Hot or Not #240: Όλα όσα μάς άρεσαν (ή μάς χάλασαν) αυτή την εβδομάδα

Κάθε εβδομάδα, η ομάδα του Monopoli κρατάει σημειώσεις από όσα συζητά στο γραφείο, στις παρέες, στις βόλτες και γενικά εκεί έξω. Όσα μας τράβηξαν την προσοχή, μας άρεσαν, μας προβλημάτισαν ή απλώς μας έκαναν να σταθούμε λίγο παραπάνω. Από την επικαιρότητα και την πόλη μέχρι τον πολιτισμό, αυτά είναι όσα ξεχωρίσαμε αυτή την εβδομάδα.

Υπάρχουν πολλές απόψεις για το πού ή τι είναι όντως το κέντρο του κόσμου. Μία μεγαλούπολη στην άλλη άκρη του Ατλαντικού, ένα μνημείο στη νότια πλευρά της υφηλίου ή ακόμα και μία πόλη στην Ανατολή. Όλες οι απόψεις πλήρως δικαιολογημένες και με πολλούς «ακολούθους». Με αφορμή όμως την παράσταση που είδα την Παρασκευή , θυμήθηκα (ξανά) πως το κέντρο του κόσμου μπορεί να είναι και μία πλατεία. Η παραγωγή του Εθνικού Θεάτρου, «Ομόνοια – Μια μυθοπλασία», σε σκηνοθεσία του Ανέστη Αζά και του Πρόδρομου Τσινικόρη και σε κείμενο των δύο τους αλλά και του Μιχάλη Πητίδη, μου υπενθύμισε πολύ ξεκάθαρα και μαεστρικά πως όλες οι αλλαγές που συμβαίνουν στον κόσμο, οι παρανομίες, η ανθρωπιά, ο έρωτας, ο ρατσισμός, η φτώχεια, η δικαιοσύνη και ο σουρεαλισμός – ναι, όλα αυτά – συμβαίνουν καθημερινά εδώ δίπλα μας, στο (δικό μας) κέντρο του κόσμου, την πλατεία της Ομόνοιας.

Μέσω της προσέγγισης του θεάτρου-ντοκιμαντέρ, του σουρεαλισμού αλλά και του ρεαλισμού, στο Θέατρο Δίπυλον κάθε εβδομάδα απλώνεται μία ιστορία που ισορροπεί ανάμεσα στη σάτιρα, το θρίλερ, την κωμωδία και την αδρή πραγματικότητα. Οι επτά ηθοποιοί ενσαρκώνουν πάνω από 10 ρόλους ο καθένας με πραγματική μαεστρία κάθε φορά. Ένα κείμενο που φτάνει στην ταράτσα του Εθνικού Θεάτρου αποτελεί την αφετηρία για μία ιστορία που θα γίνει θεατρική παράσταση με σκηνικό αλλά και βασικό πρωταγωνιστή, θα έλεγε κανείς, την Ομόνοια. Όλες τις αδικίες, τα λάθη, τη γελοιότητα των ημερών μας καταφέρνουν και μας τα προσφέρουν απλόχερα οι χαρακτήρες αυτής της παράστασης, χωρίς ποτέ να σε αφήσουν να βαρεθείς ή να μη γελάσεις λίγο μετά από τη στιγμή που απελπίστηκες. Ένα πρωτότυπο έργο, με αναγκαίες πινελιές σουρεαλισμού, μας υπενθυμίζει (χωρίς να μας κουνάει το δάχτυλο) την τρομερά προβληματική πραγματικότητα, μεταδίδοντας ζωντανά όσα συμβαίνουν καθημερινά σε όλο τον κόσμο – δηλαδή στην πλατεία της Ομόνοιας.
Μαρία Βαλτζάκη

Καιρό είχα να παρακολουθήσω κάτι απλό που θα με έκανε να νιώσω πολλά. Η Margaret Qualley στην ταινία της Rachel Morrisson υποδύεται την Maya, μια νοσοκόμα που γνωρίζει τυχαία τον έρωτα της ζωής της, αλλάζοντάς της την ιδέα για την συντροφικότητα και το να μεγαλώνεις μαζί με κάποιον. Κάπου μέσα στον covid μια συγκλονιστική αλλαγή θα φέρει τη ζωή της άνω κάτω και θα αρχίσει ένα μεγάλο ταξίδι (διαφυγής) προς την Ευρώπη, όπου θα έρθει αντιμέτωπη με τον θρήνο, το άνοιγμα και την ζωή την ίδια. Μέσα στα ωραία χρώματα, την υπέροχα ζεστή σκηνοθεσία, η Rachel Morrisson κάνει ένα υπερ-τέλειο καστ από τους Gabriel Basso, Aaron Pierre, Patrick Schwarzenegger και Margaret Qualley να φαίνεται τόσο αληθινό, προσιτό και βγαλμένο από τη ζωή. Μαζί με τις τοποθεσίες και τα soundtrack της ταινίας, σίγουρα νοσταλγείς, συμπονάς τους ήρωες και ταξιδεύεις μαζί τους σε κάτι που μοιάζει περισσότερο με μια ζεστή αγκαλιά.
Λίνα Ρόκα

Η Kesha μάς έκανε να παραμιλάμε πριν από μερικές ημέρες όταν έκανε γνωστό ότι επιτέλους βγαίνει στο “φως” το video clip του «Backstabber», το οποίο είχε μείνει στο συρτάρι για 16 χρόνια λόγω διαφωνιών με τη δισκογραφική της εταιρεία. Το «Backstabber» γράφτηκε και ηχογραφήθηκε το 2010, βασισμένο σε ένα προσωπικό της βίωμα, την προδοσία μιας φίλης της, που αποτυπώνεται και στο σχετικό video clip, που επιτέλους μπορούμε να παρακολουθήσουμε.

Η αισθητική του video clip αποτυπώνει χαρακτηριστικό glam trash ύφος της Kesha, στην αρχή της καριέρα της, με την προκλητική διάθεση, την ατίθαση προσωπικότητα και φυσικά, το υπερβολικό glitter. Πέρα από τη νοσταλγική επιστροφή στο παρελθόν, το “Backstabber” είναι η ολοκλήρωση μιας καλλιτεχνικής εκκρεμότητας 16 ετών. Για την Kesha, η κυκλοφορία αυτού του video clip είναι η απόλυτη δικαίωση μιας ολόκληρης εποχής.
Νικόλαος Καραγιώργος

Την Παρασκευή 30 Οκτωβρίου, πραγματοποιήθηκε η Διεθνής Ημέρα Δράσης – απεργία των λιμενεργατών, με σαφές αντιπολεμικό μήνυμα – σε συνέχεια της περσινής σχετικής απεργίας, κατά την όποια χιλιάδες λιμενεργάτες παρέλυσαν μια σειρά από λιμάνια σε όλο τον κόσμο. Φέτος, η συμμετοχή ήταν ακόμα μεγαλύτερη: 113 λιμάνια, σε 22 χώρες, σε 5 ηπείρους παρέλυσαν ταυτόχρονα – μεταξύ αυτών και 7 ελληνικά λιμάνια. Μιλάμε για πολλές χιλιάδες λιμενεργατών που συντονίστηκαν και συσπειρώθηκαν υπο το πολύ σημαντικό και επίκαιρο μήνυμα: “Δεν δουλεύουμε για τον πόλεμο”. Παράλληλα, στον Πειραιά, στη γειτονιά του μεγαλύτερου λιμανιού μας, τους δρόμους πλημμύρισαν μαθητές, φοιτητές κι άλλοι εργαζόμενοι ως ένδειξη αλληλεγγύης, όπως έγινε και σε άλλες πόλεις. Σίγουρα, από μόνη της αυτή η μαζική συμμετοχή, αλλά και ο διεθνής χαρακτήρας της απεργίας, θα έπρεπε να “απασχολήσει” περισσότερο τα ΜΜΕ, όμως για κάποιο περίεργο (λέμε τώρα) λόγο φαίνεται να θάφτηκε… Φυσικά, αυτό δεν αναιρεί τη σημασία της δράσης αυτής, αλλά ούτε και τη σημασία του αντι-πολεμικού μηνύματος που τώρα είναι πιο επίκαιρο από ποτέ.

Αξίζει επίσης να δεις ένα από τα πιο όμορφα στιγμιότυπα της απεργίας, όταν η ορχήστρα του Πανελλήνιου Μουσικού Συλλόγου με τον μαέστρο Χρήστο Κολοβό και την Αγγελική Τουμπανάκη συμπράττει με τις χορωδίες από τα Μουσικά Λύκεια Πειραιά και Ιλίου για να ερμηνεύσουν το διάσημο χιλιανο πολιτικό τραγούδι “El Pueblo Unido Jamás Será Vencido” (Λαός ενωμένος, ποτέ νικημένος) μπροστά από το Δημοτικό Θέατρο.
Τατιάνα Γεωργακοπούλου