«Αποχρώσεις: Ημερολόγια Θέρους» – Ομαδική έκθεση στην Sotiropoulos Art Gallery

Η Sotiropoulos Art Gallery διοργανώνει από την Πέμπτη 16 Οκτωβρίου 2025 την ομαδική έκθεση ζωγραφικής και γλυπτικής «Αποχρώσεις: Ημερολόγια Θέρους».

Η έκθεση αποτελεί μια συλλογική καλλιτεχνική καταγραφή, που προβάλλει το καλοκαίρι πέρα από τον χρόνο του, μέσα από τη ματιά δεκατεσσσάρων σύγχρονων καλλιτεχνών με έργα που δημιούργησαν κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού. Η διαχρονική σχέση φωτός, χρώματος αλλά και της μνήμης προβάλλονται στα έργα που λειτουργούν ως οπτικά ημερολόγια, καταγράφοντας όχι μόνον την αίσθηση του ελληνικού καλοκαιριού, αλλά και την αυτοβιογραφική διάσταση της δημιουργικής διαδικασίας.

Η συγκεκριμένη συλλογική προβολή δεν προέκυψε από μια προκαθορισμένη θεματική, αλλά από μια οργανική συσχέτιση έργων που δημιουργήθηκαν το καλοκαίρι, τις πρώτες μέρες του Σεπτεμβρίου αλλά και προϋπήρχαν στα εργαστήρια των καλλιτεχνών, δημιουργώντας μια αυθόρμητη και γνήσια συλλογική αφήγηση. Αυτή η μεθοδολογία επιτρέπει μια γνησιότερη ανάγνωση, καθώς τα έργα προέκυψαν ως αυτόνομες έρευνες που, εκ των υστέρων, αποκαλύπτουν ένα κοινό αισθητηριακό υπόβαθρο: τη μελέτη του φωτός ως κύριου δραματουργού της εικόνας και της μνήμης.

Άννα Γρηγόρα «Άνδρος»

Ο θεατής μπορεί ν’ αναζητήσει αποχρώσεις όχι μόνο στις χρωματικές βαθμίδες αλλά σε μνημονικό και φιλοσοφικό επίπεδο.

Μέσα στην ιδιαιτερότητα του Ελληνικού χώρου το καλοκαίρι, με την έντονη ηλιοφάνεια, δημιουργούνται ειδικές ατμοσφαιρικές συνθήκες για την απόδοση των λεπτών μεταβολών του φωτός και την ατμοσφαιρική ποιότητα κατά την διάρκεια της ημέρας. Από το καθαρό πρωινό φως, στον σκληρό ήλιο του μεσημεριού που «ισοπεδώνει δημοκρατικά» τόνους όπως έλεγε ο Π. Τέτσης και διαλύει τα περιγράμματα, στα βαριά χρώματα του δειλινού. Αποχρώσεις όμως και των υλικών, ειδικά στην γλυπτική, όπως στις πτυχώσεις του σμιλεμένου μαρμάρου καθώς και στον μπρούντζο, ο οποίος με τη ζεστή του λάμψη και την ικανότητά του να ανακλά και να απορροφά το φως, δημιουργεί δικές του βραχύβιες αποχρώσεις, αλλάζοντας χαρακτήρα ανάλογα με την ώρα της ημέρας και τον φωτισμό του εκθεσιακού χώρου.

Νεκτάριος Μαμάης «Η Έρημος της Λευκότητας»

Ζωγράφοι του βλέμματος, εντός του εργαστηρίου αλλά περιστασιακά και υπαιθριστές, οι καλλιτέχνες μέσα και από τις αναφορές της μεγάλης παράδοση της plein air ζωγραφικής και του υπαιθρισμού, θυμίζοντας τις αναζητήσεις των Ιμπρεσιονιστών, κοιτούν με μια σύγχρονη προοπτική: εδώ, δεν επικεντρώνονται μόνο στην άμεση απόδοση της εμφάνισης, αλλά στη συλλογή και επεξεργασία της εποχικής εμπειρίας. Οι αποχρώσεις της μνήμης, μέσω της συλλογής και επεξεργασίας της εποχικής αυτής εμπειρίας, λειτουργούν ως υποκείμενο καλλιτεχνικής έκφρασης, όπου η αίσθηση μετατρέπεται σε υλικό.

Σε ένα βαθύτερο επίπεδο, η υπαρξιακή απόχρωση ως έννοια επεκτείνεται και στην διαχρονική προβολή μνήμης και αίσθησης. Δεν πρόκειται για μια νοσταλγική αναδρομή, αλλά για μια κριτική επανάληψη της καλοκαιρινής εικόνας: δεν είναι πλέον άμεση αντίληψη, αλλά αντικείμενο μελέτης, προβληματισμού και μιας ευρύτερης διευρυμένης οπτικής.

Η θέαση ενός αθλητή κατάδυσης, γεννά υπαρξιακά ερωτήματα για την μοίρα του σύγχρονου ανθρώπου, μια μοίρα- βουτιά μέσα στην δίνη μιας φανταστικής θάλασσας όπως αποτυπώνεται έργο του Παναγιώτη Σιάγκρη επί παραδείγματι. Ένας τόπος ή ένα αντικείμενο από την άλλη, γίνονται η αφορμή για την δημιουργία ενός συμβολικού θέματος- όπως στις αρχετυπικές γυναικείες μορφές που φιλοτεχνεί ο Αριστείδης Πατσόγλου.

Αxιλλέας Αιβάζογλου «Εξοχικό»

Η έννοια του «ημερολογίου» δεν αντιπροσωπεύει μια χρονολογική στιγμή, αλλά μια δομημένη ανάγνωση της εποχικής μεταβολής. Κάθε έργο λειτουργεί ως σελίδα μιας συλλογικής αφήγησης, όπου η καθημερινή παρατήρηση του φωτός μετατρέπεται σε γραφή μέσω της γλώσσας της τέχνης. Η επιλογή να εκτεθούν αυτά τα «Ημερολόγια Θέρους» στις αρχές του φθινοπώρου δεν σηματοδοτεί ένα τέλος, αλλά μια νέα φάση ανάγνωσής τους- ως μόνιμες μαρτυρίες μιας εποχιακής αίσθησης, που η τέχνη μετατρέπει σε κάτι διαχρονικό.

Είναι ουσιαστική και υπογραμμίζει τη διαχρονικότητα αυτής της διεργασίας — το ημερολόγιο δεν είναι κλειστό, αλλά συνεχίζει να γράφεται μέσα από την αλληλεπίδραση με το κοινό. Υπερβαίνει τη νοσταλγία και προτείνει μια κριτική επανάληψη της καλοκαιρινής εικόνας: δεν είναι πλέον άμεση αντίληψη, αλλά αντικείμενο μελέτης και προβληματισμού. Η έκθεση θέτει το ερώτημα του πώς η τέχνη μετασχηματίζει την εφήμερη εμπειρία σε διαχρονικό σύμβολο, συνεχίζοντας μια συζήτηση που ξεκινά από τους Ιμπρεσιονιστές και φθάνει έως τη σύγχρονες τάσεις.

Αχιλλέας Αϊβάζογλου, Αχιλλέας Βασιλείου, Απόστολος Γιαγιάννος, Άννα Γρηγόρα, Τάσος Δήμος, Γιάννης Κούτρικας, Φίλιππος Κούτρικας, Ιωάννα Καφίδα, Μαρία Κτιστοπούλου, Νεκτάριος Μαμάης, Αλεξάνδρα Πατσόγλου, Αριστείδης Πατσόγλου, Βαγγέλης Ρήνας, Παναγιώτης Σιάγκρης.