαγικής κοινότητας και ο σαρωτικός θίασος με πρώτο μάγειρα τον Σαράντη. Σε σημεία μου φάνηκε υπερβολικό, ή παραπάνω loud, ενώ – αν και ρεαλιστικό – η βωμολοχία θα μπορούσε να περιοριστεί λίγο. Το χειροκρότημα του κοινού στο τέλος φανέρωσε γιατί η παράσταση συνεχίζει για δεύτερη σεζόν, μετά την επιτυχία της τον πρώτο χρόνο.
Λίνα Ρόκα

Την εβδομάδα που μάς πέρασε παρακολούθησα την παράσταση της ομάδας The Young Quill, «Απόψε Κανείς δεν Πεθαίνει», σε σκηνοθεσία Αικατερίνης Παπαγεωργίου, που συνεχίζεται, για δεύτερη χρονιά, στο Θέατρο Μπέλλος. Το κείμενο συνυπογράφουν οι Κωνσταντίνος Μαυρόπουλος και Βίβιαν Στεργίου με τη συνδρομή των ηθοποιών της παράστασης. Το έργο αποτελεί ένα μωσαϊκό ιστοριών της καθημερινότητας που τις συνδέει η βαθιά φιλία μεταξύ έξι ανθρώπων. Και ως θεατής θα περάσεις από πολλές φάσεις: θα γελάσεις, θα συγκινηθείς, θα συμπονέσεις, θα προβληματιστείς, θα εξοργιστείς, θα τρομάξεις από το πόσο οικείες μοιάζουν.

Και αν μέσα από την εξερεύνηση των θεματικών του σεξ, της βίας, της εξουσίας, της πίστης και της αγάπης δίνεται το αποτύπωμα μιας σύγχρονης Ελλάδας με τις παθογένειες της -διακρίσεις, ανισότητες, προκαταλήψεις, εκμετάλλευση, αδικία, διαφθορά, αυθαιρεσία, κακοποίηση, φτωχοποίηση, εργασιακή επισφάλεια στον χώρο του θεάτρου- ωστόσο η παράσταση σου χαρίζει απλόχερα ένα feel-good, αισιόδοξο και ελπιδοφόρο «τελειωτικό χτύπημα». Γιατί τα αδιέξοδα, οι δυσκολίες, οι αγωνίες, οι συγκρούσεις, η μοναξιά, η αρρώστια, η εξουθένωση, η ανάγκη για σύνδεση και αποδοχή δεν είναι το τέλος της διαδρομής. Γιατί κάπου εκεί βρίσκεται η οικογένεια που επιλέγουμε, ο φίλος ή σύντροφος που θα μάς σταθεί στα δύσκολα, που θα μάς αγαπήσει άνευ όρων, με τα «καλά» και τα «στραβά» μας, που θα μοιραστεί τις χαρές και τις λύπες μας, που θα μάς κάνει να ξεχαστούμε, που θα γίνει σημαντικό κομμάτι της ζωής μας, εκείνος που δεν θα τσακίσει τα όνειρα μας αλλά θα ονειρευτεί μαζί μας.

Αν η παράσταση θέτει το ερώτημα «Τι κάνει τον κόσμο να συνεχίζει να γυρίζει;», φεύγοντας από το Θέατρο Μπέλλος αισθάνεσαι πως η απάντηση είναι η αγάπη σε όλες τις μορφές της, εκείνη που χτίζει κόσμους που το παρελθόν θέλησε να γκρεμίσει, τρυφερή, ευτράπελη, στοργικά εξουθενωτική. Και αν θα έπρεπε να κρατήσω μια σκηνή από το «Απόψε Κανείς δεν Πεθαίνει», θα κράταγα εκείνη που με έκανε να συνειδητοποιήσω πως η πίστη δεν είναι κάποιος «θεός» αλλά το χέρι που σε κρατάει όταν διαλυμένος από τον πόνο προσπαθείς να θυμηθείς πως να προσεύχεσαι ξανά για να αντέξεις.
Αριστούλα Ζαχαρίου

Εννοείται πως οτιδήποτε αλλοπρόσαλλο εμπεριέχει κλόουν και κορσέδες δεν θα μπορούσε παρά να μου αρέσει. Αφού με είχε ήδη τραβήξει η αισθητική της παράστασης, καθώς και η περιγραφή του έργου, βρέθηκα την Τρίτη το βράδυ στο υπόγειο του θεάτρου Lib’ro, στην Κυψέλη, για να δω τη σάτιρα του Γκόγκολ: «Η Μύτη».

Κατεβαίνοντας τα σκαλιά, πριν καν φτάσουμε στο φουαγιέ, βρεθήκαμε μέσα στο αλλόκοτο σύμπαν της παράστασης – με φιγούρες βγαλμένες από τσίρκο να μας περιτριγυρίζουν. Στην κύρια αίθουσα, δύο ακόμη ηθοποιοί περίμεναν ήδη κοκαλωμένοι επί σκηνής. Η παράσταση ξεκίνησε, και σαν φιγούρες ενός αλλόκοτου κουκλοθέατρου, οι χαρακτήρες μπλέχτηκαν μεταξύ τους, με πρωταγωνιστή τον Κοβαλιόφ και συμπρωταγωνίστρια τη χαμένη του μύτη.

Καθώς η παράσταση εξελίσσεται, τα όρια μεταξύ πραγματικότητας και παραλόγου μπλέκονται όλο και περισσότερο, μέσα από την έντονη σωματικότητα των ηθοποιών, που συνθέτει μια σχεδόν χορογραφημένη, συμπαγή σκηνική φόρμα. Η αφήγηση κορυφώνεται σταδιακά, οδηγούμενη σε όλο και μεγαλύτερη υπερβολή, με τους πρωταγωνιστές να αυτοσαρκάζονται και να αποδομούν με ειρωνεία τον ίδιο τους τον κόσμο. Το γελοίο συναντά το ανοίκειο, το παράλογο γίνεται θέαμα και η κωμωδία αποκτά μια αλλόκοτη, σχεδόν εφιαλτική διάσταση.

Μέσα σε αυτό το σύμπαν, η «Μύτη» θέτει ερωτήματα για την ταυτότητα, την κοινωνική θέση και το βλέμμα των άλλων. Πόσο από το «εγώ» μας, μας ανήκει πραγματικά και πόσο καθορίζεται από τον τρόπο που μας βλέπουν; Ίσως τελικά η απώλεια μιας μύτης να μην είναι τόσο παράλογη, όταν η εικόνα μας αποκτά μεγαλύτερη αξία από την ίδια μας την ύπαρξη.
Φιλια Λεκαράκου

Είναι το «Other Mommy» η χειρότερη ταινία τρόμου του 2026; Για μένα, σίγουρα ναι. Μάλλον και για τους φαν του είδους. Παρότι η κεντρική ιδέα έχει τεράστιο ψυχολογικό ενδιαφέρον, με μια σκοτεινή οντότητα που παίρνει τη μορφή της μητέρας και εκμεταλλεύεται τα συζυγικά προβλήματα των γονιών για να εισβάλει στη ζωή της επτάχρονης κόρης τους, η ταινία καταλήγει σε μια περιπέτεια χωρίς origin story. Το βασικό της θέμα παρουσιάζεται πρόχειρα και βιαστικά, ενώ τα αμέτρητα jumpscares και τα γνώριμα μοτίβα τρόμου (σκοτεινά δωμάτια και δαιμονικά πλάσματα που κινούνται σπασμωδικά) στερούνται πρωτοτυπίας.

Η εντυπωσιακή Jessica Chastain, στον διπλό ρόλο της αγχωμένης μητέρας και της «Άλλης Μαμάς», δεν καταφέρνει να σώσει την ταινία. Πρόκειται για μια απογοητευτική δουλειά του παραγωγού και σκηνοθέτη James Wan, ειδικά αν αναλογιστεί κανείς το παρελθόν του. Το «Other Mommy» απέχει πολύ από τα ατμοσφαιρικά στάνταρ που ο ίδιος έθεσε με ταινίες όπως τα «Saw» και «The Conjuring», αποτελώντας μια χαρακτηριστική περίπτωση που αποδεικνύει ότι ο αυθεντικός τρόμος χρειάζεται όραμα και όχι απλώς ένα επιτυχημένο brand name.
Νικόλας Καραγιώργος