Τάνγκο, του Σλάβομιρ Μρόζεκ στο Θέατρο Μουσούρη

Τι συμβαίνει όταν μια γενιά γκρεμίζει όλους τους κανόνες και η επόμενη μεγαλώνει χωρίς να έχει τίποτα απέναντι στο οποίο να επαναστατήσει;

Το εμβληματικό «Τάνγκο» του Σλάβομιρ Μρόζεκ, επιστρέφει μέσα από μια σύγχρονη διασκευή και σκηνοθετική ανάγνωση της Βάσιας Αργέντη, που μεταφέρει το έργο στο σήμερα και φωτίζει με οξύτητα μια από τις πιο ανησυχητικές πλευρές του: τη λεπτή απόσταση που χωρίζει την ελευθερία από το χάος, την ανάγκη για τάξη από την επιβολή και, τελικά, την εξουσία από τη βία.

Εξήντα και πλέον χρόνια μετά τη συγγραφή του, το «Τάνγκο» μοιάζει εξαιρετικά οικείο.

Όλα ξεκινούν μέσα σε ένα σπίτι όπου κάποτε έγινε μια μικρή επανάσταση. Οι γονείς απέρριψαν τις συμβάσεις, τις απαγορεύσεις, την παλιά ηθική και κάθε μορφή καταπίεσης. Θέλησαν να ζήσουν ελεύθεροι. Χωρίς κανόνες. Χωρίς ενοχές. Χωρίς «πρέπει». Χρόνια αργότερα, όμως, μέσα στα απομεινάρια αυτής της επανάστασης μεγαλώνει ο Άρθουρ. Και βρίσκεται μπροστά σ’ ένα παράδοξο: πώς επαναστατείς απέναντι σε ανθρώπους που σου επιτρέπουν τα πάντα; Ο Άρθουρ δεν ζητά περισσότερη ελευθερία. Ζητά το αντίθετο. Αναζητά όρια, τάξη, μορφή, αξίες. Θέλει κάτι να είναι ξανά σημαντικό. Κάτι να επιτρέπεται και κάτι να απαγορεύεται. Κάτι στο οποίο να μπορεί να πιστέψει. Ανάμεσα σ’ αυτούς τους δύο κόσμους βρίσκεται ο Έντι. Δεν έχει θεωρία. Δεν έχει ιδεολογία. Δεν υπόσχεται έναν καλύτερο κόσμο. Παρατηρεί τους άλλους να συγκρούονται, να μιλούν, να γελοιοποιούνται, να εξαντλούνται. Και περιμένει. Γιατί όσο όλοι παλεύουν για το ποιος έχει δίκιο, κάποιος άλλος μπορεί απλώς να καταλάβει τη θέση της εξουσίας.

Η παράσταση ξεκινά με το γέλιο μιας αλλόκοτης οικογενειακής κωμωδίας. Σταδιακά όμως το γέλιο αλλάζει. Η οικογενειακή σύγκρουση γίνεται πολιτική αλληγορία, η αλληγορία γίνεται μάχη για την εξουσία και, όταν οι ιδέες εξαντληθούν, μένει κάτι πολύ πιο πρωτόγονο. Η δύναμη. Και τότε το «Τάνγκο» μπορεί να αρχίσει.

«Όταν δεν υπάρχουν όρια, δημιουργείται ένα κενό κι εκεί γεννιέται ό,τι δεν έπρεπε να έχει γεννηθεί ποτέ.»