When I see the moon, it makes me weep: Έκθεση της Belle Santos στο Ammophila Space

Η Γερμανο-Καναδή καλλιτέχνις Belle Santos παρουσιάζει την πρώτη ατομική της έκθεση στην Αθήνα, από τις 13 έως τις 31 Μαρτίου 2026 στο Ammophila Space. Με τίτλο «When I see the moon, it makes me weep», η έκθεση συγκεντρώνει έργα των τελευταίων ετών και περιλαμβάνει βίντεο, εγκαταστάσεις, σχέδια και υφασμάτινα γλυπτά, μέσα από τα οποία η καλλιτέχνις εξερευνά διαφορετικές ατμόσφαιρες και εκφράσεις του πένθους.

«Νόμιζα ότι ο κόσμος είχε σταματήσει – αλλά ήταν απλώς η ζωή μου που είχε κολλήσει σε ένα timelapse. Σε παράλληλους χρόνους».

Εστιάζοντας στους χώρους όπου το πένθος παραμένει –στον καταπιεσμένο θυμό, στην
ενοχή ή τη ντροπή που είναι έτοιμες να εκραγούν, στα νανουρίσματα που τραγουδάμε τη νύχτα, στους κόμπους των μαντηλιών μας, σε μια ξεχασμένη ανάμνηση ή μέσα στη συλλογική εργασία του πένθους– η έκθεση «When I see the moon, it makes me weep» προσεγγίζει το πένθος όχι μόνο ως προσωπικό βίωμα αλλά και ως κοινή εμπειρία που διαμορφώνεται μέσα στον χρόνο.

Η πρακτική της Santos επηρεάζεται βαθιά από την εκπαίδευσή της ως σκηνογράφου και
ενδυματολόγου, καθώς και από το διαρκές ενδιαφέρον της για τα υφάσματα σε σχέση με το σώμα μέσα στην περφόρμανς. Το έργο της εξετάζει σύγχρονες μορφές πένθους, ενώ
ταυτόχρονα αγγίζει τα κοινωνικοπολιτικά ταμπού που περιβάλλουν το θέμα.

Ποιες πρακτικές είναι απαραίτητες για να βρούμε έναν δρόμο προς το πένθος; Ποιες υφές και ποιες μυρωδιές προσφέρουν παρηγοριά; Ποιες ρουτίνες και ποιες χειρονομίες προσφέρουν σταθερότητα όταν όλα γύρω μοιάζουν ασταθή και εκτός τόπου;Ποια κοινότητα μας κρατά όταν νιώθουμε πιο μόνοι από ποτέ; Πώς συνεχίζουμε – όχι παρά τον πόνο, αλλά μαζί με αυτόν; Πώς να μην ξεχάσουμε;

Τα έργα της προκύπτουν μέσα από στενές συνεργασίες με μουσικούς, περφόρμερ,
καλλιτέχνες και φίλους. Μαζί έχουν αναπτύξει μια πολυεπίπεδη ερευνητική διαδικασία γύρω από πρακτικές και εικόνες του πένθους, καθώς και γύρω από αρχαία και σύγχρονα τελετουργικά θρήνου σε σχέση με την περφόρμανς. Τα αποτελέσματα αυτών των συνεργασιών –ορισμένες από τις οποίες εκτείνονται σε διάστημα πολλών ετών–
παρουσιάζονται για πρώτη φορά μαζί σε αυτή την έκθεση.

Στον χώρο Ammophila παρουσιάζονται τρία έργα βίντεο, που αποτελούν περφόρμανς που
δημιουργήθηκαν στο Κιότο και στο Βερολίνο, μια εγκατάσταση με πολυκάναλο ηχητικό έργο από νανουρίσματα και θρήνους για το φεγγάρι, καθώς και μια ειδική συνεργασία με την αρωματοποιό Meabh McCurtin (International Flavors and Fragrances – IFF), η οποία δημιούργησε το άρωμα των δακρύων, του λεμονιού και ενός αποσταγμένου μορίο Agarwood – της θεραπευτικής ρητίνης που παράγεται από ένα τραυματισμένο δέντρο.

Έχοντας κουβαλήσει διαφορετικές μορφές πένθους μέσα στην καρδιά της, η καλλιτέχνις
επιθυμεί να προσφέρει έναν χώρο όπου ο καθένας μπορεί να κρατήσει τη δική του απώλεια – έναν χώρο που λειτουργεί ως δοχείο μνήμης, επιτρέποντας στις αναμνήσεις να εισέλθουν και ίσως να νιώσει κανείς λιγότερο μόνος μέσα στη μοναξιά της θλίψης.

Όπως το φεγγάρι, η θλίψη δεν εξαφανίζεται ποτέ πλήρως· όμως κάποιες μέρες το φωτεινό
του φως μπορεί να προσφέρει παρηγοριά μέσα στο σκοτάδι της νύχτας.

Η Belle Santos είναι καλλιτέχνις με έδρα το Βερολίνο και δραστηριοποιείται στους τομείς της εγκατάστασης, της περφόρμανς, της σκηνογραφίας και του σχεδιασμού κοστουμιών. Υπήρξε υπότροφος του Saison Foundation στο Τόκιο και έχει λάβει υποτροφίες φιλοξενίας στο Goethe-Institut Villa Kamogawa στο Κιότο και στη Cité Internationale des Arts στο Παρίσι. Το
έργο της εξερευνά το πένθος, τη βία, την κοριτσίστικη ηλικία και το τραύμα, με ιδιαίτερη έμφαση στη διασταύρωσή τους με την κοινωνική τάξη.