Nouvelle Vague

Παρίσι, 1959. Ο 29χρονος Ζαν Λικ Γκοντάρ θεωρεί προσωπική αποτυχία του το γεγονός ότι ακόμη δεν έχει μπορέσει να φτιάξει τη δική του ταινία, ειδικά από τη στιγμή που όλοι οι φίλοι και συνεργάτες του στα Cahiers du cinema, έχουν πετύχει να κάνουν έστω μία ταινία- ο Κλοντ Σαμπρόλ μάλιστα έχει φτιάξει δύο! Η ώρα για το «Με κομμένη την ανάσα» είχε φτάσει.

Η περίπτωση του Ζαν Λικ Γκοντάρ είναι μοναδική στην ιστορία του κινηματογράφου. Ο Πάπας της Νουβέλ Βαγκ, κατάφερε με την πρώτη κιόλας ταινία του να βάλει τις ιδέες που διατύπωνε ως κριτικός κινηματογράφου σε μια αφηγηματική οδό που πήγαινε κόντρα σε όλες τις παγιωμένες νόρμες και αξίες. Το παρασκήνιο των γυρισμάτων του φιλμ «Με κομμένη την ανάσα» καθώς και οι μυθιστορηματικές λεπτομέρειες των γεγονότων που προηγήθηκαν και ώθησαν τον Γκοντάρ στο να αναλάβει σκηνοθετική δράση, είναι το θέμα της ταινίας του Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ.

Μια ταινία αυστηρά για σινεφίλ- όσοι δεν γνωρίζουν τι εστί Γκοντάρ και Νουβέλ Βαγκ θα αισθανθούν αφόρητη πλήξη- που θα λατρέψουν κυρίως οι φαν του γαλλικού σινεμά αλλά όχι και οι οπαδοί του Γκοντάρ. Ο ακριβοδίκαιος Λινκλέιτερ αναγνωρίζει την κινηματογραφική ιδιοφυία του Γκοντάρ αλλά παίρνει τις αποστάσεις του από τον άνθρωπο Ζαν Λικ, που παρουσιάζεται ως ένα εγωκεντρικό και ανασφαλές ψώνιο που εκτός του σινεμά δεν είχε ιδέα για την αληθινή ζωή.

Ο Γκοντάρ του έργου, που υποδύεται αρκετά πειστικά ο κρυμμένος στα μαύρα γυαλιά του Γκιγιόμ Μαρμπέκ, είναι ένα απολαυστικό κωλόπαιδο που λατρεύεις να μισείς σε ότι κι αν κάνει. Και κυρίως στο πώς να κάνει κουρέλια τα νεύρα του συνεργείου και των ηθοποιών του (υπέροχη η Ζόι Ντόιτς στο ρόλο της αεράτης και ανοιχτής σε προκλήσεις Τζιν Σίμπεργκ) όταν αναβάλλει διαρκώς την έναρξη ενός γυρίσματος ή κάνει απλώς του (ναρκισσιστικού) κεφαλιού του!